نمایش «ستاره شناس» به کارگردانی اصغر نوری روزهای اول تا پنجم مهر ماه به دلیل استقبال تماشاگران طی دو نوبت روی صحنه می رود.

به گزارش واحد ارتباطات، آموزش و پژوهش مجموعه تئاتر شهر، نمایش «ستاره شناس» به کارگردانی اصغر نوری روزهای دوشنبه اول، چهارشنبه سوم، پنجشنبه چهارم و جمعه پنجم مهر  به دلیل استقبال تماشاگران طی دو نوبت روی صحنه می رود.
براین اساس نوبت اول اجرای این اثر نمایشی در تاریخ های یاد شده ساعت ۱۸:۳۰ و نوبت دوم ساعت ۲۰ خواهد بود.

نمایش «ستاره شناس» به نویسندگی دیدیه ون کولارت، کارگردانی اصغر نوری و بازی احمد ساعتچیان، سهیلا صالحی و غزاله رشیدی هر روز ساعت ۱۸:۳۰ در تالار سایه مجموعه تئاتر شهر میزبان علاقه مندان تئاتر است.

برای کسب آخرین اطلاعات و اخبار تئاتر شهر به سایت این مجموعه به آدرس www.teatreshahr.com و کانال تلگرام Tehran_city_theater@ مراجعه کنید.

به گزارش روابط عمومی نمایش خاتون، آیین افتتاحیه این نمایش به کارگردانی و نویسندگی حسین عالم بخش شب گذشته، ۲۸ شهریور ماه با حضور شهرام کرمی، مدیرکل هنرهای نمایشی، علیرضا زندوکیلی، معاون هنری سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران و خانواده شهدای مدافع حرم شهید پورهنگ و شهید مشعجی در سالن اصلی پردیس تئاتر تهران برگزار شد.
در ابتدای مراسم افتتاحیه ، حسین عالم بخش به نیابت از سعید اوحدی به حضار و مسئولان خوش  آمد گفت و بخشی از فعالیت های گروه فرهنگی هنری حواریون در این سالها را تشریح کرد.
وی همچنین افزود: فعالیت این گروه به دهه هفتاد و با نمایش های «آشنای غریب» و «ایوب عشق» باز میگردد. نمایش خاتون نیز چهارمین دوره اجرای خود را امسال می گذراند و در سه سال گذشته در تالار اندیشه و تئاتر شهر مخاطبان چهل هزار نفره را داشته است. امسال تصمیم داریم 22اجرا در تهران و 10اجرا در شهرستان اردستان داشته باشیم.

 وی همچنین یادآور شد: نمایش دهکده هاپوخان نیز سه دوره در مجتمع غدیر، فرهنگسرای ارسباران و تالار سرو برگزار شد و بیش از 21هزار مخاطب کودک و نوجوان داشت. در نهایت امیدواریم با برنامه ریزی و حمایت از این نمایش، امسال دو مرتبه این کار را به صحنه ببریم. از جمله کارهای آتی این گروه «پشت بام آرزوها» و «زن همسایه» و «دادسرای زنان» خواهد بود.
درادامه شهرام کرمی، مدیرکل هنرهای نمایشی نیز در سخنانی کوتاه عنوان کرد: خوشبختانه نمایش خاتون در این چند سال در عرصه کارهای مذهبی موفق ظاهر شده و نگاه خلاقانه ای به عرصه کارهای دینی داشته است‌.

وی در ادامه گفت: خوشحالم که اجرای این کار مستمر بوده و با استقبال هر ساله مخاطبان روبرو می شود. این دست نمایش ها در جامعه مذهبی ما مورد نیاز است و می بایست بیشتر تولید شود.

در ادامه مراسم و در سومین سالگرد شهادت شهید پورهنگ، از خانواده معزز شهیدان مدافع حرم، همسر و دو دختر دو قلوی خردسال شهید محمد پورهنگ و همسر و دختر هفت ساله شهید مشجعی تجلیل و شمع آغاز این نمایش توسط خانواده شهدا و شهرام کرمی ، مدیرکل هنرهای نمایشی روشن شد.

 سپس نخستین اجرای نمایش خاتون به روی صحنه رفت و پس از آن حسین عالم بخش با تشکر از حضور خانواده شهدا، عنوان کرد:همه آسایش و آرامش مان را امروز مدیون شهدایی چون مشعجی و پورهنگ هستیم. امیدوارم که همه شما به زودی مهمان خرابه شام و گنبد حضرت بی بی رقیه شوید.

نمایش «به زبان خواب» به کارگردانی سما موسوی از ۲۷ شهریور در تئاتر مستقل تهران روی صحنه می‌رود.

به گزارش روابط عمومی گروه، «به زبان خواب» نمایشی مستند با موضوع سرگذشت دو نویسنده است. دو زن، یکی از چهره‌های معاصر ادبیات فارسی و دیگری از چهره‌های شاخص ادبیات آلمان. یکی در رومانی به دنیا آمده، به آلمان مهاجرت کرده و همچنان در این کشور زندگی می‌کند و دیگری در ایران به دنیا آمد، در ایران زیست و در این کشور نیز از دنیا رفته است. «سیمین دانشور» و «هرتا مولر» دو شخصیت اصلی این نمایش هستند.

نمایش «به زبان خواب» چهارمین تجربه‌ کارگردانى سما موسوى است که در ادامه اجرای پیشین و در دسته مستند بیوگرافی جای می‌گیرد. او سال گذشته نمایش «آدم‌هایی که نمی‌بینیم» را در پلتفورم عمارت روبرو به صحنه برد و سپس در سی‌وهفتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر موفق به دریافت تندیس بازیگری شد.

متن نمایش توسط مونا احمدی تدوین شده که نگارش نمایشنامه‌هایی چون «گردش عادی خون و برف»، «سرزمین‌های شمالی» و نگارش مشترک نمایشنامه «شکستن سکوت مطلق» - به همراه محمدحسین معارف - را درکارنامه‌ دارد.

بازیگران این نمایش مارال کشاورز و سما موسوی هستند.این نمایش به دو زبان فارسى و آلمانى اجرا می‌شود.

