مدیر پردیس سینما قلهک گفت: فیلم‌های خارجی روی پرده سینماتک بیشتر وجه آموزشی دارد و علاقه‌مندان و دانشجویان رشته سینما برای فهم بهتر بخش‌های آموزشی می‌توانند فیلم‌های کلاسیک تاریخ سینما را بر روی پرده سینماتک این پردیس سینمایی تماشا کنند.

به گزارش تیوال به نقل از ایسنا، سیدجمال ساداتیان بیان کرد: اکثریت طرفداران فیلم‌های خارجی سینماتک که به تماشای فیلم‌های روی پرده سینما علاقه‌مند هستند، ممکن است فیلم‌های سینماتک را در نمایش خانگی یا تلویزیون دیده باشند اما به‌دلیل بزرگ بودن پرده سینماها و وضوح تصویر فیلم، تماشای دوباره این فیلم‌ها را بر روی پرده سینما ترجیح می‌دهند.
وی با اشاره به جمعیت بالای شهر تهران گفت: سالن‌های سینمای تک با ظرفیت حدود۲۰۰-۳۰۰ برای افراد محدودی، خصوصاً کسانی که به فیلم‌های خارجی علاقه‌مند هستند قابل استفاده است.
ساداتیان در پاسخ به این سؤال مبنی بر اینکه فیلم‌های خارجی روی پرده‌های سینما تا چه میزان می‌توانند با فیلم‌های ایرانی رقابت داشته باشند گفت: به هیچ‌وجه فیلم‌های ایرانی و فیلم‌های خارجی با یکدیگر قابل‌مقایسه نیست، چراکه این‌گونه فیلم‌ها ازنظر محتوا با یکدیگر متفاوت هستند.
او بابیان اینکه مردم ایران به فیلم‌های ایرانی علاقه بیشتری دارند افزود: در حال حاضر به دلیل تعداد محدود سالن‌های نمایش شرایط اکران فیلم‌های خارجی در کشور وجود ندارد، اما با توسعه و افزایش تعداد سالن‌های سینما شرایط برای پخش فیلم‌های خارجی در ایران فراهم خواهد شد.

مدیر پردیس سینما قلهک درباره پیشینه سینما تک اظهار کرد: سینما تک در سال ۴۵ در فرانسه پایه‌گذاری شد تا برای دانشجویان هنر فیلم‌هایی که بیشتر وجه آموزشی دارند نمایش داده و متخصصانی زوایا، محتوا و ابزارهای تکنیکی این فیلم‌ها را توضیح دهند که باعث ارتقای سطح آموزشی رشته هنر می‌شود.
او بابیان اینکه سینمای ایران در دنیا در جایگاه رفیعی قرارگرفته است اظهار کرد: با توجه به میل و اشتیاق فیلم‌سازی جایگاه ابزاری مانند سینماتک در سینمای ایران کم بود.
سیدجمال ساداتیان ادامه داد: همچنین کشورهای دیگر نیز تصمیم به تأسیس سینماتک گرفتند تا بخش آموزش از این راه ارتقا یابد که در سال ۴۷ در ایران این جریان راه‌اندازی و با پیروزی انقلاب اسلامی متوقف شد، دوباره ارگانهای دولتی برای راه‌اندازی سینماتک گام‌هایی برداشتند که به دلیل بافت دولتی منجر به تعطیلی آن شد و بالاخره طی صحبت‌هایی با وزارت ارشاد مجوز بهره‌برداری سینماتک صادر و فیلم‌ها در قالب تک سئانس پخش می‌شود.
او در رابطه با حق کپی رایت این فیلمها اظهار کرد: با ارتباط با نماینده پخش هر فیلم، فیلم را به صورت توافقی درخواست کرده و آن را در سینماتک نمایش می‌دهیم.
وی افزود: هرروز درسینماتک ۲ فیلم به نمایش گذاشته می‌شود که هر سئانس به یک فیلم مخصوص اختصاص دارد و جدول پخش این فیلم‌ها به‌صورت ماهانه در سایت سینماتک قرار می‌گیرد تا افراد عضو کلوپ این سینما بتوانند بر اساس زمان و علاقه خود فیلم موردنظر را انتخاب و تماشا کنند، همچنین در صورت تقاضای پخش مکرر فیلم‌ها دوباره آن فیلم به نمایش گذاشته می‌شود.
او در پاسخ به این سؤال مبنی بر اینکه آیا برای تماشای فیلم‌های سینماتک باید در کلوپ این سینما عضو بود اظهار کرد: علاقه‌مندان فیلم‌های سینماتک باید در این کلوپ عضو باشند، زیرا افرادی که به تماشای این فیلم‌ها می‌نشینند به لحاظ فکری و رفتاری با یکدیگر همگون هستند و به دلیل اینکه نوع رفتار افرادی که به فیلم‌های طنز علاقه‌مند هستند با افرادی که به فیلم‌های خاص علاقه دارند متفاوت است.
مدیر پردیس سینما قلهک با اشاره به ترجمه فیلمهای سینماتک اظهار کرد: فیلم که در سینماتک نمایش داده می‌شود با زبان اصلی و دارای زیرنویس هستند و برای کسانی که با اصول اولیه زبان آشنا هستند قابل استفاده است.

فیلم سینمایی «شماره ۱۷ سهیلا» ساخته محمود غفاری در سانس ساعت ۲۰ آخرین روز برگزاری دومین جشنواره ملی فیلم سلامت در سالن شماره یک پردیس سینمایی چارسو نمایش داده خواهد شد.

به گزارش مشاور رسانه‌ای فیلم «شماره ۱۷ سهیلا»، این فیلم که امروز (شنبه ۴ شهریورماه) در جشنواره فیلم سلامت به نمایش درمی‌آید، در بخش سودای سیمرغ  سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر حضور داشت و موردتوجه منتقدان و سینماگران قرار گرفت. پس‌ازآن در جشن تصویر سال حضور داشت و در جشن انجمن منتقدان نیز در بخش کارگردانی و بازیگر نقش اول زن کاندید بود.
محمود غفاری نویسنده و کارگردان و سید امیر سیدزاده تهیه‌کننده «شماره ۱۷ سهیلا» هستند و زهرا داوودنژاد، بابک حمیدیان، مهرداد صدیقیان، احسان امانی، فریدون محرابی  و حکیمه فیوجی در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند.

«شماره ۱۷ سهیلا» روایت کننده داستان دختری میان‌سال است که زمان ازدواج او به تأخیر افتاده و با توجه به مشکل ژنتیکی که دارد در تلاش است که هر چه سریع‌تر ازدواج کند تا بچه‌دار شود.
پروانه ساخت این فیلم در ابتدا با عنوان «صندلی سفید» صادرشده بود که در میانه تولید به «سهیلا» و نهایتاً به «شماره ۱۷ سهیلا» تغییر نام داد.
در خلاصه داستان این فیلم آمده است: دختری در آستانه میان‌سالی تصمیم می‌گیرد که هر طور شده ازدواج کند.

دیگر عوامل فیلم عبارتند از: نویسنده و کارگردان: محمود غفاری، تهیه کننده: سید امیر سیدزاده، سرمایه گذاران: سید محمد سیدزاده و محمود غفاری، مدیرتولید: محمد سیدزاده، مجری طرح: مهدی پور موسی، مدیر فیلم‌برداری: اشکان اشکانی، صدابردار: مهدی ابراهیم زاده، حمید محمودی، طراحی و ترکیب صدا: حسین ابوالصدق، طراح صحنه: مهدی پور موسی، طراح لباس و دستیار کارگردان: مهناز جارچی، موسیقی: علی منصور، تدوین: محمود غفاری، محمد توکلی، مدیر تدارکات: حامد آزادی، اتالوناژ: احسان واثقی، عکاس: رویا حسینی، مشاور رسانه‌ای: مریم قربانی‌نیا.

فیلم سینمایی «آواتار» به کارگردانی جیمز کامرون در ساعت ۲۱ امشب جمعه ۳ شهریورماه جاری در برنامه اکران برترین فیلم‌های اقتباسی سینما در کافه گالری «آس» تهران به نمایش درمی‌آید.

