راه یافتگان به بازبینی دو بخش تئاتر صحنه و محیطی نهمین جشنواره دانشجویی و مردمی تئاتر ثمر معرفی شدند.
دبیرخانه نهمین جشنواره تئاتر ثمر  اسامی آثار راه یافته به بازبینی در «بخش تئاتر صحنه» و آثار راه یافته به  «بخش تئاتر محیطی» را منتشر کرد.

به گزارش تیوال به نقل از روابط عمومی نهمین جشنواره دانشجویی و مردمی تئاتر ثمر، دبیرخانه این رویداد فرهنگی با قدردانی از استقبال کم نظیر دانشجویان و هنرمندان سراسر کشور برای حضور و مشارکت در این دوره، اسامی آثار راه یافته به بازبینی «بخش تئاتر صحنه» و دفاع از ایده  «بخش تئاتر محیطی» را منتشر کرد.
گروه ارزیابی و انتخاب متون و ایده‌های بخشهای تئاتر صحنه و محیطی متشکل از پریسا مقتدی، یوسف باپیری، علیرضا اولیایی، ملودی آرام نیا و علی گلدسته آثار راه‌یافته به این بخش ها را معرفی کردند.

بر اساس گزارش ارائه شده از سوی ستاد برگزاری جشنواره از میان ۳۶۳ اثر صحیح دریافت شده در ۲ بخش تئاتر صحنه و محیطی ۱۰۵  اثر در بخش تئاتر صحنه و همچنین ۱۳ اثر در بخش تئاتر محیطی به مرحله بازبینی و دفاع از ایده این جشنواره راه پیدا کردند.

طبق اطلاعیه منتشر شده از سوی دبیرخانه جشنواره تئاتر ثمر صاحبان آثار راه‌یافته در این دو بخش را بزودی در تماشاخانه عمارت نوفل لوشاتو دعوت خواهند کرد تا در مورد نحوه بازبینی و دفاع از ایده تئاتر محیطی در مورد زمان آن تعامل داشته و چنانچه هنرمندان از دبیر و برگزار کنندگان جشنواره سوالاتی داشته باشند جواب خواهند داد و نیز تاکید بر اینکه قبل از شروع فرآیند بازبینی، کسری مدارک لازم از جمله مجوز نویسنده یا مترجم حتی در صورت اقتباس را ارائه ندهند، بازبینی نخواهند شد.

نهمین جشنواره دانشجویی و مردمی تئاتر ثمر به دبیری دکتر رضا دادویی نهم تا هجدهم اسفند ماه سال ۱۳۹۸ در بخش‌های مختلف «تئاتر صحنه»، «تئاتر محیطی»، «نمایشنامه نویسی»، «عکس ثمرنگار، پوستر و تیزر» و «مهمان» ویژه دانشجویان و هنرمندان در عمارت نوفل لوشاتو برگزار خواهد شد.

برای دسترسی به اسامی آثار راه یافته به بازبینی «بخش تئاتر صحنه » و دفاع از ایده «بخش تئاتر محیطی » اینجا را کلیک کنید.

دبیرخانه هشتمین جشنواره منطقه ای اتودهای نمایشی لرستان-ازنا، فراخوان این رویداد هنری را منتشر کرد.

به گزارش روابط عمومی این جشنواره،  بر اساس این فراخوان، هنرمندان عرصه نمایش استان‌های همدان، ایلام، کرمانشاه، مرکزی و لرستان می‌توانند طرح های خود را جهت بررسی به دبیرخانه هشتمین جشنواره منطقه ای اتودهای نمایشی ازنا ارسال کنند.

جشنواره اتودهای نمایشی جشنواره ای نو و خلاق است و این شیوه اجرایی جشنواره اولین بار در کشور در سال ٨١ به همت هنرمندان تئاتر ازنا برگزار گردید و تاکنون هفت دوره این رویداد به صورت استانی و منطقه ای برگزار شده است.

هشتمین جشنواره منطقه ای اتودهای نمایشی ازنا، ۱۲ دی ماه ۹۸، به همت انجمن هنرهای نمایشی ازنا و با حمایت و همکاری اداره کل هنرهای نمایشی، اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی لرستان، شورای اسلامی شهر و شهرداری ازنا، اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی ازنا و انجمن هنرهای نمایشی استان لرستان، در ازنا برگزار خواهد شد. متن این فراخوان به پیوست ارسال شده است.

آثار بخش‌های میهمان، جنبی، نمایشنامه‌خوانی و بخش محیطی پانزدهمین جشنواره  سراسری تئاتر مهر کاشان معرفی شد.

