"اپرت نیرنگ اورنگ" با طراحی و کارگردانی مرتضی برزگرزادگان  از یکشنبه ۱۴ بهمن ماه در ساعت ۱۹.۱۵ در تماشاخانه سنگلج روی صحنه می‌رود.

به گزارش روابط‌ عمومی تماشاخانه سنگلج، این نمایش که نوشته سید هاشم خان شافع است با هنرمندی بهاره رهنما و نقش آفرینی بازیگرانی همچون محمدرضا آزادفرد، افق ایرجی، محمد پورا، ارمغان پور رجب، فیروز حیدرزاده، افشین زعیم و سامان کرمی اجرای خود را از ۱۱ دی ماه آغاز کرده و پس از وفقه‌ای که به دلیل برگزاری جشنواره بین المللی تئاتر فجر داشت از روز یک‌شنبه ۱۴ بهمن ماه در ساعت ۱۹.۱۵ دقیقه به اجرای خود در تماشاخانه سنگلج ادامه می‌دهد.

این نمایش درباره فردی فریبکار به نام اورنگ است که از کل کل دو ارباب استفاده کرده بین آنها اختلاف ایجاد میکند و به آنها و پسرانشان که عاشق هستند نیرنگ می‌زند.

نمایشنامه "اپرت نیرنگ اورنگ" در کتاب تقلید نامه، به کوشش داوود فتحعلی بیگی و توسط نشر قطره چاپ شده است.

سایر بازیگران و گروه حرکت این نمایش کیمیا دین پژوه، عطاالله راد پور،حسین گوهر یاب، الناز تهامی، مبینا تفرشی ،امیرحسین جعفرپور، محمد ناصری هستند.

طراح نور حسین کاظم رودباری، طراح گریم سهیلا جوادی، طراح لباس نسیم ملکی، موسیقی علی جباری، نوازنده تنبک بهار صلواتی و مربی آواز یکتا اعتمادی هستند.

مجریان گریم ندا میرزایی، نسرین علوی، پوریا برومند،  فاطمه سعیدی و سهیلا جوادی، ساخت دکور رسول نجفی و محمد پورا، عکاس اختر تاجیک، رها آزاد و کیمیا دین پژوه، دستیار و برنامه ریز مژگان حسینی، گروه کارگردانی زهرا رشنین، آرش نوری و مهدیه صیفی از دیگر همکاران این پروژه نمایشی هستند.

خرید اینترنتی این نمایش در سایت تیوال  فعال شده و علاقه مندان می توانند از هم اکنون نسبت به خرید بلیت اقدام کنند.

به نویسندگی افسانه شعبان نژاد و کارگردانی سمیرا یزدان پژو از یکشنبه ۱۵ بهمن ماه ساعت ۱۶ در مرکز تولید تئاتر و تئاتر عروسکی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان واقع در پارک لاله به روی صحنه می رود. 

در این نمایش عروسکی که مناسب کودکان دوسال به بالا می باشد، ریحانه باغبادی، عاطفه بحرالعلوم طباطبایی، سمیرا یزدان پژو به عنوان بازیگر و بازی دهنده ی عروسک، ریحانه باغبادی ترانه سرا و تنظیم کننده ی آهنگ، محمد سعادت زاده دستیار کارگردان، بهار محمدی و سمیرا یزدان پژو طراح عروسک و سازنده ی عروسک، علیرضا حسین پور، سمیرا یزدان پژو طراح دکور و سازنده ی دکور، سارا یزدان پژو طراح لباس و دوزنده ی لباس، خاطره خسروی، علی محمدی طراح پوستر و بروشور، محمدرضا شاملو فرد طراح و اپراتور نور، فرشته شفیعی عکاس، روابط عمومی گروه «تئاتر کودک ببین» ریحانه مطهری ، روژین ستاری و روشنک کریمی حضور دارند. 

در خلاصه ی نمایش آمده است : 
بچه های مامان بزی مشغول بازی هستند که ناگهان گرگ بلا یواشکی اونها رو با خودش میبره، مامان بزی که میفهمه، ردپای گرگ رو دنبال میکنه تا بچه هاشو پیدا کنه اما...

علاقمندان برای تهیه ی بلیت می توانند به سایت تیوال مراجعه کنند و یا از طریق شماره های  ۰۹۲۲۳۹۳۲۸۹۲ - ۰۹۰۳۴۹۹۰۲۸۵ برای کسب اطلاعات بیشتر اقدام کنند.

به مناسبت دهه مبارک فجر فیلم‌تئاترهای مرکز تولید تئاتر و تئاتر عروسکی کانون پرورش فکری اکران رایگان می‌شود.

 به گزارش اداره ‌کل روابط عمومی و امور بین‌الملل کانون، نمایش‌های تولید شده در مرکز تولید تئاتر کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان همزمان با گرامی‌داشت چهل‌وپنجمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی ایران برای مخاطبان کودک و نوجوان اکران رایگان می‌شود.

بر اساس این خبر، نمایش‌های «افسانه ماردوش» به کارگردانی محمد جهان‌پا، «حکایت مرد کوهستان» به کارگردانی افسانه زمانی، «کودک غریب» به کارگردانی حسن دادشکر، «کچل کفتر باز» به کارگردانی آزاده انصاری و «دختر کدو تنبل» به کارگردانی علی پاکدست در این طرح نمایش داده می‌شود.

این نمایش‌ها با اقتباس از کتاب‌های کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و به تهیه‌کنندگی مرکز تولید تئاتر و تئاتر عروسکی کانون تولید شدند.

تولید تئاتر بر اساس کتاب‌های منتشر شده کودک و نوجوان از جمله برنامه‌های مرکز تولید تئاتر کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان است.

این نمایش‌ها قرار است از روز پنج‌شنبه ۱۲ بهمن تا ۲۲ بهمن ۱۴۰۲ نمایش داده ‌شود.

نمایش "یکی نبود یکی بود" به کارگردانی علی کوزه‌گر در تماشاخانه‌ ایرانشهر به صحنه‌ می‌رود.

نمایش «یکی نبود‌ یکی بود» به کارگردانی علی کوزه ‌گر با بازی یسنا میرطهماسب و سارا‌ حاتمی از بیستم بهمن ماه ساعت ۱۸:۳۰ در سالن ناظرزاده‌ی کرمانی اجراهای خود را آغاز می‌کند.

سایر عوامل این نمایش عبارتند از: رها جهانشاهی‌ تهیه کننده‌ و نویسنده، آنکیدو‌ دارش آهنگساز و طراحی صدا، شهاب‌ نجفی جلوه‌های ویژه‌ی تصویری، آرمان مقدم و پوریا زراعتی طراح و ساخت ویدئو‌ و مپینگ، شایان عشایری طراح لباس، علی کوزه‌گر طراح نور، محمد حسین کرد‌ علیپور‌ طراح گرافیک.

گفتنی است علاقه‌مندان به تهیه‌ اینترنتی بلیت‌های این نمایش‌ می‌توانند به سایت تماشاخانه‌ ایرانشهر و یا سامانه‌ تیوال مراجعه نمایند.

همزمان با رونمایی از پوستر رسمی نمایش جدید آقاخانی و معرفی عوامل نمایش، پیش فروش بلیت آغاز شد.

به گزارش مشاور رسانه‌ای نمایش، «نوزده نود و نه» جدیدترین نمایش ایوب آقاخانی صاحب پوستر رسمی شد.

طراحی این پوستر توسط میثم میرزائی انجام شده که همزمان با آغاز پیش فروش نمایش جدید گروه تئاتر پوشه رونمایی می‌شود.

پیش فروش بلیت‌های این نمایش از طریق سایت تیوال از ساعت ۱۲ روز چهارشنبه یازدهم بهمن ماه آغاز می‌شود.

گروه تئاتر پوشه از سال ۱۳۷۴ با مدیریت ایوب آقاخانی شروع به کار کرده و تاکنون آثار زیادی را تولید و عرضه کرده است.

این گروه که در حوزه آموزش و نشر هم فعالیت دارد، از جا افتاده‌ترین گروه‌های تئاتری کشور است که حدود سه دهه با اصرار بر رویکرد اجتماعی به تولید آثار نمایشی پرداخته است.