در جدیدترین برنامه کافه گالری «آس» تهران به مدیریت دکتر کامران هروی، برترین فیلم‌های اقتباسی سینما اکران می‌شوند و در ساعت ۲۱ امشب جمعه ۳ شهریور فیلم سینمایی «آواتار» Avatar به نویسندگی و کارگردانی جیمز کامرون و با بازی سم ورتینگتون، زویی سالدانا، استفن لانگ، میشل رودریگز، سیگورنی ویور، جیوانی ریبیسی، ژول دیوید مور و سی.سی.اچ. پاوندر، محصول سال ۲۰۱۰ کشور آمریکا به نمایش درمی‌آید.
«آواتار» محصول کمپانی آمریکایی فاکس قرن بیستم است. آهنگساز موسیقی این فیلم جیمز هورنر (تایتانیک) می‌باشد. آستین وینستن مسئول جلوه‌های ویژه فیلم «نابودگر ۲» نیز تا قبل از مرگش به جیمز کامرون درزمینهٔ طراحی این فیلم کمک می‌کرده است. در سال ۱۹۹۵ کامرون نمایشنامه «آواتار» را به اتمام رساند. این فیلم چندین سال در دست‌ساخت بوده و در لس‌آنجلس، نیوزیلند و خلیج مکزیک فیلم‌برداری شده است.
«آواتار» پرفروش‌ترین فیلم تاریخ سینمای جهان است و به همراه فیلم «تایتانیک» و «جنگ ستارگان» تنها فیلم‌های تاریخ بودند که بیش از ۲ میلیارد دلارفروش داشتند.
برنامه اکران برترین فیلم‌های اقتباسی سینما در کافه گالری «آس» تهران ادامه دارد و در ساعت ۲۱ روز شنبه ۴ شهریورماه فیلم سینمایی «استخوان‌های دوست‌داشتنی» The Lovely Bones به کارگردانی، نویسندگی و تهیه‌کنندگی پیتر جکسون و با نقش‌آفرینی سیرشا رونان، ریچل وایس، مارک والبرگ، استنلی توچی و سوزان ساراندون، محصول سال ۲۰۰۲ کشور آمریکا، در ساعت ۲۱ روز یکشنبه ۵ شهریور فیلم سینمایی «شبکه اجتماعی» The Social Network به کارگردانی دیوید فینچر، محصول سال ۲۰۱۰ کشور آمریکا، در ساعت ۲۱ روز دوشنبه ۶ شهریور فیلم سینمایی «پرتقال کوکی» A Clockwork Orange به کارگردانی استنلی کوبریک، محصول سال ۱۹۷۱ شرکت برادران وارنر، در ساعت ۲۱ روز سه‌شنبه ۷ شهریور فیلم سینمایی «میلیونر زاغه‌نشین» Slumdog Millionaire به کارگردانی دنی بویل، محصول سال ۲۰۰۸ کشور انگلستان، در ساعت ۲۱ روز چهارشنبه ۸ شهریور فیلم سینمایی «رمز داوینچی» The Da Vinci Code به کارگردانی ران هاوارد، با بازی تام هنکس، آدری تاتو، آلفرد مولینا، و ژان رنو، محصول سال ۲۰۰۶ کشور آمریکا و در ساعت ۲۱ روز پنجشنبه ۹ شهریور فیلم سینمایی «فرشتگان و شیطان» Angels & Demons به کارگردانی به کارگردانی ران هاوارد و بازیگری تام هنکس، ایوان مک گرگور و آیلیت زورر، محصول سال ۲۰۰۹ کشور آمریکا به نمایش درمی‌آیند.
گالری «آس» تهران به مدیریت دکتر کامران هروی در خیابان شریعتی، بالاتر از قیطریه، جنب بانک پارسیان، پلاک ۱۸۳۱ واقع‌شده است.

برای اطلاع بیشتر:                                               
https://telegram.me/acegallerytehran

منصور جهانی 

مراسم بزرگداشت لیلا حاتمی بازیگر سینما، داور جشنواره کن و عضو آکادمی اسکار روز دوشنبه در سالن کی‌میک شهر ونکوور کانادا برگزار شد.

این مراسم که به همت دکتر امیر هوشنگ هاشمی، نویسنده و منتقد سینما و عضو هیئت‌داوران جشن حافظ برگزارشده بود با استقبال گسترده علاقه‌مندان به سینمای ایران و ایرانیان مقیم کانادا روبرو شد.در این مراسم خانم بویین‌ما ضمن قرائت پیام‌های جان هورگان نخست‌وزیر و لیزا بئر وزیر فرهنگ ایالت بریتیش کلمبیا تقدیرنامه‌ای رسمی از طرف دولت کانادا به لیلا حاتمی به‌پاس فعالیت‌ها و دستاوردهای ارزنده در دنیای هنر اهدا کرد.
بر اساس این گزارش، این رویداد که در ادامه مسترکلاس لیلا حاتمی که روز ۱۵ آگست (۲۴ مرداد) و با نمایش فیلم سینمایی «جدایی نادر از سیمین» برگزار شد و پس از پایان نمایش این اثر سینمایی، لیلا حاتمی به همراه جنیفر کلمنس، مدیر دپارتمان بازیگری مدرسه‌ی سینمایی ونکوور به سؤالات حاضرین که عمدتاً از جنس مخاطبین آکادمیک و دانشجویان بودند پاسخ دادند. در این مراسم همچنین تقدیرنامه پارلمان کشور کانادا به مناسبت حضور لیلا حاتمی بانوی هنرمند ایرانی در این کشور، توسط فین دانلی نماینده پارلمان کانادا به ایشان اهدا گردید.

مجمع عمومی عادی انجمن صنفی تدوینگران در تاریخ ۹۶/۵/۱۱ با حضور نماینده وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی در محل خانه سینما برگزار شد.

نخست مجمع عمومی، هیئت‌رئیسه خود را انتخاب کرد و سپس «گزارش عملکرد هیئت‌مدیره»، «گزارش مالی» و «گزارش بازرس» را شنید و به آنها رأی تأیید داد.
در پایان انتخاب بازرس انجام شد و خانم مژده قاجاریه به‌عنوان بازرس و آقای احسان شیبانی به‌عنوان علی‌البدل بازرس انتخاب شدند.
پس از پایان مهلت یک هفته‌ای برای طرح شکایت درباره‌ی برگزاری مجمع عمومی، هیئت‌رئیسه مجمع با توجه به نبود شکایت، صحت برگزاری و مصوبات آن را تأیید کرد.

«رامتین شهبازی» منتقد سینما و مدرس دانشگاه در نشست «مقدمه‌ای بر اقتباس‌شناسی در سینما» در کافه گالری «آس» تهران گفت: با پیشرفت علوم انسانی در حوزه‌های مختلف مثل مقولات روایت‌شناسی، روانکاوی، فلسفه و ... این ماجرای اقتباس، رنگ و بوی دیگر و در حقیقت شکل پیچیده‌تری به خودش گرفته است.

جدیدترین برنامه کافه گالری «آس» تهران به مدیریت دکتر کامران هروی؛ تحت عنوان نشست «مقدمه‌ای بر اقتباس‌شناسی در سینما» در برنامه اکران برترین فیلم‌های اقتباسی سینما با حضور «رامتین شهبازی» منتقد سینما و مدرس دانشگاه و تعدادی از علاقه‌مندان به سینما و حوزه تئوریک سینما در ساعت ۲۰ روز گذشته دوشنبه ۳۰ مردادماه در کافه گالری «آس» تهران برگزار شد؛ در ابتدای این نشست، این استاد دانشگاه در مورد اقتباس در سینما گفت: دوستان ما در گالری «آس»، به مدت یک هفته در برنامه اکران برترین فیلم‌های اقتباسی سینما، فیلم‌هایی را در این حوزه برای علاقه‌مندان به سینما به نمایش گذاشتند، به‌هرحال، این مقوله اقتباس که اسم آن زیاد تکرار می‌شود درواقع مقوله پیچیده‌ای است و دوستانی که پایان‌نامه کار می‌کنند و مباحث پژوهشی که مطرح می‌شود، نشان می‌دهد که هنوز بحثی است که پرونده آن باز است و روی آن کار می‌کنند.
وی همچنین گفت:به‌طور خاص در دوره‌های اخیر و با پیشرفت علوم انسانی در حوزه‌های مختلف مثل مقولات روایت‌شناسی، روانکاوی، فلسفه و ... ماجرای اقتباس، رنگ و بوی دیگر و در حقیقت شکل پیچیده‌تری به خودش گرفته است، این پیچیدگی نه به معنای منفی و یک عیب، بلکه به‌عنوان اینکه چقدر اهمیت آن بیشتر شده است.
شهبازی در ادامه سخنانش اظهار داشت: بحثی که در حوزه مطالعات میان‌رشته‌ای در مورد آن صحبت می‌کنیم بحث تأثیر مبدأ و مقصد در این اقتباس‌ها است و واژه‌ای که اخیراً برای آن به‌کاربرده می‌شود و اینکه ما از واژه اقتباس کمتر استفاده کنیم در حقیقت بحث ترجمه است. شما وقتی‌که اقتباسی را انجام می‌دهید درواقع ترجمه فرهنگی انجام می‌دهید و این ترجمه فرهنگی جایگزین اقتباس می‌شود. چرا به آن ترجمه می‌گوییم؟ به خاطر اینکه از هر حوزه به حوزه دیگری می‌روید.
این مدرس دانشگاه افزود: برای نمونه یک رمان و یک نمایشنامه و یک اثر مکتوب را می‌خواهید به فیلم تبدیل کنید، گاهی یک نقاشی را تبدیل به یک فیلم می‌کنید، گاهی با شنیدن یک موسیقی ترغیب می‌شوید که اثر را بنویسید و درواقع آن موسیقی را در قالب فیلم درآورید. اینها همه مسائلی است که در حوزه اقتباس به آن توجه می‌شود و یک مقدار هم وارد بحث‌های بینامتنی می‌شوید.
این منتقد سینما در ادامه گفت: نظریات مختلفی از جمله، مبدأ محور و مقصد محور در مورد اقتباس مطرح شده است، در واقع «یوجین نایدا» و «جاستا هولز مانتاری» کسانی هستند که در حوزه ترجمه و رمزگان‌های تولید فرهنگی صحبت می‌کنند و اینکه متن مقصد، چه قابلیتهایی باید برای افزوده شده به متون فرهنگی داشته باشد.
در ادامه این نشست، «رامتین شهبازی» منتقد سینما و مدرس دانشگاه از زوایای گوناگون آکادمیک، اقتباس در سینما را مورد ارزیابی و تحلیل آکادمیک قرار داد و در پایان، فیلم سینمایی «فهرست شیندلر» Schindler's List به کارگردانی استیون اسپیلبرگ، به نویسندگی استیون زایلیان بر اساس رمان توماس کنیلی و با هنرنمایی لیام نیسون، بن کینگزلی، رالف فاینز، کارولین گودال، الینا لوونسن، محصول سال ۱۹۹۳ آمریکا به نمایش درآمد.