از دیگر عوامل این نمایش می‌توان به: مترجم: نغمه حسینی، طراح لباس: نسرین خرمی، دستیار طراح لباس: طهورا کریمی، طراح پوستر و بروشور: پرناز کریمی، طراح ویدئو پروجکشن: نیما دهقانی، دستیاران: دانا عصاره و سارا عبادی، سپهر امینی، عکاس و ساخت تیزر: هما ایرانی، طراح گریم: لیدا ایرانی، دستیار کارگردان: حمید وحیدی، منشی صحنه: سلاله رستمی، طراح نور: حسن محمدی فرانی,، هماهنگی بالا نویس: سپهر شریف زاده و مشاور امور رسانه: بابک احمدی اشاره کرد.

موسوی پیش از این نمایش‌های «یرما»، «سفر زمستانی و یک داستان بی‌ربط» و «آدم‌هایی که نمی‌بینم» را روی صحنه برده است.

به گزارش تیوال به نقل از پایگاه خبری تئاتر: اسماعیل خلج از نویسندگان تأثیرگذار تئاتر است که سال‌های متمادی از دنیای تولید تئاتر فاصله داشته است؛ این هنرمند در سال‌های اخیر بیشتر توجه هنریش را معطوف به شعر و نقاشی کرده است و چندی پیش در خانه هنرمندان نمایشگاهی از نقاشی‌های او به همراه رزومه تئاتریش برپا شد.

این پیشکسوت این روزها در حال تمرین نمایش «جمعه‌کشی» است که پیشتر در سال ۱۳۵۲ نوشته و ساخته شده و نسخه اولیه این نمایش با حضور اسماعیل خلج، هوشنگ توزیع، رضا رویگری، اکبر رحمتی، مرتضی اردستانی، علی جاویدان و محمد نوازی نوشته شده است.

جمعه‌کشی داستان ملال یک روز جمعه است در قهوه‌خانه‌ای در جنوب تهران؛ این نمایش سال ۱۳۹۳ توسط کامبیز بنان در فرهنگسرای نیاوران روی صحنه رفته بود.
در سال ۱۳۹۶ نیز آثار اسماعیل خلج تحت عنوان «سنگلج با خلج» با مدیریت خود او در تماشاخانه سنگلج نمایشنامه‌خوانی شده بود.

هنوز نام بازیگران نمایش «جمعه‌کشی» اعلام نشده است.

 شناسه خبر : 59440 | تاریخ انتشار : ۲۸ شهریور ۱۳۹۸ - ۱۲:۰۸ | ارسال توسط : پایگاه خبری تاتر

سایت ایران تئاتر:
تاریخ انتشار: چهارشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۸- شناسه مطلب: ۱۲۵۶۴۵

نصرت پرتوی نویسنده، بازیگر و کارگردان تئاتر با نوشتن یادداشتی از برگزاری «رپرتوار نمایشنامه‌خوانی گروه تئاتر گیتی در حمایت از مردم سیل‌زده شهر معمولان، استان لرستان» اعلام حمایت کرد.

به گزارش تیوال به نقل از ایران تئاتر، در متن یادداشت پرتوی آمده است: چندی قبل خبر بسیار شگفت‌انگیزی را شنیدم که آن خبر شگفت‌انگیز این بود: آقای دکتر روح‌الله جعفری برای کمک به سیل‌زدگان، آوارگان، بی‌خانمان و مظلوم لرستان (معمولان) برپا خواسته و با همیاری برخی از همکاران تئاتری و همدلان، کارِ بس دشواری را به انجام رسانده است که الحق فقط از انسان شریفی چون او برمی‌آید - شیر مادر حلالش باد- من بارها ابتکارات هنرمندانه و کنکاش هنری را تا حد وسواس در کارهای تئاتری او ناظر بوده‌ام.
باری، ده نمایشنامه از نویسندگان بسیار خوب را انتخاب و با همان همیاران تئاتری، روزهای روز کار کرده‌اند تا با رضایت - دکتر جعفری که آسان هم نیست- به روی صحنه ببرند که الحق دست‌مریزاد برای او و همه دست‌اندرکاران که مجاناً چندماه وقت شریفشان را صرف کار بسیار انسانی کرده‌اند.
باری، یکی از آن ده نمایشنامه هم «قصه‌ی طلسم حریر و ماهیگیر» نوشته علی حاتمی به‌کارگردانی خوب عباس جوانمرد که اینجانب نصرت پرتوی هم در نقش «حریر» بازیگر آن نمایشنامه بودم.
خبر شگفت‌انگیز که گفتم، علاوه بر این که آن بی‌خانمان و مظلومان را کمک حالی است، مرا هم از شنیدنش به زندگی دلگرمم کرد، گویی من هم در زحمات آن‌ها شریک بودم.
با احساس بسیار رضایتمندانه از عمل بسیار انسانی اهالی تئاتری؛ نصرت پرتوی- ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۹- انتاریو کانادا.

آیین افتتاحیه نمایش «خاتون» با گرامیداشت سالگرد شهید مدافع حرم، شهید محمد پورهنگ و با حضور مسئولان فرهنگی پنج‌شنبه (۲۸ شهریور ماه) برگزار می‌شود.

به گزارش روابط عمومی نمایش «خاتون»، این مراسم با حضور شهرام کرمی، مدیر کل هنرهای نمایشی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، آناهیتا شیرودی، رئیس امور فرهنگی هنری شرکت ملی نفت (دختر شهید علی اکبر شیرودی) برپا می‌شود.
همچنین در مراسم افتتاحیه که با بزرگداشت سالگرد شهادت شهید محمد پورهنگ برگزار می شود، خانواده معزز شهیدان مدافع حرم، همسر و دو دختر دو قلوی خردسال شهید محمد پورهنگ و همسر و دختر هفت ساله شهید مشجری حضور خواهند داشت.

مراسم افتتاحیه نمایش ساعت ۲۰، پنج شنبه (۲۸ شهریور ماه) در سالن اصلی پردیس تئاتر تهران برپا می‌شود.

نمایش «خاتون» به کارگردانی و نویسندگی حسین عالم بخش از ۲۸ شهریور ماه اجرایش را آغاز و تا ۱۹ مهر ماه ادامه خواهد داشت. بازیگران این نمایش عطیه غبیشاوی، فرهاد بشارتی،‌کیمیا ملائی، بهار ارجمند،‌امید زندگانی، علی برجی، منوچهر علی‌پور و ...