به گزارش تیوال به نقل از کمیته تبلیغات و اطلاع رسانی پانزدهمین جشنواره سراسری تئاتر مهر کاشان، دبیر این رویداد فرهنگی هنری از نهایی شدن و حضور ۵ نمایش در بخش میهمان، ۴ نمایش در بخش جنبی، ۳ نمایش در بخش محیطی و خوانش ۴ نمایشنامه در این رخداد فرهنگی هنری خبر داد.
خیام وقار کاشانی ازنمایش‌های «مسیر سیمرغ» به نویسندگی و کارگردانی محسن مسعودی فر از نیشابور، « پا برهنه، لخت، قلبی در مشت» از تهران و «خدای کشتار» به کارگردانی علیرضا کوشک جلالی از کاشان، «تجربه‌های اخیر» به کارگردانی مجتبی جدی از تهران و نمایش «شب بخیر مادر »به کارگردانی فرید سلیمانی از تهران به عنوان ۵ اثر نمایشی و صحنه‌ای در بخش میهمان جشنواره نام برد.

وی همچنین یادآور شد: نمایش‌های «گوپس کارات آفیش » از مرودشت فارس با حضور هنرمندان توان یاب، «کنج دنج» به نویسندگی هادی امامی مقدم و کارگردانی سحر وراوی پور از مرودشت فارس ، «کمدی استشمامات» به نویسندگی امید طاهری و کارگردانی مهدی سده هی و فرسام دالایی از کاشان ، «یک اتاق دو درب » به نویسندگی محمود ناظری و کارگردانی مهیار عسگری از رشت به عنوان آثار بخش جنبی در جشنواره حضور خواهند داشت.

دبیر پانزدهمین جشنواره سراسری تئاتر مهر کاشان در معرفی بخش نمایش‌های محیطی این رخداد فرهنگی هنری نیز گفت: علاقمندان به این بخش از هنر تئاتر می‌توانند در طول جشنواره شاهد اجرای نمایش‌های «ساد» به نویسندگی یوسف مولودی و عبدالهادی خدیری و کارگردانی یوسف مولودی از ارومیه، «در انتظار گودو » به نویسندگی و کارگردانی امیر محمد ابراهیمی و محمدحسین رنجبر از تهران و «گودو در انتظار گودو » به نویسندگی و کارگردانی مهدی صفی آبادی از اهواز باشند.

وقار کاشانی در ادامه با اشاره به این که هر ۴ اثر پذیرفته شده در بخش نمایشنامه‌خوانی جشنواره به قلم علیرضا نادری نگاشته شده یادآور شد: در این بخش از جشنواره سراسری تئاتر مهر کاشان، نشست‌های خوانش نمایشنامه‌های« دیوار » به کارگردانی اشکان عاشوری از کرمان، «کوکوی کبوتران حرم » به کارگردانی نسا سلیمانی از خمینی شهر، « سعادت لرزان، مردمان تیره روز » با دو اجرا یکی به کارگردانی بهرام نوری از رشت و دیگری به کارگردانی مهدی کریمی از تبریز پذیرای علاقمندان خواهد بود.

گفتنی است پانزدهمین جشنواره سراسری تئاتر مهر کاشان از سوی سازمان فرهنگی اجتماعی و ورزشی شهرداری کاشان و با همکاری مرکز هنرهای نمایشی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ۲۱ تا ۲۹ آذرماه سال جاری در کاشان برگزار می‌شود

نمایش «هیچ‌چیز جدی نیست» که این روزها در سالن استاد سمندریان مجموعه تئاتر ایرانشهر اجرا می‌شود، کاری از مسعود دلخواه است بر اساس نمایشنامه‌ای از رچ اورلاف.

اثری که نگاهی نقادانه و موشکافانه به موقعیت هنر امروز دارد. آدم‌های در خود گرفتار با ساختار بیمار هنر تجاری درمانده وامانده از آنچه شکوفایی انسانی است، شده‌اند. معطل‌مانده در تعاریف غلط و بد فهمیده شده و ....
نمایش «هیچ‌چیز جدی نیست» اگرچه بافتی کمدی دارد اما در ذات و جان‌مایه اثری تلخ و دردناک است. این اثر به‌واقع تصویری از انسان امروز است که در موقعیتی میانه کمدی تراژیک و یا تراژدی کمیک (گروتسک) گیرکرده است.