«نوزده، نود و نه» که بیست و ششمین نمایش صحنه‌ای ایوب آقاخانی در مقام کارگردان است، بازهم ترکیبی متفاوت از بازیگران را کنار هم نشان می‌دهد. سپند امیرسلیمانی، ویداجوان، الهه شه‌پرست، میثم میرزائی و ابوالفضل جمشیدی بازیگران این نمایش هستند.

در کارنامه آقاخانی کار با بازیگران نسل‌های مختلف دیده می‌شود؛ از پیشکسوتان تراز اولی چون داود رشیدی فقید و زنده‌یاد هما روستا (زمین مقدس)، تا بازیگران نسل میانه چون مجید مظفری، حبیب دهقان نسب و بهرام ابراهیمی (رویاهای رام نشده و نام همه مصلوبان عیسی است) فرید سجادی حسینی و فریبا متخصص (شیروانی داغ) و بازیگران هم نسل خودش چون پیام دهکردی (جنوب از شمال غربی، تکه‌های سنگین سرب)، بهنام تشکر (روزهای زرد، سه گانه‌ پاریسی)، حمیدرضا آذرنگ (کسوف و جنوب از شمال غربی)، مهدی سلطانی (روزهای زرد)، نسیم ادبی (کسوف و جنوب از شمال غربی)، افشین هاشمی، هدایت هاشمی و نگار عابدی (مرثیه‌ای برای یک سبک وزن)، حمیدرضا نعیمی (رویاهای رام نشده، شمعدانی‌ها)، آناهیتا همتی (شمعدانی‌ها)، رامین ناصرنصیر (رویاهای رام نشده)، افسانه ماهیان (زمین مقدس، جنوب از شمال غربی)، بهاره رهنما و نگار فروزنده (زنانی که به بزها خیره شده‌اند)، رحیم نوروزی و لیلا بلوکات (هفت عصر هفتم پاییز) و نسل جوانتر مثل وحید نفر (نام همه مصلوبان عیسی است، سه‌گانه پاریسی)، سینا رازانی (جنوب از شمال غربی)، محمد صادق ملک و فرزین محدث (فصل خون)، فهیمه امن‌زاده (روزهای زرد، فصل خون، جنوب از شمال غربی) و کسانی که خود او به تئاتر کشور با نخستین کارشان معرفی کرده همچون نیکی مظفری و امیرعلی دانایی (رویاهای رام نشده).

طیف رنگی بازیگران آثار آقاخانی نشان از رویکرد او به استفاده جدی از بازیگران برای تاثیرگذاری اجتماعی آثارش دارد. آخرین کار او «سه‌گانه پاریسی» در تماشاخانه ایرانشهر در روزهای بازگشایی سالن‌های تئاتر پس از محدودیت‌های کرونا اجرا شد.

عوامل «نوزده، نود و نه» که در تالار چهارسو مجموعه تئاتر شهر پس از پایان چهل و دومین جشنواره تئاتر فجر روی صحنه خواهد رفت عبارتند از:

نویسنده و کارگردان: ایوب آقاخانی، طراح صحنه: سینا ییلاق بیگی، طراح چهره‌پردازی: الهام صالحی، طراح لباس: فاطیما صفری، طراح نور: رضا خضرایی، موسیقی و طراح جلوه‌های شنیداری: فرشاد آذرنیا، برنامه‌ریز و مدیرتولید: مهرنوش بیگ‌زاده، دستیار کارگردان: هلن بهرامی، مدیر صحنه: محسن نصراله، منشی صحنه: یاسمین آقاخانی، مدیر تبلیغات: صدف رضاپور، مدیر رسانه: مریم قربانی‌نیا، مشاور پروژه: امین آذریان، مجری طرح: علی بهرامی، محصول موسسه پوشه هنر پارس (گروه تئاتر پوشه).

این نمایش بهمن و اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۲۰ به استثنای شنبه‌ها روی صحنه خواهد رفت.

نمایش «یونسکو شدن» به تهیه کنندگی و نویسندگی بهنام ترابی و کارگردانی نگار حاجیانی از اول بهمن ماه در عمارت ارغوان روی صحنه رفته است.این نمایش با گروهی متشکل از دانشجویان رشته نمایش و بازیگری که همگی متولدین تهیه هشتاد هستند و با کارگردانی نگار حاجیانی که تنها ۱۹ سال سن دارد توانسته است به فهرست پرفروش ترین تئاتر های تهران  در بهمن ماه راه یابد.

آنچه که همه ی نگاه ها را به این رویداد تئاتری جلب کرده است حضور کارگردان جوان نوزده ساله ای است که منتقدان تئاتر را به تحسین واداشته است. نگار حاجیانی که تا پیش از این به عنوان چهره پرداز، بازیگر، و دستیار کارگردان در تئاتر های بسیاری حضور داشته است در حالی با نمایش «یونسکو شدن» اولین تجربه ی کارگردانی اش را تجربه می‌کند که با درک درستی از جهان آثار یونسکو، چخوف، بروک و وودی آلن ، موجب شده است تا تئاتر هنری که در سالیان اخیر جای خودش را به تئاتر تجاری بخشیده بود، جانی تازه بیابد. به اعتقاد اساتید دانشگاه هنر، این کارگردان جوان و بازیگران جوان گروه تئاتر ملویل، نماینده ی شایسته ای برای نسل تازه نفس و نیرومندی هستند که سالها خلأ آن در تئاتر و سینمای کشور احساس می‌شد. درخشش این کارگردان جوان و نمایشی که این روزها بر صحنه برده است و شمار بسیاری از علاقه مندان به تئاتر را به سوی سالن های نمایش کشانده است. نمایش «یونسکو شدن» به کارگردانی نگار حاجیانی و نویسندگی دکتر بهنام ترابی، حاصل هفت ماه پژوهش، مطالعه و تمرین بی وقفه است که مخاطبان را در بستری از هنر، فلسفه و اسطوره شناسی به سطح جدیدی از خودشناسی سوق می‌دهد و می‌توان آن را به مثابه یک هدیه هنری دانست که این روزهای سرد زمستانی را گرمای مطلوبی بخشیده است.

«یونسکو شدن» داستانی شیرین، تلخ، شگفت انگیز و حیرت آور درباره تاثیرگذاری یک اسطوره شناس و یک فیلسوف بر یک هنرمند است. شاید همین تاثیرپذیری ها، منجر به دوستی مادام العمر اوژن یونسکو، میرچا الیاده و امیل چوران شد. «یونسکو شدن» چیزی بیش از یک تئاتر است. فرصتی است برای اندیشیدن. اثری قابل تأمل است که برای همیشه گریبان مخاطبان خود را می‌گیرد و آنها را به سطح بالاتری از شناخت نسبت به خودشان می‌رساند. این خودشناسی حاصل تعامل سه عرصه هنر، فلسفه و اسطوره شناسی است. «یونسکو شدن» به نقطه ای از مسیر تاریخ هنر نمایش می‌پردازد که فرآیند آفریده شدن یک اثر هنری با فرآیند آفریده شدن یک هنرمند بزرگ، با همدیگر تلاقی می یابند. به تمامی علاقه مندان تئاتر، فلسفه، اسطوره شناسی و آن هایی که دغدغه خودشناسی دارند، تماشای «یونسکو شدن» را توصیه می‌کنیم.

بازیگران و عوامل این نمایش عبارتند از محمد حاجی زاده، محمد تخشی، اهورا معمارنیا، رومینا حسینی، رضا منصوری، محبوبه نورداد، سامان ولی سلطانی، عرفان ظروفچیان، مسعود شقاقی، کیمیا جلیل زاده، نازنین مقصودی، معصومه نوروزی، هلیا فرهمندی، ماهنیا مدنی، نازنین اوحدی، سارا امیرخانی، ساره سیاحی، فائزه سلطانی، امیر حسین منصوری، صالح آب سواران، مرتضی اسکندری، مهرزاد آرین مهر، کامیاب رحیمی، مانی عبدالمالکی، عباس قلی نیا، فاطمه حسینی خطیب، شکوفه شیخی، بنیامین شیراسب، رضا جاویدی و پریناز جهانی.

«یونسکو شدن» تا ۱۶ بهمن هر روز ساعت ۱۹:۰۰ در عمارت ارغوان اجرا می‌شود.

اجرای نمایش «کشتی نوح» تا روز سیزدهم بهمن‌ماه در عمارت نوفل لوشاتو ادامه خواهد داشت و تاکنون هنرمندان بسیاری از این اثر دیدن کرده‌اند.