این نمایش در سه سال گذشته نیز در تالار اندیشه حوزه هنری و سالن اصلی تئاتر شهر به صحنه رفته و بیش از شصت اجرا داشته و بیش از چهل هزار مخاطب را جذب خود کرده است.

داستان از این قرار است که خرابه معروف شام در کنار قصر سبز یزید،مدتی از رفتن اسراء از شهر می گذرد و مسئولین حکومتی برای خرید آن خرابه به نزد آسیه پیرزن صاحب ویرانه می‌آیند. آریحا دختر کوچکی نصرانی که یتیم است ونزد عمویش یوحنا که تاجر جوانی است به آنجا رفت و آمد داشته و با همبازی خود در حجره ای مشغول به بازی است مامورین حکومت در هنگام حضور در خرابه با حمیده یکی از غساله های شهر که همدم آسیه است و یوحنا برخورد کرده و ...

 علاقه‌مندان برای رزرو بلیت می‌توانند از ساعت ۹ تا ۲۱ با شماره‌های:۹۱ـ۹۳۵۱۰۰۵۹۹۰ تماس بگیرند.

این نمایش که روزهای یکشنبه و دوشنبه به زبان انگلیسی و باقی روزها به زبان فارسی اجرا می شود، تا ۴ مهرماه، ساعت ۱۸ در تالار حافظ تمدید شد.
«گرگ ها» به نویسندگی سارا دلپ، کارگردانی دانیال خجسته و تهیه کنندگی دپارتمان هنرهای نمایشی سفیر گفتمان از چهار شهریور ماه در تالار حافظ اجراى خود را آغاز کرده  است و طى ١٨ اجرا میزبان ١٥٠٠ تماشاچى بوده است.
دانیال خجسته طى یادداشتى بیان کرد:

در مصاحبه ای تصویری از سارا دلپ دیدم که می گفت دورترین اجتماعی را که برای بحث پیرامون مباحث سیاسی آمریکا و مسائل اخلاقی متصور شده تیمی از دختران شانزده هفده ساله دبیرستانی بوده که شنبه ها در حومه شهر براى فوتبال سالنی گرد هم مى آیند.
متن The Wolves که نویسنده اش را در اولین تجربه نمایشنامه نویسی وی در ۲۱ سالگی فاینالیست دریافت جایزه پولیتزر ٢٠١٧ کرد، در ستون های موازی مانند نت های موسیقی نوشته شده بود. چند روزی طول کشید تا قائده خوانش آن را کشف کنم چرا که درگیر همزمانى دیالوگ هایی شدم که نویسنده تاکید داشت مخاطب لزوماً نباید تمامی آن ها را در آن واحد شنیده یا متوجه شود. دختری جوان مانند بازیگران جوان من، که اکثر قریب به اتفاقشان برای اولین بار صحنه را تجربه می کنند، نشانم داد هیچ ملاکی از سابقه گرفته تا جنسیت یا تحصیلات دلیل متقنى بر کیفیت نخواهد بود. بارها در جریان ساخت این اثر با در بسته مواجه شدم؛ مشکلاتی از قبیل پیدا کردن سالن اجرا تا اخذ مجوز و غیره. با این وجود تلاش بی وقفه ی دختران گروهم اجازه نداد حتی لحظه ای دچار تعلل شوم. اطمینان دارم که در سال های آتی هیچ انسانی با هیچ معیاری جز تلاش، قابلیت و لیاقت سنجیده نخواهد شد و معیارهایی مانند جنسیت، قدرت و قومیت، محلی از اعراب نخواهند یافت.

بازیگران این نمایش عبارتند از:
‏‎سمانه نوراللهی، نیوشا نادری، ندا جبرئیلی، تینا پیرویسیان، مائده ایرجی راد، کاملیا حق‌وردیان، پگاه ابراهیمی، گل‌آرا مقدسی، کیمیا شهریه.
‏‎سایر عوامل این نمایش عبارتند از:
‏‎دستیار کارگردان: المیرا شمشیری، طراح صحنه: دانیال خجسته، حامد ستاری، طراح لباس: مریم نور‌محمدی، طراح صدا و موسیقی: فرشاد فزونی، طراح گریم: سامان مه آبادی، طراح نور: محمدرضا رحمتی، طراح حرکت: دانیال خجسته، کاملیا حق وردیان، طراح عروسک: ناهید ریحانی، گرافیک و ساخت تیزر: استودیو مشق، عکاس: کیارش مسیبی، مدیر تبلیغات: مریم شریعتی، روابط عمومی، رسانه و تبلیغات: گروه هنری پژواک.

‏‎این نمایش که روزهای یکشنبه و دوشنبه به زبان انگلیسی و باقی روزها به زبان فارسی اجرا می شود تا ٤ مهر ماه هر روز ساعت ۱۸ به روی صحنه می رود.

‏‎علاقه مندان جهت خرید اینترنتی بلیت این نمایش می توانند به سایت تیوال مراجعه کرده و یا با شماره تلفن ۰۹۳۵۵۶۲۹۸۲۲ تماس بگیرند.

نمایش «به زبان خواب» به کارگردانی سما موسوی از فردا چهارشنبه (۲۷ شهریور) به صورت محدود و تا ۵ مهر در مجموعه تئاتر مستقل تهران روی صحنه می‌رود.

این نمایش مستند که آغازگر سومین رپرتوار «عصر تجربه» بود هر روز ساعت ۱۹ میزبان علاقه‌مندان است. دانشجویان نیز با ارائه کارت دانشجویی از تخفیف ۴۰ درصدی بهره‌مند می‌‌شوند.

«به زبان خواب» نمایشی مستند با موضوع سرگذشت ۲ نویسنده است؛ یکی از چهره‌های معاصر ادبیات فارسی و دیگری از چهره‌های شاخص ادبیات آلمان. یکی در رومانی به دنیا آمده، به آلمان مهاجرت کرده و همچنان در این کشور زندگی می‌کند و دیگری در ایران به دنیا آمده، در ایران زیسته و در این کشور نیز از دنیا رفته است. سیمین دانشور و هرتا مولر ۲ شخصیت اصلی این نمایش هستند.