گالری «آس» تهران به مدیریت دکتر کامران هروی در خیابان شریعتی، بالا‌تر از قیطریه، جنب بانک پارسیان، پلاک ۱۸۳۱ واقع شده است.

منصور جهانی
عکس‌ها: منصور جهانی

سام کلانتری دبیر نهمین جشن مستقل سینمای مستند ایران، اسامی اعضای  هیات انتخاب و همچنین فهرست آثار راه‌یافته به بخش مسابقه آیین بزرگ سینمای مستند را اعلام کرد.

هیات انتخاب بخش مستند مرکب از آرش اسحاقی، آرش زاهد اصل، محمدرضا دزفولی، محمدحسن دامن زن، شیرین نادری، پری‌وش نظریه، مهدی شامحمدی، فتح اله امیری، محمد معین کریم الدینی، پس از ملاحظه و بررسی آثار متقاضی شرکت در جشن، ۳۰ اثر را به شرح زیر انتخاب و برای حضور در بخش مسابقه نهمین جشن مستند مستقل سینمای مستند ایران معرفی کردند:
آثار عجم(تهیه‌کننده و کارگردان: حسن نقاشی)، آقای هرتز(تهیه‌کننده و کارگردان: صادق داوری فر)، آلاله (تهیه‌کننده: مهرداد کاظمی- فرشاد اکتسابی، کارگردانی: فرشاد اکتسابی)، آوانتاژ(تهیه‌کننده و کارگردان: محمد کارت)، احمد آقا (تهیه‌کننده و کارگردان: سید‌حامد نوبری)، اعتراض وارد نیست (تهیه‌کننده و کارگردان : محمدرضا جورابچیان- فرناز جورابچیان)، بهتر از زندگی: (تهیه‌کننده: جمشید خوشدل، کارگردان: ماهان خمامی پور)، پره(تهیه‌کننده: مجتبی شاهسوند، کارگردان: بابک بهداد)، پرندگان در سایه(تهیه‌کننده و کارگردان: حجت طاهری)، پسران سندباد(تهیه٬کننده و کارگردان: رضا حائری)، پنجاه سالگی(تهیه‌کننده: مژگان صیادی و کارگردان:صبا ندایی)، جمعه قالی(تهیه‌کننده و کارگردان: مهدی اسدی)، دیپلماسی شکست ناپذیر آقای نادری(تهیه‌کننده: بهتاش صناعی ها و کارگردان: بهتاش صناعی‌ها و مریم مقدم)، رئیس الوزرا(تهیه‌کننده و کارگردان: محمدرضا هاشمیان)، رزم آرا یک دوسیه مسکوت(تهیه‌کننده: حسام اسلامی و کارگردان: سید احسان عمادی)، رویای آهنی(تهیه‌کننده: میترا روحی منش و کارگردان: یاسر طالبی)، زنانگی(تهیه‌کننده و کارگردان: محسن استاد علی)، زیمل بلوچستان(تهیه‌کننده و کارگردان: مازیار مشتاق گوهری)، سوزنگرد(تهیه‌کننده و کارگردان: معصومه نور محمدی)، صدای سکوت(تهیه‌کننده و کارگردان: پناه برخدا رضایی)، علی ممد(تهیه‌کننده و کارگردان: مسعود زارعیان)، فوق ماراتن(تهیه‌کننده و کارگردان: سعید کشاورز)، ماهور(تهیه‌کننده و کارگردان: عبدالخالق طاهری)، متهمین دایره بیستم (تهیه‌کننده و کارگردان: حسام اسلامی)، مردی که فسیل شد(تهیه‌کننده و کارگردان: حامد سعادت)، مسافران(تهیه‌کننده: کتایون شهابی و کارگردان: محمود رحمانی)، میراث من، آواز(تهیه‌کننده و کارگردان: فاطمه موسوی)، نیمه پنهان ماه (تهیه‌کننده و کارگردان: آزاده  بی زار گیتی)،همجا(تهیه‌کننده: محمد کاظم بیات و کارگردان: مهدی قنواتی)، همه نیمه من(تهیه‌کننده و کارگردان: سید‌مهدی موسوی برزکی).

www.khanehcinema.ir

دهمین شماره ماهنامه پاراگراف ویژه «محمدعلی کشاورز» منتشر شد.

ماهنامه هنرهای نمایشی «پاراگراف» که می‌کوشد هر شماره خود را به شکل پرونده، به یک چهره ماندگار در عرصه‌های هنرهای نمایشی (سینما، تئاتر و تلویزیون) اختصاص دهد، در دهمین شماره خود به سراغ " محمدعلی کشاورز" رفته است.
در این شماره از «پاراگراف»، علاوه بر گفت‌وگوی اعظم کیان‌افراز با استاد محمدعلی کشاورز، یادداشت‌ها و دلنوشته‌هایی از: داریوش مهرجویی، علی نصیریان، پری صابری، ناصر ملک‌مطیعی، اسماعیل شنگله، محمد متوسلانی، منوچهر اسماعیلی، محمدمهدی دادگو، محمدعلی نجفی، سعید نیک‌پور، داریوش فرهنگ، مهدی هاشمی، اسماعیل عفیفه، سعید سلطانی، خسرو معصومی، کتایون ریاحی، محمدهادی کریمی، رضا درستکار و آرمان امام‌بخش درباره این بازیگر و کارگردان قدیمی سینمای ایران منتشرشده است.
گفت‌وگوی شاهین امین با زنده‌یاد عباس کیارستمی درباره همکاری این کارگردان فقید سینمای ایران با محمدعلی کشاورز در فیلم «زیر درختان زیتون» از دیگر بخش‌های این شماره از پاراگراف است.
عکس‌های کمتر دیده‌شده و یا دیده نشده‌ای از زندگی شخصی و حرفه‌ای محمدعلی کشاورز نیز در بخش پایانی این شماره از «پاراگراف» آمده است.
صاحب‌امتیاز و مدیرمسئول ماهنامه «پاراگراف»، بهاره برهانی و سردبیر آن، محمدرسول صادقی است. دهمین شماره این ماهنامه، در ۸۰ صفحه گلاسه و تمام‌رنگی، با قیمت ۸ هزار تومان تنها از طریق شهرکتاب‌ها و کتاب‌فروشی‌های معتبر سراسر کشور در دسترس علاقه‌مندان است.

گفتنی است پخش ققنوس به نشانی: تهران، میدان انقلاب، خیابان منیری جاوید (اردیبهشت)، بن‌بست مبین، پلاک ۴ (تلفن:۶۶۴۶۰۰۹۹) توزیع ماهنامه پاراگراف را به عهده دارد.

فیلم سینمایی «احتمال باران اسیدی» به کارگردانی بهتاش صناعی‌ها یکشنبه ۲۹ مردادماه ۱۳۹۶ ساعت ۱۸ در فرهنگسرای ارسباران با حضور عوامل اکران، نقد و بررسی می‌شود.