«کشتی نوح» نوشته محمودی احدی‌نیا، کارگردانی امیرعلی تقی‌زاده و تهیه‌کنندگی پریسا باهر در حالی وارد هفته پایانی اجرا شده است که استقبال مخاطبان از این اثر همچنان ادامه دارد.

تاکنون هنرمندانی چون حمید نعمت اله، فرشته حسینی، نوید محمدزاده، مجتبی پیرزاده، آزاده صمدی، محمد ولی‌زادگان، علی بحرینی، فرزین محدث، لادن ژافه وند، مجید یوسفی، پروفسور ناظر‌زاده کرمانی و… به تماشای این نمایش نشسته‌اند.

در خلاصه نمایشنامه «کشتی نوح» آمده است: «بین خانواده‌ی مبرقعی که هنروران سینما هستند، بر سر نقش گرفتن در سریال «کشتی نوح» درگیری‌هایی به وجود می آید، اما برای حضور آنها در مقابل دوربین شرطی تعیین کرده‌اند….»

از دیگر عوامل نمایش «کشتی نوح» می‌توان به مجری طرح و مدیر تولید: امیر دلفانی، مدیر هنری: محمد صادق زرجویان، کت استودیو، دستیار تهیه‌کننده: سیدمحمدصادق سیادت، طراح صحنه: امیر پناهی‌فر، طراح لباس: محمد مهری، طراح صدا: مبین بهاروند، طراح نور: فرشاد نصیری؛ گریم: فائزه جدا، مدیر روابط‌عمومی: سید محمدصادق سیادت، مشاور رسانه‌ای: محمدعرفان صدیقیان، تیزر: علی غیاثوند، دستیار کارگردان و برنامه‌ریز: مهرگان بذرافشان، دستیار کارگردان و مدیر صحنه: مریم امیرپور، دستیار صحنه: آصف عامری، دستیار طراح صحنه: شادی ثیابی، دکوراتور: بهنام مالکی، اشاره کرد.

«کشتی نوح» تا سیزدهم بهمن ماه در عمارت نوفل لوشاتو به روی صحنه خواهد بود و علاقه‌مندان جهت خرید بلیت این نمایش می‌توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.

منبع: صبا خبر

نمایش عروسکی «مامان» ویژه بزرگسالان به نویسندگی و کارگردانی الهام سلج‌محمودی دور دوم اجراهای خود را با روایتی تازه‌تر نسبت به اجرای پیشین از ۱۲ام بهمن، ساعت ۲۰:۳۰ در سالن تئاتر هامون آغاز می‌کند. «مامان» به عنوان برگزیده بهترین نمایش، بهترین متن، بهترین کارگردانی، بهترین موسیقی، بهترین بازی‌دهندگی عروسک، بهترین طراحی و ساخت عروسک در نوزدهمین جشنواره عروسکی تهران مبارک شناخته شده است.

پیش‌فروش بلیت‌های این نمایش با ۲۰% تخفیف برای سه روز نخست در سامانه تیوال آغاز شده است.

مرجان نامورآزاد، رویا ناصری، علی باروتی، فرزانه عاقلی، معصومه آرواز در این نمایش به عنوان بازی‌دهنده عروسک حضور دارند، همچنین علی باروتی، رویا ناصری، ملیحه شبانیان، کسری حسینی، مرجان نامورآزاد نیز به عنوان صداپیشه با گروه نمایشی «چهل و سه» همکاری می‌کنند.

نمایش عروسکی «مامان» ویژه بزرگسالان، روایت ناگزیر انتخاب انسان ها است، انتخابی میان مسئولیت‌ها و رویاهای شخصی.

رویا ناصری (طراح و ساخت عروسک)، امیر زاغری (طراح صحنه)، رضا خضرایی (طراح نور)، زهرا صارمی (دستیار صحنه)، حامد سلج محمودی، پارسا شمالی (موسیقی)، بهار فلسفی، شکیبا خسروی (نوازندگان)، ساناز جلوه‌ده (برنامه ریز و دستیار کارگردان)، عرفان صفری (دستیار کارگردان)، معصومه آرواز (مدیر صحنه)، میثم عبداللهی (عکاس)، الهام حسینی تئاتر آنلاین (مشاور رسانه)، نوید آغاز (روابط عمومی)، احسان نقاهت (طراح اقلام تبلیغاتی و تیزر) و هاله عابدین (ساخت تیزر پشت صحنه) دیگر عواملی هستند که در این پروژه نمایشی حضور دارند.

این نمایش عروسکی پیش از این در آبان و آذر سال جاری، دور اول اجراهای خود را در سالن سایه مجموعه تئاتر شهر با ۲۷ اجرا و جذب بیش از ۱۷۰۰ مخاطب به پایان رساند.

علاقه‌مندان برای تهیه بلیت نمایش عروسکی «مامان» می‌توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.

پلاتوی جدید تماشاخانه‌ی ایران‌شهر با حضور رییس سازمان‌ فرهنگی هنری شهرداری تهران‌ و جمعی از هنرمندان‌، عصر جمعه ۶ بهمن افتتاح شد.

به گزارش روابط عمومی تماشاخانه‌ی ایران‌شهر، پلاتوی جدید تماشاخانه‌ی ایران‌شهر که پیش‌تر محل دپوی دکور این مجموعه بود، عصر روز جمعه ۶ بهمن با حضور مهرداد باقری رییس سازمان فرهنگی هنری شرداری تهران، حمید نیلی رییس تماشاخانه ایران‌شهر، مهدی حامدسقایان دبیر چهل و دومین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر، اصغر همت، مقصود نعیمی‌ذاکر مدیرعامل خانه تئاتر، اسماعیل خلج، کاظم هژیرآزاد، قاسم زارع، منوچهر اکبرلو، سعید اسدی، مجید رحمتی، کاوه مهدوی، کهبد تاراج، پری‌ناز آل آقا، حسن موذنی و تعدادی دیگر از هنرمندان تئاتر افتتاح شد.

زنگ افتتاح این پلاتو توسط اصغر همت و کاظم هژیرآزاد نواخته شد.

 حمید نیلی رییس تماشاخانه ایران‌شهر در ابتدای این مراسم گفت: یکی از خلاهایی که در تماشاخانه‌ی ایران‌شهر داشتیم، پلاتویی برای تمرین گروه‌های تئاتری بود. این‌جا محلی برای دپوی دکور بود، ما تمام ضایعات را منتقل کردیم و آقای باقری هم هزینه‌ای را متقبل شدند تا این پلاتو ساخته شد.

وی توضیح داد: در این‌جا میزبان تمرین گروه‌ها، و پیشنهادات اجرایی در حوزه‌ی کارهای تجربی و اجراهای مونولوگ خواهیم بود.

نیلی یادآور شد: امیدوارم با حمایت آقای باقری سالن جدیدی به ایران‌شهر اضافه شود؛ که صحبت‌هایی در این زمینه از قبل مطرح شده بود و امیدوارم به سرانجام برسد.

سپس مونولوگی توسط محمدهادی عطایی‌ اجرا شد.

در ادامه مهرداد باقری رییس سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران گفت: این سالن پیشکش همه هنرمندان عزیز تئاتر. از سال گذشته که تماشاخانه‎ی ایران‌شهر زیر نظر سازمان و مدیریت آقای نیلی قرار گرفت، تصمیم به توسعه این تماشاخانه گرفتیم همان طور که تمامی مبالغ فروش بلیت نیز صرف خود مجموعه می‌شود.

وی تاکید کرد: تجهیزات تماشاخانه ایران‌شهر به روزرسانی می‌شود و ان‌شاءالله سومین سالن در فضای پشت ساختمان سال آینده افتتاح می‌شود.

باقری سپس به برگزاری چهل و دومین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر اشاره کرد و گفت: از داراباد تا شهر ری شاهد تبلیغات جشنواره تئاتر فجر هستیم که خیلی خوب است.

در ادامه مونولوگی نوشته‌ی کهبد تاراج با بازی امیر عدل‌پرور اجرا شد.

آریان رضایی مدیر روابط‌عمومی تماشاخانه ایران‌شهر نیز در انتهای این مراسم گفت: این پلاتوی ۸۰ متری از هم اکنون در اختیار گروه‌های تئاتری قرار می‌گیرد. 

