اول اینه که هیچ نسخه واحد و باید و نبایدِ ثابتی وجود نداره.
چیزایی که الان مینویسم فقط برای اینه که به فارسی چیزی تایپ کرده باشم و زنده بمونم :)) نه حکم صادر کردن و قانون وضع کردن :)
« به نظر من » چی اثر هنری رو زنده، مهم و موندگار میکنه ؟
به نظرم اثر هنری اول باید از یه نیاز درونی بیاد، نه از ژست. باید حس کنی سازندهش چارهای نداشته جز اینکه بسازدش.
یعنی واقعن حس کنی احتمالن اگر اینو نمیساخت دق میکرد ، خفه میشد ، خودکشی میکرد :d
باخ بیشتر عمرش برای کلیسا و دربار کار میکرد.
«مس در سی مینور» رو برای ستاره شدن نساخت. از دل ایمان و احساس وظیفه ش به اون اومد. برای همین بعد از قرنها هنوز نفس میکشه..
به نظرم
... دیدن ادامه ››
اثری موندگاره که این حکم رو برای سازنده ش داشته باشه ، همینقدر حیاتی و واجب و درونی .
بعد، مهارت و فرمه. احساس خام کافی نیست. پیکاسو قبل از اینکه کوبیست بشه، میتونست عینن مثل ابر نقاشای کلاسیک بکشه. باخ هم قبل از هارمونیهای پیچیده، کنترپوان رو تا بن استخوان بلد بود. تکنیک تزئین نیست؛ زبانِ اثره.
احساس بدونِ تکنیک و فرم میشه شلختگی ، هرج و مرج . اطوار .
پس سواد و تسلط به تاریخ هم خیلی مهمه . مثلن یه شاعر پست مدرن ، باید خیلی خوب شاعران گذشته رو خونده و البته « فهمیده » باشه .
بعد اینها ، چندلایه بودن مهمه به نظرم .
یه لایه برای ارتباط فوری، یه لایه برای تأمل، یه لایه برای زمان.
«کنسرتوهای براندنبورگ» باخ رو میتونی هم فقط برای ریتم و شادیش گوش کنی، و هم بری سراغ معماری حیرت آورِ درونیش.
«گرنیکا»ی پیکاسو اول شوکه، بعد نماد، بعد تاریخ، بعد فریاد.
و ...
در آخر هم اینکه اثر هنری باید با مخاطب رابطه برقرار کنه .
اونا که آثار موندگار تولید کردن ، یه جهان تازه ساختن و راهی برای ورود بهش هم گذاشتن.
اینه که مهمه . تو باید راه ورود به اثرت بذاری تا مخاطب واردش بشه . در غیر اینصورت صادق نیستی ، داری ادا در میاری و چیزی رو میسازی که خودت هم درکی ازش نداری .
فکر کنم ویتگنشتاین بود که میگفت ( مطمئن نیستم ) وقتی تو چیزی رو میخوای برای کسی تعریف کنی ، حتا پیچیده ترین مفاهیم رو ، باید بتونی به یه آدم بیسواد هم بفهمونیش ، اگر نمیشه یا نمیفهمه ، مشکل از اون نیست ، مشکل از توئه که اساسن اونچه رو سعی داری بگی ، خودت هم واقعن نفهمیدیش ..
اگر خداییش یه چیزی رو خودمون کامل درک کرده باشیم میتونیم انقدر ساده و راحت و صمیمی بیانش کنیم که یه بچه ده ساله هم بفهمه داریم چی میگیم و قراره به چی برسیم .
همین :)