به نقل از باشگاه فیلم تهران، در خلاصه داستان این فیلم سینمایی به قلم بهتاش صناعی‌ها و مریم مقدم آمده است: منوچهر شصت سال سن دارد، او بازنشسته اداره دخانیات است. ولی از سر بیکاری همچنان هرروز به اداره می‌رود. مادرش تا زنده بود آرزو داشت ازدواجش را ببیند. درحالی‌که منوچهر حتی دوستی هم در زندگی نداشته، به جز خسرو...

این فیلم سینمایی در سی و سومین جشنواره فیلم فجر در بخش نگاه نو حضور داشت و نامزد دریافت جایزه بهترین فیلم (هنر و تجربه) و برنده جایزه بهترین فیلم‌نامه (نگاه نو) این جشنواره شد. «احتمال باران اسیدی» در نهمین دوره جشن انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی نیز در سه رشته بهترین کارگردانی فیلم اول، بهترین فیلم‌نامه و بهترین بازیگر نقش اول مرد نامزد دریافت جایزه شد و جایزه بخش خلاقیت و استعداد درخشان را کسب کرد. این فیلم سینمایی همچنین پیش‌ازاین موفق شده بود جایزه نتپک جشنواره استرالیا و جایزه ویژه هیات داوران جشنواره کلمبو را از آن خود بکند.بهتاش صناعی‌ها (نویسنده و کارگردان)، مریم مقدم (نویسنده و بازیگر)، شمس لنگرودی (بازیگر) و کورش جاهد (کارشناس سینما) مهمانان چهارصد و چهل و سومین نشست باشگاه فیلم تهران هستند.‌

بهتاش صناعی‌ها (نویسنده، تدوین و کارگردان)، روح الله برادری و سمیرا برادری (تهیه‌کنندگان)، مریم مقدم (نویسنده و بازیگر)، کامپوزیا پرتوی (مشاور کارگردان)، محمدرضا جهان پناه (مدیر فیلم‌برداری)، ایرج رامین‌فر (طراح صحنه و لباس)، حسین قورچیان (صداگذار)، هنریک ناجی (موسیقی)، عبدالرضا حیدری (صدابردار)، کامران خلج (طراح چهره‌پردازی)، سمیه جعفری و کسری پرتوی (عکاسان)، آیدا اورنگ و بیتا موسوی (مشاوران رسانه‌ای)، شمس لنگرودی، پوریا رحیمی سام، ارسلان عبدالهی، عیسی حسینی، حبیب پور سیفی، جمعی از عوامل و بازیگران این فیلم هستند.

علاقه‌مندان برای حضور در این نشست می‌توانند به فرهنگسرای ارسباران واقع در خیابان شریعتی بالاتر از پل سیدخندان، خیابان جلفا مراجعه و یا با شماره‌های ۲۰-۲۲۸۷۲۸۱۸ تماس بگیرند.

گویند که شهرزاد دخترک زیبا روی ایرانی، هزار و یکشب حکایت گفت تا پادشاه سنگدل را از کشتن باز داشت. او به جادوی هنرآن کرد که باید و آن شد که شد، دشنه را مبدل کرد به قلم. حال ما در پردیس تئاتر شهرزاد، می خواهیم هزار و یکشب خود را بسازیم. به جادوی، هفت هنر. می خواهیم قصه بخوانیم،شاعری کنیم، نوای موسیقی را به آسمان برسانیم، فیلم روی پرده ی نقره ای بیندازیم، نمایشنامه بخوانیم، عروسک ها را از جعبه ی خیمه شب بازی بیرون بیاوریم و...

و همه ی اینها میسر خواهد شد تنها به جادوی عشق؛ عشق ما و شما به هنر. به زودی با هم حکایت ها خواهیم گفت در هزار و یک شب شهرزاد ...

کیارستمی ویژگی ای دارد که بیش از هرچیز به امضای تصویری او نزدیک است وآن را میشود به نمای عمومی عالم هستی تعبیر کرد. صدای حرف زدن کاراکترها درپیش زمینه می ماند و تداعی کننده قابهای شبیه لانگ شات کتابهای کمیک به همراه حباب های دیالوگ است.

کیارستمی علاوه بر سینما در کارهای دیگر هنری از جمله شعر، عکاسی، چیدمان، موسیقی، طراحی گرافیک، طراحی و نقاشی نیز فعال بود.

کیارستمی در سال ۱۳۱۹ در تهران به دنیا آمد. در مدرسهٔ جم در قلهک با آیدین آغداشلو همدرس شد. نخستین تجربهٔ هنری او نقاشی بود. او این هنر را تا پایان دوران نوجوانی همچنان ادامه داد تا آنجا که در سن ۱۸ سالگی توانست در یک مسابقهٔ نقاشی برندهٔ جایزه شود. وی اندکی پس از این کامیابی در دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران پذیرفته شد. او در دانشگاه بیشتر به فراگیری نقاشی و طراحی گرافیک پرداخت و در هنگام تحصیل برای تأمین هزینه‌های زندگی به عنوان پلیس راهنمایی رانندگی مشغول به کار شد. کیارستمی از سال ۱۳۴۰ یعنی در دهه ۱۹۶۰ به عنوان نقاش تبلیغاتی در آتلیه ۷ و یکی دو مؤسسهٔ دیگر به کار طراحی جلد کتاب، پوستر و آگهی‌های بازرگانی پرداخت، و بعدها به «تبلی فیلم» رفت. از سال ۱۳۴۶ در سازمان تبلیغاتی نگاره به طراحی و ساختن تیتراژ فیلم پرداخت که نخستین آنها تیتراژ فیلم وسوسهٔ شیطان ساختهٔ محمد زرین دست بود. طراحی پوستر و ساخت تیتراژ فیلم‌های قیصر و رضا موتوری ساختهٔ مسعود کیمیایی را او انجام داد. مدتی بعد به دعوت فیروز شیروانلو، که مسئولیت «امور سینمایی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان را داشت به کانون رفت و در سال ۱۳۴۹ فیلم کوتاه نان و کوچه را ساخت. در سال ۱۳۵۱ فیلم زنگ تفریح را ساخت و با ساخت فیلم مسافر در سال ۱۳۵۳ مطرح شد. او در سینمای بعد از انقلاب پایه‌گذار سینمایی شد که تا به حال فیلمسازان زیادی پیرو این نوع سینما، فیلم ساخته و مطرح شده‌اند. عباس کیارستمی با فیلم طعم گیلاس در سال ۱۹۹۷ جایزه نخل طلای جشنواره فیلم کن را هم از آن خود کرده‌است.

کیارستمی از ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۶ روی هم رفته ۱۵۰ آگهی بازرگانی برای تلویزیون ایران ساخت. او تا پایان دههٔ ۱۹۶۰ آگهی آغاز فیلم‌هایی همچون قیصر ساختهٔ مسعود کیمیایی و طرح کتاب‌های کودکان را انجام داد.

تیتراژ و طراحی پوستر
به همین سادگی و یک حبه قند دو فیلم ساخته رضا میرکریمی بود که تیتراژ آن به خط عباس کیارستمی نوشته و پوستر آن را نیز او طراحی کرده بود. طراحی پوستر و ساخت تیتراژ فیلم‌های قیصر و رضا موتوری هر دو ساختهٔ مسعود کیمیایی نیز از دیگر اثرهای کیارستمی در طراحی بود.

عکاسی
نمایشگاه‌های عکس کیارستمی در ایتالیا، انگلیس، ژاپن، چین و موزه هنرهای معاصر تهران برپا شده است. در حراجی کریستی دبی به تاریخ ۱ مه ۲۰۰۸ میلادی، عکسی از کلکسیون عکس‌های عباس کیارستمی به قیمت حدود ۱۳۰ هزار دلار فروخته شد در ادامه این کار نمایشگاه دیگری از آثار کیارستمی در موزه هنر شهر امپراتوری، در قلب پکن برگزار شد. همچنین او دو نمایشگاه عکس در گالری گلستان برگزار کرد. همچنین کیارستمی پوستر اصلی یازدهمین جشن بزرگ سینمای ایران را طراحی کرد. کیارستمی در این پوستر، با استفاده از نماد دو درخت در امتداد عدد یازده و المان‌های سینمایی در پس‌زمینه سفید، به نوعی طراوت، رشد و بالندگی سینمای ایران را مورد توجه قرار داده بود.

موسیقی
کیارستمی رهبری دو گروه اپرا را نیز در شهرهای پاریس و لندن به عهده داشت. او سابقه اجرای موفقیت آمیز <اپرا زن‌ها همگی همان جورند> در جشنواره هنری فرانسه را در کارنامه خود دارد. همچنین عباس کیارستمی طراحی دکور صحنه، طراحی پوستر، بروشور و بلیت‌های کنسرت‌های مشکاتیان را انجام داده است.

