با توجه از شناختی که نسبت به کارهای آقای مارسل داوود دارم این شیوه ی اجرایی از میزانسن ، نور، گریم، فرم، تمپو و ریتم کلی مشخص است که کار ،امضای خود ایشان است به همین دلیل نقش خانم هادیان به عنوان کارگردان را نفهمیدم. اجرایی که دیدم از نظر بازیگری انگار روز خوب بازیگر نبود برای اینکه زندگی در کار وجود نداشت و بازیگر حضور صحنه ای نداشت، کاملا مشخص است که وظایف بازیگر از صفر تا صد مشخص شده و هیچ بلاتکلیفی برای او وجود ندارد، شاید هم مارسل داوود نتوانسته مفهوم این تئاتر سیال را به بازیگر منتقل کنه.

یک کار تمیز و به دور از شعار و کلیشه. بازی‌های خوب ، میزان سن‌های عالی ، استفاده درست و بجا از عناصر صحنه، ریتم مناسبی که در تمام تایم خودش و حفظ میکنه. در کل یکی از کارهای خوب و متفاوتی بود که کمتر اتفاق می‌افته. دستمریزاد به تمامی عوامل و کارگردان کار.