سما موسوی: پژوهش و کارگردان و مونا احمدی: تدوین متن را برعهده داشته است.
از دیگر عوامل این نمایش می‌توان به: طراح لباس: نسرین خرمی، طراح پوستر و بروشور: پرناز کریمی، طراح ویدئو پروجکشن: نیما دهقانی، دستیاران: دانا عصاره و سارا عبادی، عکاس: هما ایرانی، طراح گریم: لیدا ایرانی، دستیار کارگردان: حمید وحیدی، منشی صحنه: سلاله رستمی و مشاور امور رسانه: بابک احمدی اشاره کرد.

علاقه‌مندان برای تهیه بلیت‌های تمامی نمایش‌های حاضر در رپرتوار «عصر تجربه» می‌توانند به صفحه مربوطه در سایت تیوال مراجعه کنند.

سایت تیوال  و گروه تبلیغات جارچی بعنوان حامی سومین رپرتوار «عصر تجربه» با گروه‌های حاضر در این دوره همراهی می‌کنند.

سایت هنر آنلاین:
کد خبر: ۱۳۹۷۲۲- ۲۶/۰۶/۱۳۹۸- ۱۰:۵۹:۱۲

به گزارش تیوال به نقل از سرویس تئاتر هنرآنلاین: محمدعلی کشاورز به بهانه برگزاری رپرتوار نمایشنامه‌خوانی گروه تئاتر گیتی در حمایت از مردم سیل‌زده شهر معمولان استان لرستان، یادداشت کوتاهی را در اختیار هنرآنلاین قرار داد که متن آن بدین شرح است:
"از مدتی قبل در جریان بودم که دکتر روح‌الله جعفری قصد دارد برای حمایت از مردم سیل‌زده، رپرتوار نمایشنامه‌خوانی برگزار کند. او به‌همراه تعدادی از هنرمندان خوب تئاتر، ده نمایشنامه ایرانی را به‌مدت ده شب در تماشاخانه سنگلج کار کرد. "لبخند باشکوه آقای گیل" یکی از این ده نمایشنامه است که اکبر رادی آن را نوشته است. کارگردان این نمایش، دکتر رکن‌الدین خسروی بود که آن را در ده پنجاه شمسی در تالار ۲۵ شهریور اجرا کرد. من در این نمایش، نقش "علیقلی‌خان" را بازی کردم.
دکتر جعفری با کارگردانی "رپرتوار نمایشنامه‌خوانی گروه تئاتر گیتی در حمایت از مردم سیل‌زده شهر معمولان، استان لرستان" به نمایش ایرانی ادای دِین کرد و به آن ارج و بها داد. از دید من این کار، کار بسیار جالبی بود که عالی برگزار شد.
همه عواید حاصل از بلیت‌فروشی این رپرتوار به مردم نجیب مصیب‌دیده شهر معمولان اختصاص پیدا کرده که در نوع خود جالب توجه است. باید به دکتر جعفری و هنرمندانی که او را در این رپرتوار همراهی کردند، گفت که شما با انجام این کار خیرخواهانه، کاری کردید کارستان.
خداوند به شما عزیزان، طول عمر توأم با سلامتی بدهد تا بتوانید در انجام کارهای عام‌المنفعه پیش‌قدم باشید."
 

نمایش «گرگ‌ها» نشان می‌دهد چگونه با توهم دانستن ما به بازتولید ایدئولوژی می‌پردازیم؛ سارا دلپ در متنی که هیچ جایش به آمریکا و سیاست‌هایش حمله نمی‌کند نشان می‌دهد ابزار رسانه‌ای چگونه اعتراض را در نطفه خاموش می‌کند.

 چند دختر روی چمن‌های مصنوعی برای مسابقه پیش‌‌رو مشغول گرم‌ کردن می‌شوند؛ آنان حرف می‌زنند، حرف می‌زنند و حرف می‌زنند. حرف‌زدنی که به نظر عموم ما کار زنانه‌ای است؛ حرف زدن‌هایی که پراکنده و از این شاخه به آن شاخه پریدن به حساب می‌آید. به نظر می‌رسد آنان قرار است تصویری  آشنا برای ما بیافرینند؛ همان‌چیزی که از یک جمع زنانه طلب می‌کنیم؛ حرف‌زدن‌های بی‌امان درباره همه چیز، درباره چیزهایی که هیچ نسبتی با هم ندارند و حتی بی‌ارزش می‌نمایند، چیزهایی که تصور می‌کنیم چند دختر در جمع یکدیگر ردوبدل می‌کنند، اما اوضاع آنگونه که تصور می‌کنیم نیست، باید حرف‌ها را الک و سطح را از عمق جدا کنیم.
دخترها قرار است دسته‌ای از «گرگ‌ها» و نه در دایره تصور ما باشند؛ آنان متعلق به نسل خاصی از جامعه هستند که در ایران نیز حی و حاضرند؛ دخترانی که هنوز به هجده‌سالگی نرسیده‌اند و متولد دهه خاصی از تاریخ معاصرند. آنان از هر دری حرف می‌زنند؛ این حرف زدن‌ها محصول جهان باربی و کیم‌ کارداشیان نیست، در دنیای کارداشیان سخنی از سیاست روز نیست؛ «گرگ‌ها» از خِمِرهای سرخ می‌گویند و از وضعیت ابوغریب سخن به میان می‌آورند، آنان درباره جهان امروز خود می‌گویند و آن را به جهان دیروز گره می‌زنند، اما آنان تا چه اندازه از جهان اطراف خود می‌دانند و آگاهی آنان محصول کجاست؟

دانیال خجسته، کارگردان «گرگ‌ها» کلیدی در بروشور نمایش خود گنجانده است و این مطلب قرار است شرحی بر آن کلید باشد؛ کلیدی که به نظر نویسنده «گرگ‌ها» بدون فریاد زدنش از آن در متن یاد کرده است. خجسته نویسنده‌ای جوان را دست‌مایه کار خود قرار می‌دهد که چندان از لحاظ نسلی با قهرمانان متنش اختلافی ندارد؛ سارا دِلَپ تلاش می‌کند آرزوهای دخترانه جهان حال را به تصویر کشد، آنها را بازنمایی کند و برایشان کنشی پدید آورد؛ هرچند از خودمان می‌پرسیم این آرزوها - که در حرف‌ها نهان شده‌اند - برآمده از چه هستند؟