او در تیرماه سال ۱۳۹۵ برای درمان راهیِ فرانسه شد و سرانجام روز ۱۴ تیر در یکی از بیمارستان‌های فرانسه درگذشت. پیکر او ۲۰ تیرماه ۱۳۹۵ در لواسان به خاک سپرده شد.



خانه ی هنرمندان ایران از اول تیرماه میزبان آثار گرافیک عباس کیارستمی تحت عنوان «در ستایش زندگی»می باشد. نمایش آثار گرافیک عباس کیارستمی تا چهارشنبه 14 تیرماه در خانه هنرمندان ایران ادامه دارد.

به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران مراسم نکوداشت عباس کیارستمی دوشنبه ۱۲ تیر ساعت ۱۷:۳۰ در خانه هنرمندان ایران برگزار می‌شود.
در این مراسم بهمن فرمان‌آرا، ابراهیم فروزش، محمدرضا اصلانی، رضا کیانیان، حبیب رضایی، جابر قاسمعلی و.. درباره آثار هنری و شخصیت عباس کیارستمی سخنرانی خواهند کرد.در این مراسم همچنین مستند ۱۶ دقیقه‌ای «مرا به خانه ببر» اثر عباس کیارستمی برای نخستین بار به نمایش درخواهد آمد، پس از آن نیز یک اپیزود از مجموعه‌ی ۲۴ فریم برای حاضران نمایش داده می‌شود.نمایش چندین کلیپ از عباس کیارستمی و آثارش و همچنین صحبت‌های مشاهیر جهان درباره عباس کیارستمی از دیگر بخش‌های این مراسم است.
علاقه مندان برای حضور در این مراسم می‌توانند دوشنبه ۱۲ تیر از ساعت ۱۷:۳۰ به سالن شهناز خانه هنرمندان ایران مراجعه فرمایند.