کوروش سلیمانی کارگردان نمایش «توافق‌نامه»، پنهان‌کاری را تم اصلی مدنظر خود در اجرای این نمایشنامه اثر فیلیپ کلودل فرانسوی عنوان و بر حفظ و رعایت آداب تئاتری تاکید کرد.

کوروش سلیمانی به عنوان بازیگر باسابقه عرصه تئاتر، سینما و تلویزیون شناخته می‌شود. وی که آموزش‌دیده عرصه بازیگری تئاتر است چند سالی است که در عرصه کارگردانی تئاتر نیز تجربه‌های متنوعی را در کارنامه کاری خود به ثبت رسانده است. جدیدترین تجربه کارگردانی سلیمانی که این روزها در سالن ناظرزاده کرمانی تماشاخانه ایران‌شهر روی صحنه رفته و با استقبال خوب مخاطبان نیز همراه شده است، نمایش «توافق‌نامه» نوشته فیلیپ کلودل، نویسنده، فیلمنامه‌نویس و نمایشنامه‌نویس فرانسوی است.

سلیمانی در جدیدترین اثر خود هم در مقام کارگردان و هم بازیگر حضور دارد و بهرام تشکر و رامین ناصرنصیر از بازیگران باسابقه تئاتر، سینما و تلویزیون وی را در این کار همراهی می‌کنند.

«توافق‌نامه» درباره دوستی «دنی» با بازی بهنام تشکر و «مارتن» با بازی کوروش سلیمانی در مقطعی از دوران سیاسی فرانسه و انتخاباتی است که به ریاست‌جمهوری فرانسوا میتران ختم می‌شود. «دنی» بازیگر و «مارتن» نمایشنامه‌نویس است و دوستی چندین ساله‌ای با هم دارند. «دنی» قصد فروش خانه‌ای را دارد که زمانی در آن به همراه خانواده خود زندگی می‌کرده است. در گفت‌وگوهایی که میان «دنی» و «مارتن» شکل می‌گیرد ناگفته‌هایی مطرح می‌شود که دوستی و رفاقت آن‌ها را به چالش می‌کشد و حتی با زیر سوال بردن و تخریب یکدیگر رفاقت چندین‌ساله خود را به حاشیه می‌برند. ورود «دووال» با بازی ناصرنصیر به عنوان خریدار خانه، حال و هوای نمایش را تغییر می‌دهد و در عین حال چالش و تقابل ۲ دوست قدیمی را هم پررنگ‌تر از قبل می‌کند.

«توافق‌نامه» در کارگردانی، بازیگری، طراحی صحنه و نور توانسته در جلب رضایت مخاطب موفق باشد؛ اتفاقی که با حضور تیم حرفه‌ای و باسابقه تئاتری دور از انتظار نبود.

به بهانه اجرای «توافق‌نامه»، گفت‌وگویی تفصیلی با کوروش سلیمانی در خبرگزاری مهر تدارک دیده شد. سلیمانی در این گفت‌وگو درباره ویژگی‌های مدنظر برای انتخاب نمایشنامه، چالش‌های بازیگری و کارگردانی همزمان در تئاتر، شرایط امروز تئاتر ایران و روندی که تولیدات تئاتری طی می‌کنند، نقطه‌نظرات خود را مطرح کرد.

در زیر این گفت‌وگو را می‌خوانیم:

*شما جزو هنرمندانی هستید که به تئاتر وفادار هستید؛ هر چقدر که در سینما و پروژه‌های تصویری حضور دارید هم‌چنان به تئاتر وفادار مانده اید و ریشه در تئاتر دارید. درباره دغدغه حضورتان در تئاتر بفرمایید.

کوروش سلیمانی: احساس می‌کنم من به تئاتر مدیون هستم. در روزگاری هستیم که از بس کلمات استفاده و از معنا خارج شده است، هر حرفی بزنیم شعاری قلمداد می‌شود اما من واقعاً می‌خواهم واژه‌ها را در جای خود استفاده کنم. من به تئاتر مدیون هستم. ما همه در جایگاه‌های مختلف با تئاتر رشد کرده‌ایم. همیشه طی سال‌هایی که به میان‌سالی رسیدم با خود مرور کردم که در این کره خاکی چه کارهایی انجام دادم و به چه دردی خورده‌ام. نزدیک به ۱۰۰ کار سینمایی، تله‌فیلم، سریال و برنامه‌های دیگر داشته‌ام ولی مهم‌ترین چیزی که فکر می‌کنم باعث شده زندگی‌ام را هدر ندهم جدا از بازی‌های تئاتری که داشتم، همین چند کار تئاتری است که کارگردانی و اجرا کرده‌ام. وقتی چیزی تا این حد در زندگی آدم مهم است به سادگی نمی‌توان آن را رها کرد.

مهم‌ترین چیزی که فکر می‌کنم باعث شده زندگی‌ام را هدر ندهم جدا از بازی‌های تئاتری که داشتم، همین چند کار تئاتری است که کارگردانی و اجرا کرده‌ام
تنها برای تئاتر می‌توانم از تمام سختی‌هایی که متحمل می‌شوم راضی باشم. خوشبختانه من از طرف خانواده و همسرم همراهی می‌شوم که از آن‌ها تشکر می‌کنم. فردی اهل سفر است، شخصی اهل کوه‌نوردی و هر فردی به کاری علاقه‌مند است ولی تفریح من تئاتر است، البته نه به معنای واقعی تفریح.

*سرگرمی صرف نیست.

اصلاً، چون تفریح و سرگرمی صرف نیست تا این حد برایم مهم است. تئاتر هم خودم را رشد می‌دهد و هم از طریق آن می‌توانم با مخاطب و مردم دیالوگ برقرار کنم تا شاید اتفاق‌هایی در سطح اندیشه رخ دهد.

*گروه تئاتری‌تان را هم همچنان حفظ کرده‌اید.

بله. خدا را شاکرم بابت این موضوع. در گروه ما بسیاری از مسایل حل شده است زیرا کاملاً یکدیگر را می‌شناسیم و درک می‌کنیم. با بیشتر اعضای گروه نظیر سینا ییلاق‌بیگی، مژگان عیوضی، مجید کاشانی، گلناز نویدان، در دانشگاه هم‌دوره بودیم و بعدها رضا خضرایی و همچنین مصطفی قاهری که خیلی خوشحال هستم با او آشنا شدم، به گروه پیوستند.

*مصطفی قاهری از عکاسان خوب تئاتر و یک فیلم‌ساز دارای نگاه و اندیشه است.

تیزرهایی که مصطفی برای ما ساخت خودشان فیلم کوتاه هستند و نگاه خاصی هم در عکاسی دارد. هیچ‌کدام از اعضای گروه اهل شلوغ‌بازی نیستند. کرونا یک سالی بین کارهای ما وقفه انداخت ولی من دوست دارم هر سال به عنوان وظیفه سالیانه خود یک اثر تئاتری را روی صحنه ببریم.

*متن‌های مختلفی در تئاتر ایران اجرا می‌شوند. در برخی موارد با آثاری مواجه هستیم که با جامعه و مخاطب خود ارتباط برقرار نمی‌کنند؛ لزوماً نه فقط متن‌های خارجی بلکه برخی نمایشنامه‌های ایرانی هم این مشکل را دارند. این آثار هیچ مناسبتی با جامعه و دغدغه جامعه خود ندارند. متون خارجی نویسندگان مطرحی چون شکسپیر، چخوف، ایبسن، ویلیامز، میلر در هر زمانی که اجرا شوند حرفی برای گفتن دارند اما انتخاب متن‌های خارجی معاصر که بتوانند چنین ارتباطی را برقرار کنند یکی از کارهای حساس و هوشمندانه‌ای است که یک کارگردان تئاتر باید انجام دهد. شما در تجربه‌های کارگردانی خود گزینش خوبی روی متون داشتید نظیر «فالو می»، «سکوت سفید» و «خرده‌نان». «توافق‌نامه» فیلیپ کلودل اثری است که با وجود این‌که متنی فرانسوی است و مناسبات افراد در فرانسه قبل از انتخاب فرانسوا میتران رییس جمهور اسبق فرانسه را مدنظر قرار می‌دهد اما کاملاً منطبق با حال و هوا و شرایط روز جامعه ایران است. این روند انتخاب متون را چگونه طی می‌کنید؟