پاسخ را باید در فضای بازسازی شده در نمایش جستجو کرد، چیزی که در متن نیست، اما در اجرا شکل می‌گیرد. هر چند در نمایش زمانی که از نتفلیکس و «بازی تاج و تخت» سخن به میان می‌آید، می‌توان دریافت ما با جهان برآمده از وانموده‌ها روبه‌روییم. نمایش تلاش می‌کند تصویری از یک جهان برآمده از رسانه را نشانمان دهد؛ این رسانه از تابلوهای اطراف زمین آغاز می‌شود تا خبرهایی که دخترها از اطراف کسب می‌کنند و میان خود به اشتراک می‌گذارند؛ آنان متأثر از جهانی‌اند که تحت بمباران اطلاعات است و نمی‌تواند خود را از شر حجم وسیعی از اخبار رها کند؛ دخترها هم از وضعیت رنج می‌برند، آنان چنان متأثر از خبرها هستند که نامی برایشان متصور نمی‌شویم؛ چیزی شبیه در فلان انفجار چند نفر کشته شدند؛ این چند نفر هیچگاه نامی ندارند؛ آنان صرفاً یک عدد هستند از یک تا بی‌نهایت؛ دخترها هم اسمی ندارند و صرفاً عدد هستند؛ شماره ۲ یا شماره ۴۶. این وضعیت پارادوکسیکال، یک وضعیت تقابلی است میان آگاهی و ناآگاهی، اما دخترها چقدر نسبت به این جهان آگاه هستند؟

متن سارا دِلَپ به وضعیت آگاهانه اعتقاد ندارد؛ نویسنده جوان، دنیای دختران جوان آمریکایی را وابسته به رسانه‌ها می‌داند؛ هر چند دخترها نمی‌خواهند وابسته به رسانه‌ها باشند؛ همانند رفتارشان با تبلیغ آب‌پرتغال‌ها، اما آنان در نهایت مصرف‌کننده آب‌پرتغال‌هاند؛ آنان هر چند نمی‌خواهند ابزار بصری جهان رسانه‌ها باشند، اما در کنار دیدن، آنان نیاز به دیده شدن هم دارند؛ این دیده شدن همان نقطه انسانی ماجراست که دختران «گرگ‌ها» را بدل به اشخاصی قابل درک می‌کند. پیشتر گفتم دانیال خجسته کلید ماجرا را در بروشورش قرار داده است و تمام ابعادش را به آن اختصاص داده است؛ او در بروشور در باب تبلیغ آب‌پرتغال از لویی آلتوسر یاد می‌کند. مارکسیست منقد مارکس در باب بازتولید ایدئولوژی از دو مکانیسم یاد می‌کند؛ مکانیسم نخست را از مارکس به عاریه می‌گیرد که در آن نیروهای پلیسی عاملی برای بازتولید ایدئولوژی می‌شود؛ همان چیزی که بلوک شرق برای نیم قرن از آن بهره برد و نتیجه‌اش یک فروپاشی بود؛ در مقابل آلتوسر از مکانیسم دومی یاد می‌کند که هدف نمایش «گرگ‌ها» است.

آلتوسر از «سازوبرگ‌های ایدئولوژیک دولت» استفاده می‌کند که در مقابل نیروی قهریه نظام‌های توتالیتر قرار می‌گیرد؛ در این مکانیسم، نهادهایی چون آموزش و رسانه، بدون رویه فیزیکی سرکوب به بازتولید ایدئولوژی می‌پردازند؛ در این سیستم بمباران اطلاعات هم گنجانده می‌شود؛ اطلاعاتی که شاید به هیچ درد ما نمی‌خورد، اما ما از آنها استفاده می‌کنیم، بدون آنکه کارکردی داشته باشند. در این مکانیسم، قصد مجاب کردن سوژه است که نتیجه‌اش ایجاد کنش‌های مطلوب دولت  و عدم اعتراض است. به دخترها دقت کنیم؛ آنان از وضعیت جهان اطراف خود راضی نیستند، از بمباران خاورمیانه یا سیاست ضدمهاجرتی ترامپ ابراز انزجار می‌کنند و برای مهاجرین مکزیکی ابراز همدردی می‌کنند؛ آنان برای مهاجرین شال‌گردن می‌بافند، اما آنان از زمین فوتبال خود بیرون نمی‌روند؛ همه چیز به همان مستطیل سبزی خلاصه می‌شود که تازه‌جهانی معیوب است؛ دستشویی‌های سیار مخروب نمادی بر این وضعیت است؛ چطور ساکنان جهانی چنین مخروب می‌توانند ناجی مهاجران شوند؟

مارکس بر این باور بود که ایدئولوژی آگاهی کاذب طبقه‌ پرولتاریا درباره‌ روابط تولید است، اما آلتوسر نگاهی به مراتب بدبینانه به ماجرا دارد؛ او از وهم خیالی سوژه می‌گوید و در کتاب «ایدئولوژی و سازوبرگ‌های ایدئولوژیک دولت» خود می‌نویسد «ایدئولوژی، رابطه‌ تخیلی افراد را با شرایط واقعی هستی‌شان بازنمایی می‌کند.» به نظر دخترها در چنین وضعیتی روبه‌رو هستند. خجسته خارج از متن دلپ یک صدای ناشناس قرار داده است که به نظر جملاتی نامرتبط با اجرا را ادا می‌کند، اما این صدا - که چندان با واکنش دخترها مواجه نیست - بدل به همان وهم سوژه می‌شود؛ این وهم است که چنین پایانی برای نمایش رقم می‌زند و اوست که مسیر روایت شده را با عباراتی که محصول بمباران اطلاعات است، هدایت می‌کند. آلتوسر بر این باور است که کارکرد اصلی ایدئولوژی سوژه‌سازی است و برای سوژه‌سازی، ایدئولوژی افراد را به‌مثابه سوژه‌ها مورد خطاب قرار می‌دهد.