عباس جوانمرد از دل رکودِ بعداز کودتا تئاتر غیرحکومتی را بیرون کشید. متن علی حاتمی پای تله‌تئاتر را به تلویزیون باز کرد.
گروه هنر ملی به سرپرستی عباس جوانمرد که آغازگر بخشی از جریان‌های نوین نمایش ایرانی بوده در این کتاب مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است.
پس از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، تولید اولین تله‌تئاتر و ۳ دهه فعالیت مستمر ازجمله افتخاراتی است که به نام گروه هنر ملی ثبت‌شده و روح‌الله جعفری، نویسنده کتاب «گروه هنر ملی از آغاز تا پایان» در این پژوهش مفصل از آنها یادکرده است.
در گفتگو با جعفری، درباره پروسه این پژوهش، نکاتی که روی آنها دست گذاشته، گفتگویش با چهره‌های برجسته گروه هنر ملی و دشواری‌هایی که درراه این پژوهش ۱۲ ساله داشته، گفتیم و شنیدیم.
روح‌الله جعفری، درباره آغاز پروسه پژوهش کتاب «گروه هنر ملی از آغاز تا پایان ۱۳۳۵-۱۳۵۷» که در دوازدهمین مجموعه تئاتر ایران در گذر زمان در انتشارات افراز منتشر شده است، گفت: «سال ۸۲ وقتی وارد دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی شدم، از همان ابتدا به دنبال موضوعی برای پژوهش به عنوان پایان‌نامه این مقطع از تحصیلم بودم. برای من جریان‌هایی که در دوره‌های پیشین موفق بودند و باعث شکل گرفتن نمایش ملی ما در ادوار گذشته شدند، موضوعی جذاب بود. عده‌ای از این هنرمندان و گروه‌ها توانسته بودند جریان‌ساز شوند و اتفاق‌های مفید و قابل قبولی را برای بدنه تئاتر ایران به ارمغان بیاورند و من به دنبال شناسایی، کشف و رسیدن به تحلیل این چیستی و چرایی هنر آن‌ها و تأثیری که از خود به جای گذاشتند، بودم. در ضمن، به دنبال پیدا کردن این سؤال بودم که راز موفقیت آن‌ها در حفظ و نگه داشتن گروه‌های نمایشی (به عنوان مثال: گروه هنر ملی)، آن‌هم برای بیش از دو دهه چه بوده است.»
جعفری ادامه داد: «وقتی با پژوهش، پاسخ این سوال را یافتم، آن وقت به عنوان یک مدل می‌توانستم آن را به زمان معاصر پیوند دهم و به دنبال این باشم که چرا گروه‌ها و جریان‌های هنری، آن‌هم از جنس نمایشی، نمی‌توانند عمر طولانی و مفیدی داشته باشند؟ و بعد از مدتی کوتاه از ادامه فعالیت بازمی‌مانند و مضمحل می‌شوند. با توجه به بررسی اولیه‌ا‌م در این پژوهش، متوجه شدم که یکی از این گروه‌هایی که در دهه‌های گذشته، تأثیر به‌سزایی در پیشرفت هنر نمایش ایرانی داشته، گروهی بوده به اسم «هنر ملی» به سرپرستی استاد عباس جوانمرد که در سه دهه ۳۰، ۴۰ و ۵۰ شمسی با صلابت به کار خود ادامه داده است و با مطالعه‌ای که کردم، به سمت شناسایی این مهم رفتم.»
این منتقد و پژوهشگر تئاتر با بیان این‌که ابتدا جست‌وجو کرده تا کشف کند که چه اسناد و مدارک و چه صحبت‌هایی از این گروه به جا مانده که بتواند به آن‌ها رجوع کند، گفت: «با بررسی کتاب‌های مختصری که درباره تاریخ تئاتر ایران نوشته شده و مطالب محدودی که در این حوزه وجود داشت، متوجه شدم با اطلاعات ناچیزی درباره فعالیت‌ها، اجراها و برنامه‌های گروه هنر ملی که تقریباً نزدیک به صفر است، روبه‌رو هستم؛ چراکه فرهنگ ما فرهنگی شفاهی است و در دل تاریخ، از یک جایی به بعد، نسبت به مکتوب کردن اطلاعات و کتابت آن‌ها بی‌توجه بوده‌ایم و این غفلت برای ما و در همه ابعاد، جبران‌ناپذیر بوده است. لذا تا زمانی که شروع به این پژوهش کردم، نگاه پُرعمق و سیستماتیکی به فعالیت‌های گروه هنر ملی نشده بود.»
جعفری با اشاره به این‌ نکته که زمانی که این پژوهش را آغاز کرده، عباس جوانمرد و همسرش نصرت پرتوی در کانادا بودند و عملاً دیدار حضوری با آن‌ها برایش ممکن نبوده است، گفت: «تصمیم گرفتم کار جمع‌آوری اطلاعات را در دو حوزه به صورت کتابخانه‌ای و انجام مصاحبه با اعضای گروه هنر ملی دنبال کنم. در این زمینه به اکثر کتابخانه‌هایی که آرشیو مجلات و روزنامه‌های قبل از انقلاب در آن‌ها موجود بود، مراجعه کردم. زمان زیادی نزدیک دو الی سه سال به صورت مستمر به کتابخانه‌های مختلف می‌رفتم و ساعت‌های طولانی، دوره‌ها و مُجلّدهای مختلف را مطالعه می‌کردم تا بتوانم مطلبی درباره این گروه پیدا کنم.»
این استاد دانشگاه، بخش دیگر از کارش در این پژوهش را شناسایی افرادی دانست که در گروه هنر ملی عضو بودند، و آن را هم‌زمان با پژوهش کتابخانه‌ای که انجام داده است، دانست و گفت: «زمانی که من شروع به این تحقیق کردم، عده‌ای از هنرمندان عضو این گروه، فوت کرده بودند. برای این پیدا کردن اعضای گروه، زمان زیادی صرف کردم، چون هرکدام در یک گوشه‌ای از ایران و جهان بودند. به عنوان مثال، استاد عباس جوانمرد و همسرش نصرت پرتوی در کانادا بودند، محمود دولت‌آبادی در تهران به سر می‌برد، کامران نوزاد و همسرش آذر فخر در امریکا بودند و... بنابراین، زمان زیادی صرف شد تا به صورت حضوری و یا تلفنی سوال‌هایم را با آن‌ها در میان بگذارم و مصاحبه‌ها، یکی پس از دیگری انجام شد. البته مُجاب کردن افراد برای مصاحبه هم خود پروسه‌ای طولانی داشت، ولی خوشبختانه وقتی از نیّت کار مطلع می‌شدند، همکاری صمیمانه‌ای با من کردند و در همین جا از تمامی عزیزانی که در طی این سال‌ها پاسخگوی سؤال‌های من بودند، تشکر می‌کنم.»
جعفری، استاد عباس جوانمرد را آغازگر بخشی از جریان‌های نوین نمایش ایرانی خواند و با اشاره به ساعت‌ها گفت‌وگوی تلفنی خود با او و همسرش نصرت پرتوی، گفت: «بعد از مدتی تصمیم گرفتم سؤال‌هایم را مکتوب کنم و برای استاد جوانمرد بفرستم که حدود ۲۰۰ صفحه و بیش از ۸۰۰ سؤال طرح شد که با پست به کانادا برای ایشان فرستادم و وقتی هم به ایران آمدند، به صورت رودررو صحبت کردیم و سؤال‌های دیگرم را پرسیدم. هم‌زمان اعضای دیگر گروه هنر ملی را شناسایی و با آن‌ها گفت‌وگو کردم و سعی کردم تجربه‌های نظری و عملی این هنرمندان را در این پژوهش و در کتاب منتقل کنم.»
این نمایشنامه‌نویس و کارگردان با بیان این‌که به‌طور هم‌زمان، کار کتابخانه‌ای، یعنی خواندن و مطالعه نقدها و یادداشت‌ها و جمع‌آوری آن‌ها را توأمان با انجام گفت‌وگوها درباره فعالیت‌های گروه انجام ‌داده است، گفت: «اگر غیر از این می‌بود، کفه‌ی دیگر این ترازو، یعنی رسیدن به چشم‌انداز روشنی از فعالیت‌ها و تأثیر این گروه بر تئاتر معاصر ایران، نمی‌توانست آن سنگینی و وجاهت لازم را داشه باشد. وقتی ابعاد این پژوهش تا حدودی برایم شکل گرفت، از قبل مؤمن‌تر بر این مسأله شدم که موضوعِ پژوهشیِ مناسبی را دستمایه کار قرار داده‌ام. چرا؟ چون گروه هنر ملی بعد از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، به عنوان اولین گروه نمایشی، توانسته بود به صورت غیردولتی و غیرحکومتی، به احیای تئاتر در ایران بپردازد و از سال ۱۳۳۵، شکل رسمی به خود گرفته و اعلام موجودیت کند. این گروه با اجرای نمایش تک‌پرده‌ای «محلل»، نوشته و به کارگردانی استاد عباس جوانمرد، خود را به جامعه فرهنگی و هنری و نمایشی آن زمان معرفی می‌کند. لذا گروه هنر ملی توانسته با ایمان به کاری که داشته، یعنی معرفی فرهنگ و هنری که برآمده از آداب و رسوم و ارزش‌ها و اخلاق و اعتقادات مردم جامعه خود است، شروع به کار کند؛ پس این مسأله‌ی مهمی است که در آن فضای اختناق که حاکم بر جامعه بوده، یک گروه غیردولتی بتواند شکل بگیرد و بخشی از جریان تئاتر ایران را به درستی به مردم و مهم‌تر به دنیا برای اولین‌بار معرفی کند و سه دهه با صلابت به کارش ادامه دهد.»
جعفری به این موضوع اشاره کرد که «مسأله دیگری که باعث شد متوجه شوم، موضوع پژوهش‌ام را درست انتخاب کرده‌ام، این بود که گروه هنر ملی برای اولین‌بار تعدادی از جریان‌های نوین نمایشی را در ایران پایه‌گذاری کرده است» و ادامه داد: «گروه هنر ملی برای اولین‌بار در سال ۱۹۶۰ میلادی (۱۳۳۹ شمسی)، نمایش «بلبل سرگشته» را به عنوان یک نمایش ایرانی در دنیا معرفی می‌کند و موفق می‌شود آن را در فستیوال بین‌المللی تئاتر ملل در تئاتر «سارا برنار» اجرا کند. این گروه در سال ۱۹۶۵ میلادی هم نمایش‌های «غروب در دیاری غریب»، «قصه ماه پنهان» (هر دو نوشته بهرام بیضایی) و «آلونک» (نوشته کوروس سلحشور) که هر سه را استاد جوانمرد کارگردانی کرده، برای بار دوم در همان فستیوال و در همان سالن اجرا می‌کند و فرنگی‌ها را بیش از پیش با شکلی دیگر از نمایش‌های ایرانی آشنا می‌کند. این دستاورد بزرگی برای تئاتر ایران است که به نام گروه هنر ملی در تاریخ ثبت شده است.»