برای من انتخاب متن دشوارترین دوران کاری است. بالای ۵۰ درصد موفقیت یک تئاتر به انتخاب متن ربط دارد. روند انتخاب متن برای من چندین ماه زمان می‌برد
من «ناگهان پیت حلبی» امیرعلی نبویان و «فرودگاه، پرواز شماره ۷۰۷» زنده‌یاد احمدرضا احمدی را به عنوان آثاری ایرانی اجرا کردم که اجرای نمایشنامه زنده‌یاد احمدی یک وظیفه برای من بود که خیلی خوشحال هستم این اثر را اجرا کردم زیرا معتقد هستم همیشه باید در تئاتر یک فرامتنی هم داشته باشید. من وقتی آثار را می‌خوانم برای خود تصویرسازی می‌کنم که ربطی به تئوری‌های تئاتری ندارد و بیشتر به حس و حالم مرتبط است. برای من انتخاب متن دشوارترین دوران کاری است. بالای ۵۰ درصد موفقیت یک تئاتر به انتخاب متن ربط دارد. روند انتخاب متن برای من چندین ماه زمان می‌برد. دفتری از دوران دانشجویی دارم که در آن حدود ۳۰۰ نمایشنامه و کتاب را خلاصه کرده‌ام و در ابتدا آن آثار را مرور می‌کنم تا ببینم مناسب زمانه امروز هست یا نه. هر زمانه‌ای حرف خود را می‌طلبد و من در انتخاب آثار به دنبال این هستم که ببینم کدام اثر حرف زمانه را مطرح می‌کند.

توجهی به این موضوع نمی‌کنم که آثار کدام نمایشنامه‌نویس در بورس کارکردن قرار دارد زیرا زیاد طرفدار موج‌هایی که ایجاد می‌شود، نیستم و اولویت برای من حرف مشترک من، نویسنده و مردم زمانه است. ویژگی مهم دیگر برای من درام‌بودن و ساختار اثر است. «توافق‌نامه» در سال ۲۰۱۹ نوشته شده ولی می‌بینیم که چه‌قدر به قصه، داستان و شخصیت‌پردازی مقید است. وجدی معود نمونه بارز چنین ویژگی‌هایی است و در آثارش این ویژگی‌ها بسیار مشهود است و این‌گونه نیست که چون در دنیای مدرن زندگی می‌کند قصه را نادیده بگیرد و کنار بگذارد. فیلیپ کلودل هم فیلم‌ساز بزرگی است که جوایز بفتا و سزار را دریافت کرده و رمان‌هایش هم جایزه گرفته‌اند. نمایشنامه‌هایی هم که نوشته توسط کارگردان‌های مطرح روی صحنه رفته‌اند.

در «توافق‌نامه» بحث تئاتر، سیاست، رنگ عوض‌کردن آدم‌ها، فروش خانه و چالش‌هایی که دارد و همچنین بحث رفاقت مطرح می‌شود.

*دقیقا، فیلیپ کلودل در «توافق‌نامه» معنای رفاقت را در دنیای معاصر به چالش می‌کشد.

بله، این موضوع را مطرح می‌کند که در رفاقت ناچار می‌شوید از برخی ارزش‌ها و معیار چشم‌پوشی کنید. وقتی به همراه بهنام تشکر و رامین ناصرنصیر پیش رفتیم، به این نتیجه رسیدیم که انتخاب متن «توافق‌نامه» انتخاب درستی بوده است. مدام در متن لایه‌های جدیدی کشف می‌کردیم.

*ویژگی کارهایی که انتخاب می‌کنید این است که در وهله اول وقتی از بیرون داستان متن شنیده و خوانده می‌شود اثر ساده به نظر می‌رسد ولی در وهله دوم وقتی اثر به اجرا می‌رسد با نمایشی تاثیرگذار مواجه می‌شویم که البته این تاثیرگذاری قطعاً به دلیل کارگردانی و بازی‌های قابل توجه هم است.

در سینما سهراب شهید ثالث را خیلی دوست دارم؛ «طبیعت بی‌جان» درباره سوزن‌بانی است که بازنشسته شده و نمی‌داند چگونه با این وضعیت کنار بیاید. داستان ساده است اما وقتی پلان‌های فیلم را می‌بینید شما را تحت تاثیر خود قرار می‌دهد. واقعیت این است که همیشه در گروه‌مان طی این سال‌ها گفته‌ام که مکتب یا سیاق خاصی ندارم ولی بزرگ‌ترین الگوی من زندگی است. در زندگی در لحظاتی حتی در یک نگاه ساده تراژدی‌هایی رخ می‌دهد که زندگی انسان را متحول می‌کند. اگر متنی که انتخاب می‌کنیم ویژگی‌های خوبی داشته باشد امکانات بیشتری برای ما فراهم می‌کند تا لحظات عجیب مدنظر را به تصویر بکشیم.

به عنوان مثال در متن اصلی «توافق‌نامه» در ابتدای نمایش صحنه ورود وجود ندارد و ۲ شخصیت در صحنه نشسته‌اند، صحنه روشن می‌شود و ۲ شخصیت در حال صحبت کردن هستند. من پیشنهاد دادم که ۲ شخصیت از بیرون به صحنه وارد شوند گویی از خیابان یا یک میتینگ آمده‌اند.

*به این روش یک فضای تئاتری هم ایجاد کردید.

دقیقاً.

*در ابتدای ورود تماشاگر پرده بسته است و با باز شدن پرده نمایش آغاز می‌شود و در صحنه پایانی هم با بسته‌شدن پرده نمایش به پایان می‌رسد.

من این آداب تئاتری را دوست دارم. این آغاز و پایان مانند بازکردن و بستن یک کتاب حس خوشایندی برای من دارد. این ورود در نمایشنامه وجود نداشت و ما خودمان این صحنه را اضافه کردیم. متعاقب این صحنه ۲ بازیگر وارد خانه‌ای می‌شوند که پیش‌تر خانواده در آن زندگی می‌کردند و در حال حاضر روح زندگی در خانه وجود ندارد و از این رو چیدمان و رنگ صحنه را به این سمت بردیم تا این حس و حال دیده شود. این همان نکاتی است که می‌گویم از زندگی روزمره یاد می‌گیریم و من آن‌ها را وام می‌گیرم و به میزانسن و بازی‌ها وارد می‌کنم.

*حدود ۲۵ سال پیش با نمایش «تشنگی و گشنگی» اوژن یونسکو به همراه وحید آقاپور و علی ظفرقهرمانی‌نژاد، بازیگری و کارگردانی همزمان را تجربه کردید که طبق گفته خودتان تجربه تلخی بود. اصولاً کارگردان‌ها ترجیح‌شان این است که در آثار خودشان به عنوان بازیگر حضور نداشته باشند زیرا شرایط کارگردانی و همچنین بازیگری‌شان را تحت تاثیر قرار می‌دهد و چالش‌برانگیز است. چه شد که بعد از ۲۵ سال مجدداً به سراغ تجربه کارگردانی و بازیگری همزمان رفتید؟

از آن‌جایی که بازیگر هم هستم، بسیار بازیگری را دوست دارم زیرا نکاتی را در بازیگری تجربه می‌کنم که در کارگردانی نیست و بالعکس. به همین دلیل بازیگری و کارگردانی هر ۲ در اولویت من هستند
از آن‌جایی که بازیگر هم هستم، بسیار بازیگری را دوست دارم زیرا نکاتی را در بازیگری تجربه می‌کنم که در کارگردانی نیست و بالعکس. به همین خاطر بازیگری و کارگردانی هر ۲ در اولویت من هستند. یکی از دلایل این انتخاب به دلیل این بود که مدت‌ها بود نقش خوبی برای بازیگری نمی‌دیدم و در «توافق‌نامه» دوست داشتم یکی از نقش‌ها را بازی کنم ولی نیازمند این بود که ۲ بازیگری که در کنارم حضور پیدا می‌کنند، امن باشند. در برخی میزانسن‌ها من پشت به ۲ بازیگر دیگر هستم و بهنام و رامین دقیقاً بازی‌هایی را که باید ایفا می‌کنند. در کنار حضور این ۲ بازیگر امن، «توافق‌نامه» شخصیت‌پردازی‌های خیلی جذابی دارد.