نمایش در فضای پشت‌صحنه و هفته­‌ها تمرین یک گروه تئاتری اتفاق می‌افتد. گروه متشکل از کارگردان، دراماتورژ- نویسنده، منشی صحنه و بازیگران است. این گروه برای تمرین یک کار جدید از آقای دراماتورژ کنار هم جمع شده‌اند؛ متن نمایش جدید تلفیقی است از آثار چند نویسنده ازجمله شکسپیر، بکت و... از چند نمایشنامه چون هملت، اتللو، مکبث، رومئو و ژولیت، در انتظار گودو و... . به گفته آقای دراماتورژ این آثار کلاسیک با رویدادهای امروز تلفیق شده و او توانسته است اثری پست‌مدرن را خلق کند؛ اما اگر حقیقتش را بخواهید این آقای دراماتورژ با تمام ادعاها، مدارک دانشگاهی، آثار نوشته و ننوشته‌اش هیچ‌چیزی نیست جز یک ابتذال فرهنگی؛ یک آدم بی‌سروته، یک چرخ‌گوشت یک مخلوط‌کن که از هرجایی نکته­‌ای را برداشته، سرهم کرده و به چیزی شبیه به نمایشنامه‌ درآورده است. اگر منتقدی پیدا شود و یقه و خرخره کارش را بگیرد برای فرار سریعا جواب می‌دهد این کار ‌یک اثر پست‌مدرن است، به عبارتی با این توجیه هر حرف مزخرف و مهملی را امروز می‌شود به صحنه تئاتر آورد، هر خط بی‌خود و بی‌ربطی را روی بوم نقاشی کشید و هر ونگی را جای آهنگ به خورد مخاطب داد؛ و در جواب منتقدان‌ هم گفت «این اثر یک اثر پست‌مدرن است». کافی است وقاحت این را داشته باشد تا سینه ستبر کند و به اراجیف و جفنگ و هرزه‌نگاری خود عنوان «پست‌مدرنسیم» یا ایسم‌­های دیگر بدهد. خب از آنجایی‌که عده‌ای از منتقدان‌ هم از همین قماش هستند زیر علم و بیرق آن‌ها کف و هورا می‌زنند و می‌کشند و هلهله سر می‌دهند و هنر پست‌مدرن را بسط می‌دهند، بدون توجه به چگونگی شکل‌گیری این هنر، البته همه لقلقه‌ها را از برند و تا حرفی بزنید به‌سرعت برای خفه کردن منتقدان پای نیچه و تعدادی از فلاسفه را وسط می‌کشند که باید ویرانگر بود و... آن‌هم چه جور ویرانگری، از قماش ویرانگری این آدم­ها که همه‌­چیز به بستر ختم می‌­شود. بیچاره مخاطب بخت‌برگشته‌ای که باید چرندیات این جماعت را هرروز از بوق‌های ابتذال بشنود و به خود بقبولاند که هنر ناب و یگانه را یافته است...

شخصیت دیگر نمایش، کارگردان کار است، آدمی درگیر افتخارات پوشالی، مردی پر از ندانسته‌ها و ندانم‌­ها که البته از سر تبختر و تفاخر برای هر چیزی که نمی‌داند جوابی کذب و ناراست پیداکرده، سر هم می‌کند و به خورد دیگران می‌دهد و البته آن گستاخی را دارد که بالا و سردر این جواب‌های کذب را با عنوان‌های دهان‌پرکن پر کند.

منشی صحنه شخصیت دیگری در این نمایش است، او انباشت نگرانی و اضطراب امروزی است، نگران شغل و آنچه دارد؛ نه دارایی‌ها که هرلحظه از دست می‌دهد؛ همان خود واقعی‌اش است. او در کاغذهایی که به‌حسب شغلش باید در آن نمایشنامه، دستور صحنه و مشق کارگردان برای بازیگران را در آنها یادداشت کرده و همراه داشته باشد؛ همیشه با دستنوشته‌های شخصی خودش قاطی می­‌کند. دست‌نوشته‌هایش چیزی جز نفرت از شغل، همکاران و... نیست، اتفاقی که مشخص می‌کند بین آنچه او به زبان می‌آورد و آنچه در درون خود زندگی می‌کند، دو دنیای کاملاً متفاوت جریان دارد.

خانم بازیگر حرفه‌ای که از بازی در سریال‌های به قول خودش در پیت و حضور در آگهی روغن و چه و چه خسته شده و به تئاتر پناه آورده، شخصیت دیگری است پر از تناقض و مغشوش و درهم‌وبرهم. او حتی نمی‌تواند یک تعریف درست ازآنچه درست است بدهد، متظاهر و فیک و نمایشی و قلابی، بازیگری که در صحنه تئاتر به هالیوود و ساختار آن و بازیگرانش تف می‌اندازد اما برای بازی در یک نقش کوچک در یک فیلم در پیت و کوچک هالیوودی سرو دست می‌شکند و خودش را برای رسیدن به این نقش به آب‌وآتش می‌زند.