کارگردان نمایش «من چه جوری ممکنه یه پرنده باشم؟» ادامه داد: «تازه بعد از این در نیمه دوم دهه ۴۰ است که گروه‌هایی مثل کارگاه نمایش، به کارگردانی آربی اوانسیان به فستیوال‌های مختلف دعوت می‌شوند.»
بعد از کودتا جریان‌های فرهنگی، هنری و اجتماعی به رکود و سکون و انجماد رسیده بودند و  گروه هنر ملی اولین جرقه تئاتر غیردولتی و غیرحکومتی پس از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ را برای احیای تئاتر در ایران زد.
او یادآور شد: «در این پژوهش، اولین جرقه تئاتر غیردولتی و غیرحکومتی پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، راجع به احیای تئاتر در ایران، مورد کنکاش قرار گرفته است. از پس این جرقه، بارقه‌های امیدآور دیگری در آپارتمان شاهین سرکیسیان، بانی اصلی گروه (که پس از سه سال نام «گروه هنر ملی» را در سال ۱۳۳۵ برای خود انتخاب کرد) ظهور کرد. بعد از کودتا، جریان‌های فرهنگی، هنری و اجتماعی به رکود و سکون و انجماد رسیده بودند. عده‌ای که جستجوگر و پرسشگر بودند، متوجه می‌شوند فردی به نام شاهین سرکیسیان در ایران است و او را پیدا می‌کنند و به آپارتمانش می‌روند و سه سال در همان آپارتمان، روی متون ترجمه‌شده فرنگی، کار و مطالعه می‌کنند. آن‌ها بعد از سه سال در بزنگاهی تصمیم می‌گیرند که رأی‌گیری کنند تا نمایش‌ ایرانی کار کنند یا نمایش فرنگی؟ در نهایت، افراد حاضر در آن آپارتمان، رأی به کار روی متون و نمایش‌های ایرانی می‌دهند و از آن‌جا پایه اولیه گروه هنر ملی شکل می‌گیرد.»
جعفری درباره یکی دیگر از ابعادی که در این پژوهش به آن پرداخته است، گفت: «سرآغاز شکل‌گیری اندیشه نمایش ملی ایران با نگارش نمایش تک‌پرده‌ای «محلل» به‌وسیله عباس جوانمرد و به کارگردانی خود او در باشگاه دانشگاه تهران بوده که از اهمیت بسیاری برخوردار است.»
او آن‌چه در بررسی این پژوهش در نظر گرفته است را چنین شرح داد: «این پژوهش شامل چگونگی روند رو به رشد حرکت گروه هنر ملی در عرصه هنر نمایش است که بسیاری از جریان‌های هنری را آغاز کرده و فرصت به‌کارگیری آن را برای دیگر فعالان هنرهای نمایشی فراهم کرده است. این گروه، اولین‌بار بعد از کودتا، با اجرای سه نمایش تک‌پرده‌ای «محلل»، «مرده‌خورها» و «افعی طلایی» در سال ۱۳۳۶ با همکاری اداره‌ کل هنرهای زیبا و شرکت نفت، عازم مناطق نفت‌خیز می‌شود و باعث آشنایی مردم شهرستانی با هنر نمایش ایرانی می‌شود؛ این اتفاق مبارکی برای تئاتر ایران است، چراکه بعد از کودتا که چراغ هنر نمایش ایران رو به خاموشی و افول رفته بود، در سال ۱۳۳۶ به‌وسیله این گروه، یک‌بار دیگر روشن شده و جانی تازه به خود می‌گیرد.»
کارگردان نمایش «تماشاچی محکوم به اعدام» خاطرنشان کرد: «گروه هنر ملی در سال ۱۳۴۲ با اجرای نمایش «پهلوان اکبر می‌میرد» نوشته بهرام بیضایی و به کارگردانی استاد جوانمرد، با توفیقی که در جذب تماشاگران مشتاق به دیدن آثار نمایش ملی، در جشنواره نمایش‌های ایرانی که به مناسبت افتتاح تالار دولتی ۲۵ شهریور، راه‌اندازی شده بود، به دست ‌آورد، توانست اولین گروهی باشد که بعد از جشنواره به اجرای عمومی این برنامه بپردازد. اهمیت اجرای خلاقانه این نمایش، در موضوع آن و نگاه نقادانه‌ای است که نسبت به شرایط حاکمیت وقت دارد و کارگردانی آن نیز  مثال‌زدنی بوده است.»
عباس جوانمرد اولین نمایش تلویزیونی را با نام «شهر آفتاب، مهتاب» نوشته علی حاتمی ضبط می‌کند و این اولین تله تئاتری است که از تلویزیون ملی ایران پخش شده و موجب آشنایی مردم با هنر نما‌یش می‌شود.
جعفری، درباره تعداد دیگری از دستاوردهای گروه هنر ملی که برای اولین‌بار، به وسیله این گروه برای تئاتر ایران به ارمغان آمده است، گفت: «هم‌زمان با افتتاح تلویزیون ملی ایران در سال ۱۳۴۶، عباس جوانمرد اولین نمایش تلویزیونی را با نام «شهر آفتاب مهتاب» نوشته علی حاتمی ضبط می‌کند و این اولین تله‌‌تئاتری است که از تلویزیون ملی ایران پخش شده است و موجب آشنایی بیشتر مردم با هنر نمایش می‌شود. همچنین گروه هنر ملی برای گسترش دامنه کارهایش، ازجمله کارهای تجربی‌اش در سال۱۳۴۹، محل تمرین خود را در اداره برنامه‌های نمایش، تبدیل به سالنی به نام خانه نمایش گروه هنر ملی می‌کند که بعد از انقلاب، عبارت «هنر ملی» از آن حذف می‌شود. این اتفاقی بسیار مهم بوده که گروهی برای تجربه خود و یا ایجاد زمینه برای تجربه دیگر همکاران، محل تمرین خود را تبدیل به سالن نمایش می‌کند.»
او با بیان این‌که به‌وسیله گروه هنر ملی است که بها دادن به نمایش ایرانی هویت پیدا می‌کند، خاطرنشان کرد: «نمایشنامه‌نویس ایرانی در آن زمان محدود بود، اما در سال ۱۳۳۹ با راه‌اندازی اجرای زنده نمایش‌های تلویزیونی در تلویزیون ایران که به همت و پشتکار استاد عباس جوانمرد، این مهم به وقوع پیوست و تا سال ۱۳۴۵، هم ادامه پیدا کرد، این جریان توانست نویسندگان علاقه‌مند به نوشتن آثار دراماتیک را شناسایی و پرورش دهد و از این طریق، نمایشنامه‌نویسان زبردستی به عرصه هنرهای نمایشیِ ایران معرفی شدند، ازجمله بهرام بیضایی، نصرت پرتوی، کوروس سلحشور، ناصر شاهین‌پر، اکبر رادی، بیژن مفید، پرویز صیاد، علی نصیریان و... تک‌ تک این نویسندگان، نمایشنامه‌نویسان تاثیرگذار دهه‌های بعد شدند که هنوز تعدادی از آن‌ها با جدیّت کار خود را دنبال می‌کنند و این دستاورد بزرگی است که با ایجاد یک جریان و بسترسازی مناسب برای کشف و ظهور استعدادها، هم نویسنده و کارگردان و هم فعال نمایشی و هم مردم را به جریان نمایش، علاقه‌مند کرد. لذا برای اولین بار مردم از قاب تلویزیون با نمایش‌های ایرانی و ترجمه‌شده، آشنا ‌شدند.»
نویسنده کتاب «گروه هنر ملی از آغاز تا پایان ۱۳۳۵-۱۳۵۷» گفت: «سال ۱۳۵۲ گروه هنر ملی برای اولین‌بار به عنوان تنها نماینده ایران در فستیوال تئاتر جهان سوم که در شهر شیراز و در جنب هشتمین جشن هنر شیراز برگزار شد، با نمایش‌های «غروب در دیار غریب» و «قصه ماه پنهان» شرکت می‌کند و بخشی دیگر از جریان نمایش ایران را به مخاطبان کشورهای آسیایی و اروپایی معرفی می‌کند.»
جعفری با ذکر برخی از فعالیت‌ها و اقدامات مفیدی که گروه هنر ملی در تاریخ تئاتر معاصر ایران از خود به یادگار گذاشته، اظهار داشت: «اما در این سال‌ها، متأسفانه خدمات وزین هنری و شایسته گروه هنر ملی به جریان تئاتر ایران، مورد غفلت قرار گرفته و به بوته فراموشی سپرده شده و این پژوهش می‌کوشد با معرفی و تجزیه و تحلیل تمامی فعالیت‌ها و اقدامات و خدماتی که این گروه داشته، آن دیده‌ نشدن را که طی این سال‌ها به طور عمد و غیرعمد بوده، جبران کند و در این صورت است که می‌توان از دستاوردهای گروه هنر ملی برای پیشرفت هنر نمایش ایران استفاده کرد.»
در گروه هنر ملی علاوه بر این‌که کار فرهنگی و هنری انجام می‌شد، انتقال نگاه سالم و منزّه و عقلانی و همچنین انتقاد از خود را نیز سرلوحه کار خود قرار می‌داد. در واقع، گروه از خود شروع می‌کند و با معنا بخشیدن به این که یک خانواده واحد است، گام آغازین را در این راه برمی‌دارد تا بتواند این نگاه را به جامعه هم منتقل کند. به عنوان مثال، بهزاد فراهانی و فهمیه رحیم‌نیا در همین گروه با همدیگر ازدواج می‌کنند و تشکیل خانواده می‌دهند.
این منتقد و پژوهشگر، در معرفی یکی دیگر از ابعاد این پژوهش، علاوه بر شناسایی و کشف و ثبت جریان‌های تأثیرگذار گروه هنر ملی بر هنر نمایش ایران، گفت: «علاوه بر آن‌چه که ذکر آن رفت، باید اضافه کرد که چطور یک گروه می‌تواند طی سه دهه فعالیت، با خلاقیت، پشتکار، قدرت و صلابت به کار خود ادامه دهد. در حفظ و ادامه این راه، نگاه منزّه و به دور از آلودگی استاد جوانمرد، به عنوان سرپرست و کارگردان گروه و دیگر اعضا و همکاران آن نسبت به پدیده هنر و کشف چیستی و چرایی آن و اینکه نقش هنر نمایش در روشنگری افکار عمومی جامعه چیست، بسیار مهم است که از لابه‌لای گفت‌وگوها و مطالب جمع‌آوری شده، می‌توان به تصویر درستی از این سؤال رسید. در گروه هنر ملی علاوه بر این‌که کار فرهنگی و هنری انجام می‌شد، انتقال نگاه سالم و منزّه و عقلانی و همچنین انتقاد از خود را نیز سرلوحه کار خود قرار می‌داد. در واقع، گروه از خود شروع می‌کند و با معنا بخشیدن به این که یک خانواده واحد است، گام آغازین را در این راه برمی‌دارد تا بتواند این نگاه را به جامعه هم منتقل کند. به عنوان مثال، بهزاد فراهانی و فهمیه رحیم‌نیا در همین گروه با همدیگر ازدواج می‌کنند و تشکیل خانواده می‌دهند. این مدل و نگاهی که استاد عباس جوانمرد در گروه دنبال می‌کند، نگاهی پاک و به دور از آلودگی به هنر است که می‌توان به عنوان یک الگو برای حفظ کردن یک گروه از آن استفاده کرد.»