درست است برخی مواقع روی صحنه کارگردان هستم و به نکات کارگردانی توجه می‌کنم ولی الان واقعاً روی صحنه از بازیگری لذت می‌برم زیرا روحیه برای بازی‌کردن در تیم بازیگری «توافق‌نامه» وجود دارد و بزرگوارانه در خدمت یکدیگر هستیم. می‌دانستم که کارگردانی و بازیگری هم‌زمان دشوار است ولی می‌دانستم اتفاق خوبی می‌افتد.

در کاری بود که خودم دوست داشتم نقشی را بازی کنم ولی خطر چالش کارگردانی و بازیگری هم‌زمان اجازه چنین کاری را به من نداد ولی الان افسوس می‌خورم چون اگر بازی کرده بودم اتفاق خوبی رخ می‌داد. سعی می‌کنم در آثاری که کارگردانی می‌کنم به تناسب نقش روی بازی‌کردن یا نکردن در نمایش فکر کنم؛ این‌که آیا کوروش سلیمانی برای ایفای نقش مورد نظر مناسب است یا نه. در «توافق‌نامه» برای نقش «دوال» یا «دونی» مناسب نبودم زیرا جنس بازی من برای این ۲ شخصیت مناسب نبود ولی درون‌گرا بودن شخصیت «مارتن» با بازی من تناسب داشت و این نقش را انتخاب کردم.

*متن «توافق‌نامه» طولانی است. الان ارتباط مخاطب با اجرا خوب است ولی فکر نمی‌کنید اگر مقداری نمایش کوتاه و دیالوگ‌های آخر منسجم‌تر می‌شد، مخاطب ارتباط بهتری با اجرا برقرار می‌کرد؟

من هم متن را کوتاه و انتهای نمایش را هم کم کردم. در نمایشنامه بعد از خروج «دوال» حدود یک ربع نمایش ادامه داشت. شاید در اجرای «توافق‌نامه» چون داخل اجرا به عنوان بازیگر بودم، آن اشراف کامل کارگردانی را نداشتم البته سعی کردم تا حدود زیادی این اشراف را پیدا کنم. همیشه فایده و زیان یک انتخاب را مدنظر قرار می‌دهم؛ بررسی کردم فایده حضورم به عنوان بازیگر برای خودم، برای کار و برای فضایی که می‌خواستم ایجاد کنم چه‌قدر هست تا از آن ظرایفی که می‌خواستم در کارگردانی داشتم باشم، بگذرم. هیچ وقت هیچ چیز کاملی پدید نمی‌آید و همیشه چیزی هست که می‌لنگد. سعی کردم در تمام کارهای خارجی که کار کردم به متن وفادار باشم و حتی تمام کلماتی را که مترجم انتخاب کرده بود، استفاده کنم اما برخی مواقع می‌دیدم که جوابگو نیست.

تقریباً صفحه‌ای از نمایشنامه «توافق‌نامه» نیست که دیالوگ یا سطری را کنار نگذاشته باشیم. یک‌سوم ابتدایی «توافق‌نامه» زمان کاشت است و موضوعاتی در آن مطرح می‌شود که در دوسوم باقیمانده و به‌ویژه یک‌سوم انتهایی اثر گره‌گشایی می‌شود. طبیعی است که چالش و نقطه‌عطف جدی در یک‌سوم ابتدایی نمایش نیست چون درام مبتنی بر روش‌های کلاسیک نوشته شده است. نظرات مختلفی درباره این یک‌سوم ابتدایی بود و برخی معتقد بودند باید کوتاه می‌شد و برخی نیز می‌گفتند که در این بخش خسته شده‌اند. البته من خسته‌شدن را منفی نمی‌دانم زیرا حسی است که منتقل شده است ولی اگر اجرای یک‌سوم ابتدایی نمایش غلط بود نظرات مخالف قابل پذیرش است.

سعی کردیم با رتیم درست و تنوع حال و هوا، یک سوم ابتدایی نمایش را پیش ببریم. واقعاً به این یک‌سوم ابتدایی نیاز بود.

*اگر یک‌سوم ابتدایی نبود تراژدی پایانی نمایش «توافق‌نامه» شکل نمی‌گرفت.

متاسفانه سلیقه عمومی تئاتر ما مانند سینما نازل شده است. آیا استقبالی که در دهه ۷۰ از فیلم‌های آقای بهرام بیضایی شد، حالا هم در صورت اکران آن فیلم‌ها انجام می‌شود؟ یا فیلم‌های آقای کیارستمی؟ یا فیلم‌های تارکوفسکی و یا فیلم‌های علی حاتمی؟ آیا این به آن معنا است که آن کارگردان‌ها مسیر اشتباهی را پیمودند؟ قطعاً پاسخ منفی است
دقیقاً. تک‌تک موضوعات نمایش در یک‌سوم ابتدایی اثر مطرح می‌شود. به جز نقد درستی که درباره یک‌سوم ابتدایی نمایش وجود دارد و به نظر من مهم است، بحثی در این میان وجود دارد که متاسفانه سلیقه عمومی تئاتر ما مانند سینما نازل شده است. آیا استقبالی که در دهه ۷۰ از فیلم‌های آقای بهرام بیضایی شد، حالا هم در صورت اکران آن فیلم‌ها انجام می‌شود؟ یا فیلم‌های آقای کیارستمی؟ یا فیلم‌های تارکوفسکی و یا فیلم‌های علی حاتمی؟ آیا این به آن معنا است که آن کارگردان‌ها مسیر اشتباهی را پیمودند؟ قطعاً پاسخ منفی است. نسل جدید علیرغم تمام حسن‌هایی که دارند ولی دوست دارند همه چیز خیلی سریع رخ دهد و زودبازده باشد. در نسل‌های قبل‌تر از ما ویژگی شاخص، صبوری بود.

زمانی منتقد بودم و مدام شرایط را نقد می‌کردم ولی در مقطعی به خود گفتم اگر منتقد یک روند هستم باید روند درست مدنظر خود را ارایه بدهم. اگر کار درست را من انجام می‌دهم مخاطب با حضورش مهر تایید بر کار من می‌زند و روندی که منتقد آن هستم کنار گذاشته می‌شود یا آن روند مورد توجه مخاطب قرار می‌گیرد و من کنار گذاشته می‌شوم.

*یا هر ۲ روند به کار خود ادامه می‌دهند و هر کدام از مخاطبان بسته به علاقه و تفکرات خود روند مورد علاقه‌شان را انتخاب می‌کنند.

دقیقاً. هر مخاطبی بسته به علاقه‌اش کارها را برای دیدن انتخاب کند. به این فکر کردم جنس تئاتری را به آن اعتقاد داریم، تولید و اجرا کنیم. ویژگی‌های روزمره زندگی و شتاب زندگی و سرعت فضای مجازی در دهه ۴۰ و ۵۰ خودمان وجود نداشته است ولی اصولی هست که تغیر ناپذیر است؛ این‌که تئاتر صرفاً برای سرگرمی نیست. به قول آقای استادمحمد «بازیگر باید به فضیلت تئاتر آشنا باشد» یا به قول دکتر علی رفیعی «بازیگر باید مشتاق تئاتر باشد». پول و شهرت بلای بدی است که به جان هنر افتاده و لطمه‌اش را هم هنر می‌خورد و هم مخاطب.

*یکی از موضوعاتی که در «توافق‌نامه» به چشم می‌آید عدم صداقت است؛ عدم صداقتی که در جامعه روشنفکری مدنظر نمایش که از بد حادثه تئاتری هم هستند، دیده می‌شود. در نمایش ۲ شخصیت تئاتری در لحظاتی بنا به اقتضای نفع و حالات خود، از نویسندگی و بازیگری یکدیگر تعریف می‌کنند و در لحظاتی دیگر یکدیگر را زیر سوال می‌برند. در تئاتر ایران هم شاهد نبود صداقت بین هنرمندان هستیم و برخی هنرمندان در حضور دیگران از آن‌ها تعریف و تمجید می‌کنند و در در نبود آن‌ها یا مواقعی که منافع‌شان تامین نشده است، آن‌ها را زیر سوال می‌برند.