سایر شخصیت‌ها و بازیگران حال‌وروز خوش‌تری از این جماعت که برایتان تعریف کردم ندارند، جوانی در میان آن‌هاست که اگرچه دغدغه دارد اما آن‌قدر نخوانده تا یک پرسش درست در ذهنش شکل بگیرد و بتواند به آن انسجام داده و طرح کند. اگرچه جواب‌ها در فضا پر از غلط و واژگون و اشتباه است اما در این فضا کسی حتی پرسش درستی هم مطرح نمی‌کند. بازیگر دیگر که همه‌چیز را یادداشت می‌کند اما میان نوشتن و یادداشت‌برداری او و ننوشتنش هیچ فرقی نیست یعنی اصلاً بین آنچه می‌نویسند و نمی‌نویسد هیچ اختلافی نیست؛ فقط قلمی و کاغذی به دست دارد که هیچ‌چیزی از آن به دست نمی‌آید و زاییده نمی‌شود. دختر و پسر جوانی هم با همین کلیشه‌ها زندگی می‌کنند و یا بهتر است بگوییم روز را شب می‌کند و شب را در آغوش هم روز؛ تا زمانی که وقت خیانت سر برسد. دیالوگی کلیدی در این نمایش هست که همه آن را تکرار می‌کنند: «به بستر می‌رویم»  درجای جای نمایش آدم‌ها فقط همین یک کار را بلد هستند و می‌کنند؛ به بستر می‌رویم.

از تعریف شخصیت‌ها و حال روزشان‌ که بگذریم؛ داستان نمایش هفته‌های تمرین یک گروه نمایشی تا اجرا را روایت می­‌کند. هم‌زمان تمرین و جمع شدن آدم‌های نمایش اما واقعه اصلی که در تعاریف پست‌مدرن و توخالی این آدم‌ها نمی‌گنجد در بیرون سالن تمرین در حال رخ دادن و اتفاق است، صداهایی از یک انقلاب و انفجار در بیرون این تمرین به‌گوش می‌آید. نفیر نفرت‌انگیز گلوله، ضجه و فریاد آدمی مجروح و زخمی. از میان همه این آدم‌ها بازیگری هست که از روز اول تمرین سر تمرین نیامده است، کسی که قرار است نقش هاملت را بازی کند و در میانه این نزاع ابتذال آمیز سالن تمرین و جنگ واقعی در خیابان و خط خونی که از اجساد باقی‌مانده است؛ دیوانه‌وار همچون هاملت فریاد بزند، «بودن یا نبودن: مسئله این است. آیا خِرَد را بایسته‌تر آن‌که به تیرها و تازیانه‌های زمانهٔ ظالم تن سپاریم، یا بر روی دریایی از درد سلاح برکشیم، به آن بتازیم و عمرش را به سر آوریم؟ ... زیرا کیست بتواند به تازیانه‌ها و توهین‌های زمانه، ستمِ ستمگران، خواری خودستایان، آلامِ عشقِ ناکام، دیرکردِ قانون، بی‌شرمی دیوانیان و پاسخ ردی که مردمان متین از دون‌مایگان می‌شنوند تن دهد حال آن‌که می‌توانست با دشنه‌ای برهنه خود را برهاند؟ کیست بتواند اندوه جهان را تاب آورد، زیرِ بارِ زندگیِ ملال‌آور بنالد و عرق ریزد...». این بازیگر که خودش نیز دیگر خودش را به درستی نمی‌شناسد در آخر نمایش آن دلقکان همچون آغاز یک نمایش واقعی به صحنه می‌آید خون‌آلود و زخمی درحالی‌که به‌درستی نمی‌داند کیست با پرسش‌هایی که لایق پرسیدن هستند، بدون هیچ جوابی حال آن‌که پیکر خون‌آلود خودش جواب این پرسش است. این مرد واقعیت‌های تلخ بیرون این بازی کودکانه سلیبریتی‌­ها و عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی را به صحنه تئاتر می‌کشاند، این واقعیت که جهان جدید با زخم و ترکش و خون در حال زایمان یک موقعیت جدید تاریخی است که یا این رخداد نوزادی تازه خواهد داشت یا نطفه‌ای در خون‌مرده، اما هرچه هست بیرون این تنش‌های مسخره و بی‌تفاوتی؛ چیزی در جریان است.