جان فسیک، دانشمند حوزه علوم‌انسانی مثال دقیق در این باره دارد؛ در مثال ایدئولوژی مردسالارانه به شیوه‌های فرهنگی و تبلیغاتی زنان را به پوشیدن کفش پاشنه‌بلند فرا می‌خواند؛ زنان با اجابت این دعوت و پوشیدن کفش پاشنه‌بلند برخی از اندام‌های‌شان برجسته می‌شود و با این عمل تبدیل به سوژه‌ جنسی می‌شوند؛ این جذابیت، سوژه را به دو دسته فرادستی و فرودستی تقسیم می‌کند؛ مردان قوی‌تر مرجع این جذابیت‌ها و زنان ضعیف‌تر مفعول این جذابیت‌ها می‌شوند؛ این‌گونه، زن پاشنه‌بلند به پا، به بازتولید نظام ایدئولوژیک مردسالارانه کمک می‌کند و در این بازی سوژه‌ها به نوعی توهم اختیار نیز نائل می‌شوند؛ مثلاً دختری که تصور می‌کند به اختیار خود کفش پاشنه‌بلند می‌خرد و او اکنون فاعل فعل خریدن است!!!

دخترهای دلپ در «گرگ‌ها» می‌خواهند از این بازی بیرون باشند اما آنان جزئی از این بازی می‌شوند و مدام در دام سوژه‌سازی قرار می‌گیرند؛ برای رشد خود وارد رقابت استعدادیاب می‌شوند و نسبت به روابط شخصی خودشان با پسرها دچار مشکل و همین رابطه موجب فروپاشی روابط می‌شود و مشخصاً شماره ۷ را از جریان کنشگری خارج می‌کند. اصلاً فوتبال بازی کردن دخترها در زمین فوتبال نیز خودش بدل به سوژه‌سازی می‌شود. حال این وسط شاید تنها چیزی که می‌تواند در برابر این سوژه‌سازی بایستد، رفتار پایانی دخترهاست؛ جایی که پس از درگذشت شماره ۱۴ در یک سانحه رانندگی آنان تصمیم می‌گیرند که مسابقه دهند و پیروز شوند؛ این تنها فعلیتی است که از سوژه‌سازی نمی‌آید و یک انتخاب است برای بروز ویژگی‌های انسانی، ویژگی‌هایی که ما قرن‌ها با خود حمل و در روزگار امروز کمرنگش کرده‌ایم. آنان می‌روند تا از «گرگ‌ها» باشند؛ آنان می‌خواهند در نهایت دخترانی باشد که فاعلیت را پیش گرفته‌اند!!!

دانیال خجسته در مقام کارگردان چنین فضایی را به خوبی می‌آفریند، هرچند با خواندن متن دلپ می‌توان فهمید کار سختی است. درک جهان تودرتوی زنانه دلپ، نیاز به حوصله و صبر دارد؛ شاید هشت ماه تمرین با بازیگرانی که شغلشان بازیگری نیست، نشان از تلاش برای یک مکاشفه باشد. خجسته قصد کرده است کار ناشدنی را شدنی کند؛ او ناممکن را محتمل کرده است؛ از فضای نمایش در ایران تا اجرایی که برخی روزها به زبان اصلی اجرا می‌شود او بازتولیدی جذاب از نمایشنامه دلپ فراهم می‌کند اما شاید این پرسش مطرح شود که آیا نمایش «گرگ‌ها» هم در دام سوژه‌سازی ایدئولوژی قرار نمی‌گیرد و در فرایندی که فسیک می‌گوید بازتاب نمی‌یابد؟

منبع: خبرگزاری تسنیم، احسان زیورعالم

در تازه ترین اثر نمایشی حمیدرضا هدایتی با نام «ساعت» به نویسندگی امانوئل روبلس که از ۷ مهرماه در تالار حافظ ساعت ۱۸ به روی صحنه می‌رود رویا میرعلمی، سوسن پرور، ناصر عاشوری، پیروز میرزایی، روزبه جعفری، سامی اسماعیلی، مهسا احمدپور، ایمان مومنی و حمیدرضا هدایتی به ایفای نقش می‌پردازند.

همچنین دیگر عوامل این اثر موزیکال فانتزی عبارتند از مهدی رشیدی (تهیه کننده)، محسن امینی (مجری طرح)، حسن رونده (مدیر تولید)، محمدحسین حسینی (دستیار کارگردان و برنامه ریز)، احمد پناه نجات (طراح صحنه)، مریم قربانیان (طراح لباس)، حمیدرضا هدایتی (طراح نور)، صبا لطیف حداد (طراح گریم)، علی جعفری (آهنگساز و طراح افکت) ، سپهر یگانه نژاد (کیبورد)، داریوش ترابی (عکاس)، اسوه صادقی (منشی صحنه)، ایمان مومنی (دستیار دوم کارگردان)، بهرام رامه (طراح پوستر و بروشور و موشن گرافیک)، میلاد مجرد (مشاور بازاریابی و تبلیغات)، مهدی پهناور (طراح تیزر و ویدئو) و میثم شمخانی (مدیر اجرایی).

خرید بلیت این نمایش از روز چهارشنبه ۲۷ شهریور ساعت ۱۲ ظهر از سایت تیوال امکان پذیر است.

دانیال خجسته که این روزها در تالار حافظ نمایش «گرگ‌ها» را روی صحنه برده است درباره اثر خود می‌گوید: تمرکز نمایش «گرگ‌ها» بر سیاست خارجی آمریکا در حوزه خاورمیانه است.

به گزارش تیوال به نقل از خبرنگار فرهنگی تسنیم، این روزها تالار حافظ میزبان نمایش «گرگ‌ها» به کارگردانی دانیال خجسته و نویسندگی سارا دِلَپ است. متنی که در آستانه بردن جایزه پولیتزیر قرار داشته، این روزها نویسنده جوانش را مشهور ساخته است. شکل غریب و تازه نمایشنامه و موضوعی که این نویسنده زن بر آن دست گذاشته است، برآمده از شرایط روز آمریکاست؛ سارا دلپ تلاش کرده است همانند دیگر نویسندگان زن آمریکایی جایگاهی قدرتمندتر برای زن در آمریکا بیابد، جایگاهی که به نظر به واسطه رسانه‌ها و قدرت‌های سیاسی همواره دستخوش مشکلات بوده است.
اجرای دانیال خجسته از این متن نیز به نحوی است تا شخصیت‌های زن نمایشنامه برجسته شوند و موقعیتشان نسبت به جهان امروز سنجیده شود؛ موقعیتی که طبق متن، در زمین فوتبال ارزیابی می‌شود؛ دخترانی که برای پیروزی می‌جنگند، در طول چند هفته تجربه‌های منحصر به فردی را از سرمی‌گذرانند.
آنچه در ادامه می‌خوانید گفت‌وگوی ما است با دانیال خجسته، کارگردان نمایش «گرگ‌ها»