این غم‌انگیز است. موضوعات مختلفی در «توافق‌نامه» مطرح می‌شود. من گفت‌وگوهای کلودل را درباره کار خواندم و متوجه شدم برای کلودل «توافق‌نامه» درباره رفاقت است اما من تم پنهان‌کاری را مدنظر قرار دادم زیرا دیدم این موضوع در حال حاضر مهم‌تر و اجتماعی‌تر است و در عین حال تبعات وحشتناکی به همراه دارد. آسیب‌شناسی جامعه هنری هم در «توافق‌نامه» انجام می‌شود که البته هم جامعه هنری و هم اجتماع را مدنظر قرار می‌دهد.

*اصولا نمایش‌هایی که سالن ناظرزاده کرمانی تماشاخانه ایران‌شهر اجرا می‌شوند، سعی می‌کنند در طراحی کل فضای صحنه را تحت پوشش قرار دهند. در نمایش «توافق‌نامه» وقتی پرده سالن به کنار می‌رود با یک طراحی صحنه ماکت‌گونه در میان صحنه مواجه هستیم.

ماننده یک جزیره.

*روند رسیدن به این طراحی صحنه چگونه بود؟

تمام کارهای من دکور داشته است و تئاتر بدون دکور را دوست ندارم. نه این‌که یک تئاتر الزاماً باید دکور داشته باشد. ما عناصری در تئاتر داریم که باید در نظر گرفته شوند مگر این‌که بر اساس یک تحلیل و تجربه‌ای جدید یکی از آن‌ها کنار گذاشته شود. متاسفانه در حال حاضر در تئاتر ایران کنار گذاشتن این عناصر عمومیت پیدا کرده است. یکی از بلایایی که اجرای همزمان ۲ یا ۳ و حتی ۴ اثر همزمان در یک سالن بر سر تئاتر آورده است، حذف طراحی صحنه است. در حال از دست دادن آداب تئاتر هستیم.

دکور برای ما مهم است و برای آن کم نمی‌گذاریم. دکور «توافق‌نامه» خلوت است و من این خلوتی را دوست دارم زیرا بیانگر خلوتی زندگی معاصر امروزی از روابط درست اجتماعی است. همیشه فکر می‌کنم تئاتر باید یک ویژگی رویاگونه داشته باشد و تماشاگر به مانند جعبه شعبده با تئاتر مواجه شود. سینا ییلاق‌بیگی متن را خواند و چون با هم هم‌سلیقه هستیم طراحی را انجام داد و به این سمت حرکت کردیم. من بیشتر تاکیدم روی کهنه‌گی بود و سینا ییلاق‌بیگی در طراحی فضا این کهنه‌گی را رعایت کرد. از طراحی صحنه خیلی راضی هستم و حال خوبی دارد.

مژگان عیوضی هم در طراحی لباس دهه ۸۰ فرانسه را طراحی کرد و لباس‌ها بر آن اساس دوخته شد.

نباید تماشاگر را به پول و فروش تقلیل داد به همین دلیل معتقدم باید گفته شود «نمایش پر مخاطب» نه «نمایش پر فروش». بهتر است به آداب و اصول تئاتر بازگردیم
در طراحی نور هم از رضا خضرایی خواستم تا ویژگی کهنه‌گی را مدنظر قرار دهد که رضا هم این ویژگی را رعایت کرد. در طراحی پوستر هم مجید کاشانی متناسب با اجرا طراحی را انجام داد.

حدود یک سال و نیم بود که تمام اعضای گروه در جریان «توافق‌نامه» بودند.

در حوزه موسیقی هم خیلی دوست دارم که نمایش با موسیقی شروع و با موسیقی به پایان برسد زیرا این هم برای من از آداب تئاتری است. نمی‌خواهم به راحتی از کنار هر چیزی عبور کنم زیرا معتقدم در این شرایط اقتصادی سخت که مخاطب بلیت نمایش را تهیه و به تماشای نمایش می‌نشیند، باید به او احترام گذاشت و چیزی برای او در نمایش کم نگذاشت. نباید تماشاگر را به پول و فروش تقلیل داد به همین دلیل معتقدم باید گفته شود «نمایش پر مخاطب» نه «نمایش پر فروش». بهتر است به آداب و اصول تئاتر بازگردیم.

*خب تولید تئاتر در شرایط اقتصادی کنونی خیلی سخت است و به همین علت در بخش‌هایی به دلیل شرایط اقتصادی امکان طراحی‌های مدنظر و همچنین رعایت سطح کیفی در تمام موارد امکان‌پذیر نیست. شما برای تمام طراحی‌های خود هزینه کرده‌اید که به نوعی ریسک است.

متاسفانه حمایت اداره‌کل هنرهای نمایشی از تئاتر نیز به صفر رسیده است. واقعاً کار ما ریسک است، تئاتر همیشه ریسک دارد و این بار برای من «توافق‌نامه» ریسک بسیار بالاتری داشت. برای همه کارهایم دغدغه استقبال مخاطب را داشتم و خوشحال هستم که هنوز تماشاگر کارهایی مانند «توافق‌نامه» وجود دارد و تا وقتی این بخش از مخاطب هست، ما هم حضور داریم.

۱- این بیانیه محصول بررسی دقیق و کارشناسی وضعیت سال‌های اخیر مدیریت تئاتر کشور است. اگر چه افت کیفی برخی از آثار، نه فقط برای منتقدان، بلکه برای جامعه تئاتر نیز محرز است، بااین‌حال، با یک مدیریت روش‌مند، صاحب ایده، برنامه‌ریز، پویا و آشنا با تئاتر روز دنیا، می‌شد شرایط بهتری را در تمام سطوح تئاتر کشور ایجاد کرد که متاسفانه این‌طور نشده است.

۲- کانون ملی منتقدان تئاتر ایران نه در این بیانیه و نه پیش از آن، هیچ‌گاه منتقدان عضو این کانون را از هیچ جشنواره‌ای از جمله جشنواره تئاتر فجر بر حذر نداشته و معتقد است هنرمندان تئاتر و جامعه فرهنگی و فرهنگ‌دوست کشور، صاحبان اصلی جشنواره‌ها هستند.

جشنواره‌ی تئاتر فجر هم محصول سال‌ها تلاش، ازخودگذشتگی، خلاقیت، اندیشه و دانش جامعه‌ی تئاتر کشور است که در طول این سال‌ها همواره چیزی به آن افزوده‌اند و باعث رشد و اعتلای آن شده‌اند.

۳- کانون ملی منتقدان تئاتر ایران همان‌طور که از نامش پیداست در ساحت نقد قرار دارد. منتقدان عضو کانون، ضمن رصد تولیدات تئاتر کشور و ارتباط نزدیک با هنرمندان تئاتر و برقراری دیالوگ و گفتگو پیرامون آثار، رسالت خود می‌دانند موانع رشد و اعتلای تئاتر کشور که در ادامه مانعی برای رشد و اعتلای فرهنگی محسوب می‌شود را نیز به نقد بکشند و بدیهی و طبیعی‌ست که آغازگر گفتگوی منتقدانه در حوزه نقد تئاتر و مدیریت تئاتر باشند.

پیش از این نیز کانون عملکرد ضعیف برخی از مدیران مرکز هنرهای نمایشی و یا دبیران جشنواره ها را نقد کرده بود، اما این نخستین بار بود که پس از انتشار بیانیه، با حجم وسیعی از اتهام، تهدید و تطمیع و در نهایت یک جوابیه‌ی شتاب زده، سرشار از افترا، فاقد هرگونه استناد، و پرسه‌زن در کوچه‌ی علی‌چپ!! مواجه شد که این خود شگفت‌انگیز است!

۴- این کانون در پایان یک‌بار دیگر بر موارد طرح شده در بیانیه‌ی اخیر تاکید و اعلام می‌کند که این بیانیه نگاه کانونِ ملی منتقدان تئاتر ایران است.

کانونِ ملی منتقدان تئاتر ایران

نمایش «هَوَسِ کُشتن روی نوک زبان» به کارگردانی آرمان شهبازی اجراهای خود را با استقبال خوب مخاطبان در پردیس تئاتر شهرزاد آغاز کرد.

به گزارش روابط‌ عمومی گروه، نمایش «هَوَسِ کُشتن رویِ نوکِ زبان» اثری از نویسنده فرانسوی زَویه دورَنژه با کارگردانی آرمان شهبازی، از شب گذشته، یکشنبه، اول بهمن‌ماه یکهزار و چهارصد و دو با حضور و استقبال هنرمندان و مخاطبان در سالن شماره۲ پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه رفت که می‌توان به حضور دکتر مصطفی مختاباد، دکتر مسلم آیینی و دیگر هنرمندان اشاره کرد.