نگاه نویسنده «اورلاف» که «دلخواه» آن را به‌درستی و با دقت به صحنه می‌آورد، هجو آن چیزی است که امروز به‌زور رسانه‌ها به‌عنوان هنر به مردم می‌خورانند و پولش را هم می‌گیرند. هجوی که سازندگانش نیز به عمق جان آن را باور کرده‌اند و در آن غوطه‌ورند. چیزی که شاید معنی دقیقی باشد ازخودبیگانگی (بماند که همین واژه و بسیاری از واژه‌های برساخته فیلسوفان که موقعیت آدمی را توضیح می‌دهد هم در دستگاه سرمایه‌داری امروز به ابتذال کشیده شده است) آدم‌ها در آینه‌های قدی ابتذال خود را بزک و دوزک می‌کنند و با انگشت کشیدن به خط خون خیابان‌های تاریک این تاریخ هراسناک، رژ سرخ بر لب و گونه هایشان می‌کشند.

توضیح درباره متن نمایشنامه بسیار شد و در این مجال اندک باقی‌مانده باید گفت که کارگردانی مسعود دلخواه با دقت نظر و صبر بود و کاملاً مشخص است که او اثر را با حال و هوای هنر ایران رنگ و لعاب زده و بازسازی کرده است. میزانس بسیار زیبا و تاثیرگذار پایانی این نمایش زمانی که یک تا دو دقیقه تماشگران در تاریکی می مانند، ظرافت های کارگردانی دلخواه را نشان می دهد. بازیگران این نمایش برای نشان دادن ابتذال زحمت‌ بسیار کشیده‌اند.

منبع: خبر آنلاین

نمایش «لباس جدید پادشاه» به کارگردانی لادن نازی و نویسندگی فرزاد فخری در تماشاخانه سنگلج به مدت سه روز تمدید شده و تا ۱۸ آذر ماه میزبان علاقه‌مندان است.

اجراهای این نمایش که قرار بود روز جمعه پانزدهم آذرماه به کار خود پایان دهد به مدت سه روز  و تا ۱۸ آذر ماه هر شب ساعت ۱۹:۳۰ روی صحنه می‌رود.
 
در "لباس جدید پادشاه" ایمان سلگی، حسین دیوان، بهرام عباسی فرد، میرنادر مظلومی، علی قربانخانی، مهبد قناعت پیشه، سمیه قهرمانی، یکتا طبیبی، سپیده زینالی، حسین قاسمی هنر، آندیا حمیدی، مبینا افشار، شکیبا رمضانعلی، عسل عبدالرزاق و ناعمه علمی نژاد ایفای نقش می کنند.

دیگر عوامل «لباس جدید پادشاه» عبارتند از: دراماتورژ: محسن خیمه دوز، دستیار کارگردان: میثم لهاک، برنامه‌ریز: مائده ندیمی، طراح لباس: مهرناز عباسی، طراح صحنه: حامد جلالی منش، طراح نور: حسین رودباری، طراح گریم: فریبا شعاع حسینی، آهنگساز: امیر سلامی، طراح و سازنده عروسک: لادن مهران زاده، طراح لوگو و پوستر: آزاده حسین‌مردی، روابط عمومی: محمد لهاک، عکاس : امین عطارنژاد و گروه صحنه: پدرام محمدی، رامین کریمی، فرناز ثابت زاده.

پیش فروش بلیت روز‌های جدید نمایش در سایت تیوال آغاز شده است.

ایران تئاتر، کیارش وفایی: امیال انسانی جزو گزینه‌هایی است که می‌تواند شرایط کلی و جزئی جوامع بشری را تحت اختیار خود داشته باشد تا از آن طریق بتواند تاثیرات زیادی به وجود آورد.