چیزی که من از متن و اجرا دریافت کردم، وجوه امروزی بودن متن با وقایع تاریخی است که بر مردم آمریکا تاثیرگذار بوده است؛ چقدر این مسائل با وضعیت اجتماعی روز ایران همخوانی دارد؟
خجسته: متن کاملاً متنی جدید و آمریکایی است که در سال ۲۰۱۶ نوشته شده است و بیشتر تمرکزش بر سیاست خارجی آمریکا در حوزه خاورمیانه است. سارا دلپ با توجه به روی کار آمدن ترامپ تلاش می‌کند تصمیمات رئیس‌جمهور آمریکا را نشان دهد؛ از نظر من جذابیت متن چیزی شبیه نمایشنامه هملت بود که در آنجا هم اتفاقاتی در کاخ برای هملت و خانواده‌اش رخ می‌دهد؛ او باید تصمیم بگیرد که به مسیرش ادامه دهد یا ندهد و این تصمیم بازتاب‌هایی بر زندگی ما خواهد داشت؛ مسائلی عمیقی وجود دارد که برای همه مشترک است؛ میزان حساسیت دخترها نسبت به مسائل سیاسی و اخلاقی روزشان مهم است و این اهمیت برای آمریکایی‌ها بیشتر و برای ایرانی‌ها کمتر است؛ اما همین حساسیت در متن است که جلب‌ توجه می‌کند که نسبت به موضوعات حساس هستند.

در ارتباط نمایش با امروز ما، زمانی که دخترها درباره خاورمیانه یا ابوغریب حرف می‌زنند، آنان فاعل و ما مفعول رویداد می‌شویم؛ به هر حال رفتار ارتش آمریکا در اطراف ما دست به اعمالی زده است که بر زندگی ما تأثیر گذاشته است و ما در مقام قربانی و آمریکایی‌ها به عنوان قربانی‌کننده‌ها دو سوی یک طیف هستیم و از این رو دخترها به نوعی درباره سرنوشت ما سخن می‌گویند.

اصولاً در ایران تمایل زیادی به کشف یک نویسنده گمنام و اجرای اثر او وجود دارد؛ البته این مسئله درگیرودار فاکتورهای زیادی چون شهرت در غرب و موفقیت اجرای عمومی اثر است؛ فاکتورهای انتخاب شما درمورد نمایشنامه «گرگ‌ها» چه بود؟
خجسته:  من متون جدید را بسیار دوست دارم؛ در مواجهه با نویسندگان غربی احساس می‌کنم دانش عظیمی در نمایشنامه‌نویسی فرنگی وجود دارد؛ زمانی که بخش افتتاحیه نمایشنامه‌ها را می‌خوانم و به خط سیر روایی و بسط شخصیت‌های فرعی، خرده روایت‌ها، اوج‌گیری روایت عجیب و غریب، مدل دیالوگ‌نویسی و کوتاهی جملات توجه می‌کنیم، می‌توان تفاوت نویسندگان فرنگی را بسیاری از نویسندگان ایرانی تشخیص داد؛ نویسنده‌ای چون دلپ که تحصیل‌کرده دانشگاه است وقتی در دانشگاه به مدت چهار سال تحصیل می‌کند، مجهز به تکنیک‌هایی می‌شود که می‌تواند از آنها بهره ببرد؛ او سوار بر تکنیک‌های نویسندگی است؛ این تحصیل‌کردگی را در متونشان می‌توان دید؛ وقتی سیناپس نمایشنامه را خواندم برای خریدش سفارش دادم؛ چون نمایشنامه‌ای با موضوع ورزش ندیده بودم؛ بیشتر متون درباره شاهان، وزرا، وکلا و پزشکان یا خانواده عادی است؛ هیچگاه یک تیم فوتبال موضوع یک نمایشنامه نبوده است؛ نگارش متن هم عجیب و دیالوگ‌ها در ستون‌های مجزا نوشته شده بود؛ دیالوگ‌ها همزمان بود و زمانی زیادی طول می‌کشید تا دریابیم یا دیالوگ‌ها به چه نحوی بیان شده است.

نگارش متن در رسم‌الخط هم پست‌مدرن بود و به اشعار داداییستی شباهت داشت که در شکل نوشتن و تایپ هم حساسیت‌های خودش را دارد؛ هنگام تایپ متن فارسی از تمام امکانات Word استفاده کردم؛ در نسخه‌ای که انتشارات ساموئل فرنچ از نمایشنامه منتشر کرده است، همین اتفاقات رخ داده است و به نظر برای چاپ نمایشنامه ایران، گویا باید خودم آن را صفحه‌بندی کنم؛ متن به هیچ‌وجه شبیه متون دیگر نیست؛ سقوط نهایی پروتاگونیست را می‌بینیم در حالی که قهرمان تراژدی نداریم؛ نویسنده، همه این تکنیک‌ها را آموخته و قصد دارد آن را برهم بریزد.

نمایش به شدت وجه زنانه‌ای از انسان امروز را نشان می‌دهد؛ نبود هیچ بازیگر مردی روی صحنه این مسأله را بازتاب می‌دهد؛ تأثیر چنین آثار زنانه‌ای بر جامعه امروز ایران چیست؟
خجسته: مثل خیلی از موضوعات دیگری که به تازگی در جامعه مطرح می‌شود - که در غرب پیش از ما با آن درگیر بوده‌اند - در تئاتر ما نیز سلطه مردانه‌ بلامنازعی وجود دارد. کارگردان خوبی چون افسانه ماهیان وجود دارد که در تئاتر موضوعیت پیدا می‌کند یا در سینما نرگس آبیار حضور دارد که توانایی و قدرت فیلمسازی او قابل تحسین است؛ محصول او نشان از عُرضه این کارگردان زن دارد؛ همان کارایی که من دانیال خجسته در کارگردانی دارم، این کارگردانان زن هم دارند؛ همان کارایی که چند بازیگر مرد طی هشت ماه تمرین از خود می‌توانستند نشان دهند، بازیگران زن من برای اولین حضورشان روی صحنه نشان دادند؛ تمرین‌هایی که نیازمند توانایی بدنی بالا بود و من دیگر از جایی نمی‌توانستم با آنان تمرین کنم و تحسینشان می‌کردم که چنین توانایی فیزیکی دارند؛ اگر من می‌توانم او هم می‌تواند؛ اگر می‌تواند پس می‌توان به او آزادی عمل داد؛ در این صورت مردم با حقیقت «گرگ‌ها بردند» راحت‌تر کنار می‌آیند؛ ممکن از تفاوت‌هایی وجود داشته باشد که طبیعی است و در فرم خودش رخ می‌دهد؛ باید بیشتر از این کار شود و مطمئنم مخاطبان نمایش من در مواجهه با حجم صدا و فیزیک بازیگران دختر نمایش من، بگویند که ما منتظر دیدن نمایشی دخترانه بودیم اما با هجوم اتفاقات روبه‌رو شدیم؛ نباید همیشه به وجه ظریف زنان توجه کرد.