جعفری با اشاره به خط‌مشی‌ اصلی گروه هنر ملی که منسجم نگه داشتن و ایجاد انگیزه برای کار و تولید کالای فرهنگی بین اعضای آن و در قالب هویت دادن به گروه است، گفت: «امروز تئاتر ما با این آسیب روبرو است که گروه‌ها فقط به معنای یک اسم و یک لوگو هویت دارند و نه بیشتر، و در طول ماه و سال نمی‌بینید که اعضای آن گروه کنار هم باشند؛ پس در بهترین شرایط، فقط اثری روی صحنه می‌آورند، اما از صلابت و صمیمیت برخوردار نیستند و این مسئله را مخاطب می‌فهمد. اما گروه هنر ملی با تبیین این خط‌مشی و اجرایی کردن آن که افراد باید در گروه فعالیت و کار کنند و در غم و شادی یکدیگر شریک باشند، نمایش‌هایی را روی صحنه آورد که با صلابت و قدرتی شعف‌برانگیز با مخاطب ارتباط برقرار می‌کرد و این رابطه دوطرفه بسیار منسجم و تنگاتنگ بود. به همین علت، بعد از گذشت چند دهه از اجرای این نمایش‌ها، خاطره درخشان تأثیر این آثار در ذهن مخاطبان آن، همچنان ثبت مانده است.»
کارگردان نمایش «اسب‌های پشت پنجره» با اشاره به لزوم بررسی و تجزیه و تحلیل فعالیت همه گروه‌ها و جریان‌های تئاتری ایران در دهه‌های گذشته، به نتایج مثبت این کار اشاره کرد و گفت: «اولاً با برداشتن این گام بزرگ به دایرة‌المعارفی برای شناسایی و استفاده کردن از تجربه‌های مفید و سازنده که به رشد جریان هنر نمایش در ایران می‌انجامد، دست پیدا خواهیم کرد و از سوی دیگر، با ثبت تاریخ تئاتر معاصر، جلوگیری از موازی‌کاری در بسیاری از زمینه‌ها می‌شود و سوم این‌که دیگر شیفته‌وار مدعی این نخواهیم بود که آغازگر همه جریان‌هایی که از ذهن‌مان خطور می‌کند، ما هستیم. امیدوارم با ثبت و پژوهش این تجربه‌های نظری و عملی اساتید، هنرمندان و دست‌اندرکاران هنر نمایش، بتوانیم گام‌های بعدی و محکم‌تر را برای توسعه همه‌جانبه هنر نمایش در ایران برداریم.»
پژوهشی که ۱۲ سال زمان برد و بیش از ۲۵۰ ساعت برایش مصاحبه انجام شد.
جعفری درباره زمانی که برای انجام این پژوهش و نگارش آن صرف شده، گفت: «برای انجام این پژوهش، بیش از ۱۲ سال زمان گذاشتم و این یعنی بعد از آن که در سال ۱۳۸۶، توانستم در رشته کارگردانی نمایش، با نمره ۲۰ در مقطع کارشناسی ارشد از پایان‌نامه‌ام دفاع کنم و فارغ‌التحصیل شوم، همچنان کارم روی این پژوهش را تا سال ۹۵ ادامه دادم. در واقع، موضوع نظری پایان‌نامه کارشناسی ارشد من، همین پژوهش مذکور بود که بعد به طور گسترده‌تری آن را ادامه دادم.» 
نویسنده کتاب «گروه هنر ملی از آغاز تا پایان ۱۳۳۵-۱۳۵۷» با اشاره به برخی از موانع و مشکلاتی که در این پژوهش، پیش رو داشته است، ادامه داد: «یکی از موانع این بود که این پژوهش به صورت فردی انجام شد و باید برای به دست آوردن تک‌تک مصاحبه‌ها و یا پیدا کردن نقدها و یا عکس‌ها و بروشورها و... باید چراغ به دست می‌گرفتم و در تاریکی و در فضایی که پُر از هیچ بود، حرکت می‌کردم. بنابراین، رسیدن به نتیجه مطلوب که از جنس واقعی و نه تصنعی و ساختگی باشد و همچنین پیدا کردن این حجم از اطلاعات و اسناد، زمان‌بر بود که با پشتکار توانستم این کار را به نتیجه برسانم. اما اگر چنین پژوهش‌هایی به صورت گروهی دنبال شود و مرکز و پژوهشگاهی داشته باشیم که متمرکز روی تاریخ شفاهی تئاتر معاصر ایران و تحلیل همه‌جانبه آن کار کنند، می‌توان مدیریت زمان را در دستور کار قرار داد و در زمان کمتر، به خروجی قابل قبولی دست یافت. هزینه این پژوهش تماماً به عهده خود من بود و در این راه، هیچ نهاد و یا سازمان دولتی و خصوصی، کوچکترین حمایتی از آن نکرد.»
جعفری با اشاره به ثبت و ضبط بیش از ۲۵۰ ساعت مصاحبه گفت: «برای آگاه شدن از صحت و سقم مباحث و موارد گفته شده برای یک موضوع، با چند نفر از اعضای گروه و یا همکارانی که در آن برنامه حضور داشتند، صحبت کردم. یکی از آسیب‌‌هایی که پژوهشگر در این جنس از پژوهش با آن روبه‌رو است، این است که شیفته‌وار به سراغ آن موضوع می‌رود و برای دوری از این شیفتگی باید یک موضوع را از زوایای مختلف و با افراد مختلفی که در آن موضوع به طور مستقیم در ارتباط بوده‌اند،  آن را طرح کرد و مورد تجزیه و تحلیل قرار داد.»
باید از آرشیو صداوسیما استفاده می‌کردم که فقط سه جلسه و به صورت بسیار محدود این اتفاق افتاد. ضرورت کار پژوهشی در سازمان عریض و طویل صداوسیما تعریف نشده است.
نویسنده کتاب «فرهنگ، تئاتر و فراغت» یادآور شد: «در این بیش از ۱۲ سال، چند نفر از اعضا و همکاران گروه هنر ملی فوت کردند و از میان ما رفتند. جای خالی عزیزان ازدست‌رفته (محمود استادمحمد، کوروس سلحشور، اسماعیل داورفر، خسرو شکیبایی، رضا کرم‌رضایی، حسین کسبیان، محمدرضا کلاه‌دوزان، جمشید لایق، محمد هدایت نوری، رکن‌الدین خسروی، جعفر والی، داود رشیدی، عزیزالله هنرآموز) را نمی‌توان به آسانی در عالم هنر نمایش پُر کرد، اما در این پژوهش، خوشبختانه دیدگاه‌ها و نقطه‌نظرات و تجربه‌های عملی آن‌ها درباره برخی از وقایع طرح شده و مرتبط با گروه هنر ملی، عیناً انعکاس یافته، چراکه حضور مستقیم در آن واقعه داشته‌اند.»
جعفری ادامه داد: «تا هر چه زود، دیر نشده باید قدر هنرمندان و افراد نخبه‌ای که در میان ما هستند را دانست و از آن‌ها دلجویی کرد و آن‌ها را مورد تکریم قرار داد. باید شرایط مناسبی را برای آن‌ها فراهم کرد که تا زمانی که در قید حیات هستند، تجربه‌های نظری و عملی آن‌ها ثبت و ضبط شود. با انجام این کار مهم می‌توان به تولید اندیشه پویا در جامعه کمک کرد. این عزیزان، سرمایه‌های معنوی یک جامعه به حساب می‌آیند که برای ارزش و تأثیری که از خود بر جامعه می‌گذارند، قیمت مادی نمی‌توان تعیین کرد و متصور شد.»
این پژوهشگر و محقق یادآور شد: «برای کامل‌تر شدن این پژوهش باید از آرشیو صداوسیما استفاده می‌کردم که فقط سه جلسه و به صورت بسیار محدود این اتفاق افتاد. به دلیل این‌که متأسفانه ضرورت کار پژوهشی در سازمان عریض و طویل صداوسیما تعریف نشده، این همکاری با من صورت نگرفت. صداوسیما باید به عنوان سازمانی که متکی بر خواسته و اراده مردم است، بها دادن به امر پژوهش را در دستور کارش قرار بدهد که این اتفاق تا به حال کمتر افتاده است.»
جعفری در بخش دیگری از صحبت‌هایش، با اشاره به مشکلات جمع‌آوری اطلاعات برای انجام چنین پژوهشی گفت: «چون اطلاعات به صورت دیجیتال در اکثر حوزه‌ها، به خصوص در بخش پیایندها ثبت نشده است، محقق یا پژوهشگر باید به صورت سنتی برود و منابع را بگیرد و شروع کند به ورق زدن تک‌تک برگ‌های آن که این مسئله هم انرژی و زمان زیادی را هدر می‌دهد و هم اصل منبع و یا منابع را با تهدید مستهلک شدن روبه‌رو می‌کند. به عنوان یک آسیب این نقیصه باید هرچه زودتر برطرف شود و بسیار به جا و نیکو است که سرمایه‌گذاری لازم در این قسمت صورت بگیرد و این اسناد و مدارک و منابع به صورت دیجیتالی بایگانی و ثبت شوند و در اختیار محققان و پژوهشگران گذاشته شود. باید هرچه سریع‌تر و تا دیر نشده است به فکر احیا و احصای این گنجینه‌ها و آرشیوهای مختلفی که در اختیارمان است، باشیم، چون آرشیو در همه زمینه‌ها به مثابه گنجینه، حافظه‌ و شناسنامه یک ملت است که چراغ راه پژوهشگران و محققان برای روشن کردن زوایای پنهان و آشکار تاریخ در آینده و برای رسیدن به فردایی روشن است.»
نویسنده کتاب «پژوهشی در ترویج فرهنگ تئاتر» درباره نقش و تأثیر و بها دادن به امر پژوهش در جامعه گفت: «با پژوهش کردن، حال جامعه خوب می‌شود؛ چراکه بسیاری از گره‌های کور، بازمی‌شود و دُمل‌های چرکینی که مُلتهب شده‌اند، درمان پیدا می‌کنند و این به معنای قدر دانستن و ارزش دادن به جایگاه و حفظ کرامت انسان‌ها است که در تمامی جوامع پیشرفته، به این مهم بها داده می‌شود.»