 این رویه نه تنها کنش‌مند است، بلکه در مواقعی مانع از شرح واقعیت‌هایی می‌شود که فاش نشدن آن روابط چند لایه را پیش می‌آورد. لذا این عملکرد نوسانی مشخص و دائمی دارد که تاریخچه‌ای بلند مدت را رقم زده است. بنابراین انسان در این وضعیت رفتاری دوسویه دارد که گاهی میل به خواستن دارد و در زمانی بلاتکلیف است.عنصر تصمیم و اختیار در زندگی و روابط انسان‌ها نقشی کلیدی دارد که شخص را به جامعه و در مقابل جامعه را به شخص با قوانین و یا خواسته‌ها مربوط می‌کند. حال این رویه در ازای نیازمند بودن انسان پیش می‌آید که در زمان سعی دارد چه چیزهایی را برای خود به دست آورد و یا در ازای نیازی از آن رهایی پیدا کند. در واقع انسان در عین اینکه موجودی کنش‌مند مورد خطاب قرار می‌گیرد می‌تواند کنش‌گر نیز باشد. لذا در این راستا امیال درونی و بیرونی انسان هر کدام با اهمیتی که برایشان در نظر گرفته می‌شود شکلی معلوم و عیان دارند که از درون به بیرون پوست اندازی می‌کند. نیازهایی چون تنهایی، صلح، فراموشی، شناخت و... جزو خرده باورهای درونی یا همان جهان‌بینی یک انسان است که تاریخ انقضایی نمی‌توان برایشان متصور شد. شاید بتوان گفت کارکرد این عناصر انسان معاصر را که با جهان مدرن پیش می‌رود دچار تناقض‌های تشخیص می‌کند که در اوقاتی نمی‌داند سود و ضرر کدام انتخاب او را از هدفش دور خواهد کرد. بنابراین دغدغه‌های روز دستمایه‌ای برای نقد جهان‌بینی یا تحلیل شرایط اکنون می‌شود تا همچنان انسان در ازای مشاهدات عینی خود موجودی کاشف و یا شهودی شناخته شود. لذا بلاتکلیف بودن انسان در جهان معاصر همچنان نقطه ابهامی معلوم است که رهایی از آن تا اندازه زیادی غیرممکن است، زیرا او در راستای کشف احتمال دارد به پوچی برسد و یا بر اساس مشاهدات خود تصمیم بگیرد تمام داشته‌هایش را فراموش کرده و راه دیگری را پیش بگیرد. حال این نامشخص بودن وضعیت پایداری انسان شرایط را برای ادامه دادن حیات به مراتب مشکل می‌کند. دلیل این ادعا هم آن است که او نمی‌داند دقیقا کدام نیاز بر دیگر خواسته‌هایش اولویت دارد.

نمایش «سکوت سفید» بنابر داشته‌های خود تلاش دارد تا وضعیت حضور انسان را در جهان معاصر به شکلی مورد بررسی قرار دهد که نگاهی موشکافانه به ساحت وجودی او داشته باشد. جهان متن نیز با این نگرش سعی در نمایان کردن نیازهایی دارد که شخصیت اصلی این اثر یعنی «جان براون» قصد دارد تا برای مدتی محدود از میان آنها عنصر رهایی را با داشتن گذشته‌ای در هم تنیده به دور از تمام کسانی که می‌شناسد در بیمارستانی تجربه کند. حال این تصمیم شروع جهان نمایش است که شخصیت‌ها بنابر لزوم و اهمیت حضورشان به مخاطب معرفی می‌کند تا جایگاه هر کدام مجالی برای شناخت بهتر را رقم بزند. در واقع جهان متن و اثر بر پایه نوع روابط بین شخصیت‌ها و موقعیت‌های نمایشی که هر کدام از شخصیت‌ها را به «جان براون» ارتباط می‌دهد پیش می‌رود که در زیر ساخت هر رابطه تصمیم و یا کنشی نهفته است. البته باید اشاره داشت که طراحی‌های شکل گرفته در این اثر مزید بر علت هستند تا کنش و واکنش‌ها و یا برون‌ریزی‌ها که بیشتر متوجه شخصیت اصلی نمایش است با دیدگاهی برگرفته از خرده باورهای فلسفی رقم بخورد. لذا اوج و فرودهای پیش آمده در این روایت برگرفته از لحظاتی است که در آن شخصیت‌ها در ازای موقعیت، بریده‌ای از جهان درون خود را بازگو کرده و در مقابل سعی در رسیدن و عینی کردن باورهای خود در مقابل سایرین دارند. حال از منظر دیگر هر شخصیت در این اثر بعنوان راوی می‌کوشد تا با خلق کردن ارتباط مستقیم با شخصیت «جان براون» سبب واکنش‌هایی شود که بتواند این شخصیت را همراه با تفکرات و نیازهایی که دارد به شکلی فردی سرخورده از جهان اکنون نمایان کند که در جنگ تجربه‌هایی داشته و یا اینکه او می‌خواهد با پرداخت هزینه‌ها در بیمارستان که موقعیت مکانی است بماند تا بتواند برای یک بار هم که شده طعم رهایی را بچشد.

