یکی اینجا بود که پایین پستام کامنت میذاشت ...کلافه شده بودم...
چند تا از دوستان در جریان بودن... از نزدیک میشناختمش... هم خودم هم خانوادم هرکاری کردیم که دوستانه فراموشم کنه...
دو روز پیش خودکشی‌ کرد ... گفت قرص خورده... دوستم داره ولی هیچ وقت نمیبخشتم... نامه نوشته بود که بدون من نمیتونه ادامه بده به زندگیش... آهنگ پناه چاوشی فرستاده بود ... گفته بود این آخرین آهنگیه که گوش میده بهش به همراه عکسی ازم که آخرین چیزیه که نگاه میکنه بهش...
امروز خاکسپاریش بود... من اونجا نبودم ... نمیتونستم باشم...
بخشی از آخرین پیامش این بود که میترسم بعد من عذاب وجدان رهات نکنه... آخرین کلمش هم این بود که نمیبخشمت...
نباید عذاب وجدان داشته باشم... اما حالم خوب نیست... شاید سال ها خوب نشه...
باید بهش بگم تو بردی ...
شاید این آخرین نوشتم اینجا باشه چون حتی اینجا هم منو یادش میندازه.... خداحافظ 💔

نگاهت که میکنم
مست میشوم.
ناباورانه
لبخند میزنی به دیوانگی ام !
دستانت را می گیرم
در آغوشت
آرام نفس می کشم
پلک میبندم
خیابان ها را قدم میزنم
از ولیعصر تا چهار راه زند...
پیاده می روم
تا انوری...
تا ساختمان سیمانی خوابگاه ارم
تا ابیوردی ... دیدن ادامه ›› و عطر چمن های نمناک چمران...
سر میخورم
تا حافظیه
تا بوسه گاهی گوشه ی دنج وادی خاموشان...
مثل خنکای نسیم
مسخ میشوم
تا رقص بید مجنون قصر الدشت...
لمس نگاهت
شیرازم شده.
نگاهت میکنم
پر میشوم از عطر بهار....

شبیه منی
همانقدر خواب آلود
همان قدر پیگیر
درد به کناری نشسته و غر می زند : که چه؟!

🎈

عزیزم
به وضوح
ما را کشته اند
اما
ما نمرده ایم
عجب که زنده ایم
عجب که تا سحر
به سان عاشقان
به تاخت رفته ایم
عجب نمرده ایم
عجب نمرده ایم
عجب که زنده ایم
عجب که زنده ایم

🎈

و جنگ
تاثیرش را
روی همه
می گذارد
در چشمانت چیزی هست
می توانم آن را ببینم


و چگونه می توان در جنگی پیروز شد؟
پاسخی ندارم

🎈

تو، شاید ندانـی ظلم چیست.

نه آن ظلمِ سرراستِ ساده،

که در بستنِ درها خلاصه شود و در بریدنِ پرهای پرواز.

ظلم، گاه، بی‌صداست.

چون سایه‌ای که بر جانِ زنی می‌افتد

که یک‌تنه از دلِ تاریکی گذشته است.

دختری را ببین،

نه شگفت، نه مشهور، نه قدیس.

زیر سقفی ... دیدن ادامه ›› از نام و نگاه،

به‌زورِ دل خویش، زندگی را بر دوش کشیده.

گاه، به چرخِ بخت، قدم به جایی می‌گذارد

که زنی بر مسند است — زنی در دشمنیِ ناآگاه با زن.

و چه تلخ است آن لحظه:

که دستی از هم‌جنس، زخم می‌زند.

زن، زنی را می‌کاهد،

چون در چشمان مردان، سایه‌ای از قدرت می‌بیند در او.

در گوشه‌ای دیگر،

مردی زل زده به قامتش با هراس.

مردی که از قدرتِ زن می‌ترسد،

چون می‌پندارد شکوهِ او، تاریکیِ خودِ او را عیان می‌کند.

و از همین ترس، نفرت می‌زاید.

نفرتی که نامِ غیرت بر خود می‌نهد،

اما در ریشه، ضعف است ـ لخت و بی‌پرده.

حالا بیندیش:

به این جاهلیتِ نو،

به این تحجرِ بزک‌کرده،

به این زنجیرهای نرم که هنوز دست‌و‌پای اندیشه را می‌بندند.

نامش را هرچه می‌خواهی بگذار…

فرهنگِ عامه،

ترسِ انسانِ کوچک از انسانِ بیدار،

یا میراثِ پوسیده‌ی سلطه.

اما او ایستاده است —

نه چون مرد،

که چون زن؛

با قامتی زخمی و چشمی که هنوز از مهربانی تهی نشده.

آنگاه بیندیش…

به این جاهلیتِ خوش‌لباس،

به این تحجرِ پیر در جامه‌ی متمدن،

به این تنفّرِ پوک که نسل به نسل چون میراثی نفرین‌شده

از سینه‌ای به سینه‌ای رسیده.

نامش را هرچه می‌خواهی بگذار —

فرهنگِ عامه، خودفریبی، یا ترس از روشنی.

اما حقیقت یکی‌ست:

که زن هنوز باید از زن بودنش دفاع کند،

در جهانی که هنوز نیاموخته است

خاموشی را ظلم بنامد.

بترس و بگریز

از آنان که اندیشه‌شان

در غبارِ قرون

رنگ باخته،

و در کافه‌ها و سالن‌های تئاتر

با لباسی مبدل،

عکسِ یادگاری می‌گیرند.

آنان که

در هر نگاهشان

حکمِ صادر می‌کنند

و در هر ... دیدن ادامه ›› نفسشان

حرفِ ناگفته‌ای از

جزم‌اندیشی

و تعصب

نهفته است.

بترس،

از این مدعیانِ دانایی

که در جهلِ خویش

غرق شده‌اند

و در ردایِ

روشنگری،

تاریکی را

گسترش می‌دهند.