 به نظر شما چه عواملی موجب می‌شود که نویسندگان زن ایرانی اینگونه نتوانند به جهان زنانه خود سرک بکشند؟
خجسته: نگارش زنانه یا چندصدایی که در نگارش مردانه هم رخ داده است، محصول تفکر فمنیستی است که در دهه ۶۰ و ۷۰ پدید می‌آید و در نمایش نیز تبلیغات دور زمین برآمده از آن دوره است. به نظر من همه چیز از این نقطه شروع می‌شود.
آنجا خیلی از  آدم‌ها می‌گویند که باید چندصدایی بنویسید و نگرش خطی مردانه از همینگوی تا به امروز را تغییر دهید؛ چون زنان چندصدایی می‌اندیشند. متن «گرگ‌ها» به شدت زنانه نوشته شده است و بدن برایش بسیار مهم بوده است. احتمالاً اساتید ما در دانشگاه و نویسندگان خوب زنانه ما نیز هنوز در حال نوشتن در قالب مردانه هستند؛ یعنی از مدل‌های زنانه‌ای که مشمول پراکنده‌گویی توأم با انسجام هستند، تبعیت نمی‌کنند؛ من در ایران به این مسأله برنخوردم؛ اما در غرب به واسطه همان تحصیلاتی که در ابتدا گفتم، خیلی منسجم‌تر به آنان آموزش داده می‌شود تا صدای خودشان را پیدا کنند.

 آیا این توانایی را در هنرمندان زن تئاتر ایران می‌بینید که بدون وارد شدن به فضاهای شعاری اثری همچون «گرگ‌ها» بیافرینند؟
خجسته: متأسفانه نه؛ شاید من تند بروم و حتی در صحنه آخر نمایش هم از این تکنیک استفاده کنم؛ شاید رمانتیک‌بازی، تکنیک دم‌دستی باشد و خودم هم جایی می‌خواستم به شکل بامزه در صحنه آخر استفاده کنم؛ این رومانتیک‌بازی یک ابزار ساده‌انگارانه‌ای است که به خصوص ما ایرانی‌ها از آن استفاده می‌کنیم؛ نمایش ایرانی نمی‌بینیم که در اوج مونولوگ در کاراکتر زن و مرد که از جدایی هم می‌گویند، روبنده بالا می‌رود و زخمه کمانچه زده می‌شود؛ در سینمای ما مدام برای بیان از زن‌ها به روترین شکل ممکن پناه می‌برند؛ به نظرم متن «گرگ‌ها» یکی از کارهای خوبی که در حق من کرد، این بود که چند دختر جوان در حال بیان سیاست روز آمریکا سخن می‌گویند و به جز دو مورد هیچ کار فمنیستی رخ نمی‌دهد؛ همین که درباره کامبوج حرف می‌زنند و درباره رهبر خمرهای سرخ حرف می‌زنند امری زنانه است؛ حرف زدن درباره تجاوز دفاع از حقوق زنان نیست.

خود دلپ در مصاحبه‌ای می‌گوید «یکی از دلایل نگارش این متن دیدار از یک نمایشگاه در نیویورک بوده که در آن آثار هنری با موضوع دختران جنگ‌زده عراقی عرضه می‌شد و بازدیدکنندگان در آنجا با لباس‌های گران‌قیمت، مشغول نوشیدن نوشیدنی‌های گران بودند و درباره هنرمندان عراقی و عرب نظر می‌دادند؛ من از خودم پرسیدم که در میان این مخاطبان حاضر دورترین اجتماعی که می‌تواند درباره جنگ‌های خاورمیانه حرف بزند، چه جامعه‌ای است؟ نخست گفتم می‌توانند سربازها و خانه‌داران باشند و در نهایت به یک تیم فوتبال در حومه شهری آمریکایی می‌رسد؛ خودش چنین تجربه‌ای در تیم فوتبال داشته است» و می‌گوید «در یک تیم درباره همه چیز می‌فهمیم و همه فکر می‌کنند نمی‌فهمیم و این خودش امر زنانه است؛ شاعرانگی در اینجا محلی از اعراب ندارد؛ در اینجا فاهمه است که عمل می‌کند و بهتر است مغز دخترها کار کند، هر چند نمی‌توانند تصمیم‌گیری درستی داشته باشند؛ به هر حال آنان در آستانه انتخاب یک رئیس‌جمهور زن بودند.»

به نظر می‌رسد رویکرد شما در کارگردانی حفظ فضای زمین فوتبالی است که در نمایشنامه بیان شده؛ چه مشکلاتی برای به تصویر کشیدن این موقعیت داشتید؟

خجسته: خیلی مشکلات داشتیم؛ ابتدا می‌گفتند امکان استفاده از فضای ورزش در نمایش را نداریم و کل قضیه را زیر سؤال بردند؛ بعد از صحبت‌ها و پیگیری‌های من، در اداره‌کل، آدم‌هایی بودند که از ساعت اداری خود زدند و کار را دیدند و فهمیدند کار خطری ندارد؛ انصافاً در کنار مشکلات، کمک هم کردند تا با مسئولیت خودشان نمایش رخ دهد؛ به هر حال اولین تیر برای بیرون آمدن زجری می‌کشد تا روزی دیگر نمایش اینچنینی اذیت کمتری شود؛ باز هم خوشحالم که حداقل آدم‌های تئاتری اداره‌کل درکم کردند و آمدند تمرین را دیدند.