ریتم اثر در این نمایش شخصیت محور بر مبنای نیاز و لزوم پیش آمدن اتفاق‌ها تنظیم شده است که این تصمیم به شکل مستقیم برگرفته از جهان‌بینی و خواستگاه شخصیت «جان براون» است، زیرا او می‌خواهد در آرامش و بی‌هیچ اوج و فرودی زندگی خود را روی تخت سفید رنگی همراه با نقاشی‌هایی که می‌کشد طی نماید. حال با این شرایط چنین تمهیدی در هم راستا شدن روایت‌های موازی که بین ماجراهای دفتر بیمارستان و شخصیت‌های دکتر، سرپرستار و پرستارها و اتفاق شخصیت «جان براون» می‌گذرد نقشی تعیین‌کننده دارد. دلیل این ادعا هم آن است که مخاطب بعنوان شاهد می‌تواند دو سوی حضور این شخصیت را در بیمارستان مورد تحلیل قرار بدهد و حتی در زمان‌هایی به درک این موضوع برسد که نیاز و خواسته تا چه اندازه می‌تواند انسان را به موجودی آب زیرکاه تبدیل کند. لذا میزانسن‌های طراحی شده از سوی کارگردان در جهان این نمایش با تاکید قصد دارد جهان انسان‌هایی را به تصویر بکشد که دوست دارند گاهی فراموش شوند و در زمانی دیگر سایرین را به دست فراموشی بسپارند تا برای مدت زمانی محدود طعم خود بودن و رهایی را تجربه کنند. البته در این راستا تصویرسازی‌ها نیز یکی دیگر اهرم‌های کارساز و موثر است که وجه درونی و بیرونی شخصیت‌ها باتوجه به قرار گرفتن در موقعیت عیان کرده و ذات انسانی آنها را نمایش می‌دهد.

شاید بتوان گفت جهان نمایش «سکوت سفید» بنابر خواستگاهی جهان‌شمول ترتیب داده شده است که در آن انسان معاصر بیشتر از آنکه مورد تحلیل قرار بگیرد معرفی می‌شود. اتفاقی که قادر است حس همذات‌پنداری را برای مخاطب فراهم آورد تا او با خود فکر کند که چه زمانی تجربه‌ای همچون شخصیت اصلی اثر را پشت سر گذاشته و یا در چه هنگامی قصد این کار خواهد داشت. حال در این راستا استفاده از رنگ سفید برای پوشش شخصیت‌ها و موقعیت مکانی معرف آرامش و رها شدن را دارد که هر شخصیت به نوعی آن را با ذات خود آغشته به رنگی با تضاد از مفهوم اصلی آن می‌کند. البته باید گفت ثمره تمهیدات به کارگرفته شده در این اثر از طراحی‌ها، میزانسن‌ها و بازی بازیگرها اندازه بودن آنها است، زیرا هیچ عنصری در جهان اثر با توجه به پیوستگی و نظم مشهود از حد و مرز خود بیرون نمی‌زند و همه چیز بنابر نیاز و دلیل نمایان است.


تاریخ انتشار: چهارشنبه ۱۳ آذر ۱۳۹۸ | شناسه مطلب: 129278

دبیرخانه هفتمین فستیوال «مونولیو» اسامی ۳۹ متن پذیرفته شده برای حضور در مرحله بازبینی این دوره از فستیوال را اعلام کرد.

گروه تئاتر «لیو» ضمن تشکر از تمامی هنرمندانی که متونشان را برای شرکت در هفتمین فستیوال «مونولیو» ارسال کرده‌اند از میان ۳۶۴ عنوان متن، اسامی ۳۹ متن را برای شرکت در بازبینی اعلام می کند.