تهیه‌کنندگان نمایش «هَوَسِ کُشتن رویِ نوکِ زبان» که برای نخستین بار در ایران روی صحنه می‌رود، هاتف کلاته و طاها نوری‌ شادکام هستند و بازیگران به ترتیب ورود به صحنه عبارتند از: سیامک‌احمدی، رضا بهرامی، هیراد محمدی، مهشید گودرزی، نغمه آقازاده و ابولفضل وزیری. همچنین از اعضای گروه موسیقی این نمایش می‌ توان به خواننده: مرتضی صرافی، گیتار: امیر رضا گرانپایه، درام: مهراد عباسی، فلوت کلید: هانیه تائبی اشاره کرد.

نمایشنامه این اثر در سال ۱۳۹۸ به قلم "زیبا خادم‌ حقیقت" در نشر نیماژ ترجمه شده و شاخصه بارز آن زبان طنز و خشونت کلامی در دیالوگ‌های آن است که نویسنده می‌‌کوشد افراد تنهایی را که با یاس و نومیدی در تلاش‌ هستند به فرصتهای زمان حال خود روح بدهند به نمایش بگذارد.

آرمان شهبازی کارگردان این اثر، که دانش آموخته ادبیات نمایشی در مقطع کارشناسی ارشد است، سابقه کارگردانی نمایش‌های «روغن کنجد»، «تا باران چند پاییز مانده»، «قتل در کازابلانکا»، «اتاق ۲۰۲۸»، «موقعیت رابو» و تجربه بازی در «بانو گشسب»، «غریب قریب» و «به خواهرم نگو» را دارد.
در «هَوَسِ کُشتن رویِ نوکِ زبان»، آرش رهبری مشاور تهیه، علی عباسی مجری طرح، طراح صحنه: سعید یزدانی، طراح لباس: آرمان شهبازی، طراح نور: رضا خضرایی، طراح پوستر: سجاد نجفی، طراح گریم: وحدت سرچونی، مجری گریم: سمیرا دارالوداع، برنامه‌ریز: بهزاد رحمانپور، دستیاران کارگردان: امین محمودی و هانیه تائبی، مدیر تولید: بهار سعوه، مدیر تبلیغات: امیر پارسائیان مهر، مشاور رسانه: عباسعلی اسکتی، مدیر روابط عمومی: الناز شاهد، دستیار روابط‌عمومی: داوود طلوعی، ساخت تیزر: حمیدرضا طاهر، عکاسان: همایون تمدن و مهسا میرقدری به کارگردان اثر یاری می‌ رسانند.

این خبر در پایان یادآور می‌شود، نمایش «هَوَسِ کُشتن روی نوک زبان» اجراهای خود را از ساعت ۲۱:۱۵ روز یکشنبه اول بهمن‌ماه ۱۴۰۲ در سالن شماره۲ پردیس تئاتر شهرزاد  آغاز کرد و مخاطبان می‌توانند برای تهیه آنلاین بلیت به سایت تیوال مراجعه کنند.

نمایش "خمره" به نویسندگی: لوئیجی ‌پیراندل و ترجمه: داریوش ‌مودبیان و به طراحی، دراماتورژ و کارگردان: مجید زارع زاده از اول بهمن ماه ساعت ۱۹:۳۰ در تالار ‌محراب ‌‌سالن ‌‌استاد ‌جمیله ‌شیخی به روی صحنه رفت.

در خلاصه این نمایش آمده است: دن لوو، ارباب مستبد و خود رای دهکده، به‌تازگی خمره جدید و گران قیمتی را برای نگهداری روغن زیتون خریداری کرده است. او در محافظت از خمره جدید به توصیه های زیردستانش هیچ توجهی نمی کند و آن را در جای مناسبی قرار نمی دهد. از قضا خمره ترک برمی دارد و هیچکس مسوولیت شکسته شدن آن را به گردن نمیگیرد. عاقبت رعیا و زیردستان دن لولو او را مجاب می کنند تا تعمیر کاری به نام زی دیما لیکازی را برای تعمیر خمره به کار بگمارد. اما دن لولو به توصیه های زی دیما درخصوص تعمیر خمره گوش نمی دهد و در کار او هم دخالت می کند و این باعث روی دادن فجایع خنده داری می شود.

در این نمایش محمدعلی محبوبی، مجید ‌زارع ‌زاده، محمدهادی مشکی، ساسان دزواریی، امیرعباس صالح، حسین جعفرپور، آیدا برنجی، مریم رضایی، ترانه رستمی، امیرعلی زمان نژاد، امید ‌شیری، الینا حاتمی، محمدرضا حاجی محمدی، امیرمهدی علیزاده، امیرعلی کیماسی سلخوری به ایفای نقش می پردازند.

عوامل دیگری که در این نمایش نقش دارند، عبارتند از: دستیار کارگردان: امیرعباس صالح، تیمور احمدی، محمد حاتمی، طراح صحنه: اسماعیل جعفری، مجید ‌زارع ‌زاده، ساخت دکور: اسماعیل جعفری، حسین سلیمی، احسان ‌رجب ‌زاده، طراح نور: اکبر شجاعی، مشاو ،جلوه های ویژه: جمشید اکبرزاده رضایی، مدیر صحنه: مژگان دوزنده راحم، دستیار نور صحنه و لباس: محمدهادی مشکی، امیرعباس صالح، محمد حاتمی، سجاد باقری نژاد، پرستو نصیری، طراح گریم: راحله نعمت زاده، مجری گریم: مجید ‌زارع ‌زاده، بهار منتظری، مهدیس نوروزی، بهار سلیمانی، یگانه آقابابایی، هلیا باباپور، هستی عرفانیان، عکاس: رامین قلیچ خانی، سمانه نظری، حانیه خلیلی، نگار رفیعی، مدیر رسانه: پیام ‌احمدی ‌کاشانی، مدیر روابط عمومی: طیبه ‌محرمی، طراحی پوستر: حسین ‌قاسم ‌پور ‌اقدم، طراحی بروشور: مجید ‌زارع ‌زاده، ساخت تیزرهای تبلیغاتی: عرفان مسکنی، مجید ‌زارع ‌زاده، محمدهادی مشکی، انتخاب موسیقی و تنظیم مجدد: علی محمدی، سعید واشقانی، ساخت ساند افکت: جمشید اکبرزاده رضایی

نمایش "خمره" تا ۲۳ بهمن ماه در تالار ‌محراب به روی صحنه میباشد، علاقمندان می توانند جهت تهیه بلیت به سایت تیوال مراجعه فرمایند.

نمایش عروسکی «مامان» به نویسندگی و کارگردانی الهام سلج محمودی دور دوم اجراهای خود را از ۱۲ بهمن ماه در سالن تئاتر «هامون» آغاز می‌کند.

به نقل از مدیر رسانه پروژه نمایش عروسکی «مامان» ویژه بزرگسالان، به نویسندگی و کارگردانی الهام سلج‌محمودی بعد از چندین اجرای موفق در مجموعه تئاتر شهر، از ۱۲ بهمن ماه در سالن تئاتر «هامون» به روی صحنه بازمی‌گردد.

مرجان نامورآزاد، رویا ناصری،‌ علی باروتی، صبا قدیمی و معصومه آرواز در این نمایش به عنوان بازی‌دهنده عروسک حضور دارند، همچنین ملیحه شبانیان، علی باروتی، مرجان نامور آزاد، کسرا حسینی و رویا ناصری به عنوان صداپیشه با گروه نمایشی «چهل و سه» همکاری می‌کنند.

نمایش «مامان»‌ که جزو آثار برگزیده نوزدهمین جشنواره نمایش عروسکی تهران مبارک محسوب می‌شود، در آبان و آذر سال جاری در دور اول اجراهای خود در سالن سایه مجموعه تئاتر شهر تنها با ۲۷ اجرا، موفق به جذب بیش از ۱۷۰۰ نفر مخاطب گردید.

این نمایش عروسکی ویژه بزرگسالان روایت ناگزیر انتخاب انسان ها است، انتخابی میان مسئولیت‌ها و رویاهای شخصی.

عکس: رضا جاویدی