اسامی آثار پذیرفته شده برای مرحله بازبینی هفتمین فستیوال «مونولیو» به شرح ذیل است:
«بادی پکر» عرفان خلاقی و ماندانا موذپور، «دست نوشته‌ها» پژند سلیمانی، «حمید اسکندری» مجتبی کاتوزیان، «مهارکننده‌های بازجذب سرتونین» بهرنگ بقایی، «زندانی رنگ‌ها» آرزو عادلی، «نامهربونی» آزاده فخری، «مربای به» مهتاب جامعی، «روبروفسکی» رسول پورزند، «بنویس یا ۳ دقیقه و ۲۳ ثانیه مانده به ۶» سید فرشاد هاشمی، «پذیرفتن» احسان آذری، «بدل» آهو امیرصمیمی، «شاخص توده‌ی چربی» محمدرضا رادمند، «من و اژدها» داوود ونداده، «من مرتضی تنها هستم» مهرداد مقیسه، «روزهای اوج یک فوتبالیست محلی» محمدعلی دستان، «دستور پخت قرمه‌سبزی به خط بریل» رزی‌تا میرزایی، «متولد شده درخون» شیما پورسهم‌الدین، «چرا دوست داری مرا به نام خطاب کنی» برکه بذری، «سیاه سفید» بهشاد رسولی، «گالینابلانکا» نیکو بستانی، «هفتمین سفر نارو نشینان بحری» مروارید حقه کاووسی، «شرایط نامطبوع حیات یک گیاه نایاب در فرودگاه سی.دی.جی» افسون پالیزبان، «مرگ و دوشیزه» کیوان الستی و کتایون طلایی، «کندو» مسعود احمدی، «لبخند گلاسکو» حمید پاک‌نیا، «مرگ با تیک سبز» آرش ماهان کیا، «جبهه‌ی غرب»‌ سُندس یگانه، «از راه آراز» فرشاد جعفری، «لیدی در شب مکبث» محسن رهنما، «ایخ لیبی دیخ ماریا» امیر مهدی غرشی، «ماه عسل» احسان عرفانی، «ریشه‌ها عمیق‌اند» مهتاب عسگری، «اسب خوار» ونوشه واحدی، «مونولوگ من: هفت دقیقه سکوته» فرزانه کریم‌پور، «اسلشر» صالح علوی‌زاده، «خداحافظ ساقی/ برزخ یهودا» علی‌سام صادقی، «اُدیسه‌ی آپریل» شیما خزاعی، «دامون» سیدرضا فیض‌بخش و «برگرد» امیرعباسیان
بدیهی است که حضور اسامی اعلام شده در فستیوال قطعی نبوده و منوط به بازبینی مرحله‌ دوم است.
بازبینی مرحله‌ دوم بصورت غیر حضوری بوده و هنرمندان باید تا تاریخ ۲۵ دی ماه سال جاری فیلمِ اجرای خود را ارسال کنند. توجه داشته باشید که این تاریخ غیرقابل تمدید است.
راه‌های ارسال فیلم:
۱: بصورت فایل به آدرس ایمیل: info@leevtheater.com
۲: بصورت لوح فشرده به آدرس: میدان فلسطین، خیابان طالقانی غربی، حد فاصل سرپرست و فریمان، پلاک ۴۴۴، تماشاخانه‌ دیوار چهارم. کد پستی ۱۴۱۶۸۷۳۴۱۳
مسئولیت هرگونه اشکال در فایل های فرستاده شده به عهده‌ گروه متقاضی است.
مسئولیت برگزاری و بازخوانی متون ارسالی به این دوره از فستیوال نیز به عهده‌ اعضای گروه «لیو-سایه» است.

نمایش «صدای آهسته ی برف» به کارگردانی جابر رمضانی در تئاتر مستقل تهران به مدت یک هفته تمدید شده و تا ۲۲ آذر ماه میزبان علاقه‌مندان است.

به گزارش روابط عمومی گروه تئاتر سوراخ تو دیوار، به این ترتیب اجراهای این نمایش که قرار بود روز جمعه پانزدهم آذرماه به کار خود پایان دهد به مدت یک هفته و تا ۲۲ آذر ماه هر شب در نوبت ۲۲:۴۵ روی صحنه می‌رود.
«صدای آهسته برف» عنوان نمایش برگزیده سال ۹۳ به انتخاب کانون نویسندگان و منتقدان خانه تئاتر را در کارنامه دارد.   این نمایش همچنین اجرا در‌ شهرهای ونیز، ورشو و جورج‌تاون را در کارنامه ثبت کرده و سال 2015 جایزه‌ بزرگ فستیوال ITSELF کشور لهستان را از آن خود کرده است.
محمد صادق ملک، مریم نورمحمدی، کمال کلانتر و مسیح کاظمی در «صدای آهسته برف» ایفای نقش می‌کنند. بهناز جعفری نیز در اجراهای ابتدایی دور دوم نمایش نیز با گروه همراهی کرد.
پیام سعیدی و جابر رمضانی، نویسندگان؛ رها شیرازی، مدیر تولید، دستیارکارگردان و برنامه‌ریز؛ بامداد افشار، طراح صدا؛ پویا پورامین، ساخت موسیقی؛ شیما میرحمیدی، طراح صحنه و لباس؛ میلاد محمدی، مدیر اجرا و دستیار کارگردان؛ احسان نقابت، عکاس و مریم برادران بعنوان طراح گرافیک با این اجرا همراهی می‌کنند.
پیش فروش بلیت روز‌های جدید نمایش از امروز (چهارشبه ۱۳ آذرماه) در سایت تیوال آغاز می‌شود.

به گزارش روابط عمومی تماشاخانه سنگلج، نمایش « لباس جدید پادشاه» به  کارگردانی «لادن نازی» به دلیل مصادف شدن با وفات حضرت معصومه (س) در روز جمعه ۱۵ آذرماه  اجرا نخواهند شد.
بر این اساس نمایش «لباس جدید پادشاه» دو روز پایانی اجراهای خود را ۱۷و ۱۸ آذرماه در ساعت ۱۹:۳۰ در تماشاخانه سنگلج به روی صحنه خواهد برد.