خانه سینما به درخواست روسای صنوف و جمع کثیری از اعضای خود، طی این بیانیه اعتراض خود را به صدا و سیما اعلام کرد. متن به شرح زیر است:
سال‌هاست رسانه‌ انحصاری ملی که مدعی ارتقای فرهنگ و هنر و دانش اجتماعی و حقوق شهروندی است نه تنها از انجام تکالیف ملی و اصلی‌اش جا مانده، بلکه هرازچندگاهی با خروج خود از مرزهای اخلاق و انسانیت -به بهانه دفاع از ارزش ها- را در شبکه‌های متعددش به رخ می کشد و در مسیر این ماموریت، چه چهره‌هایی شاخص تر از هنرمندان جامعه برای آنکه هدف تخریب قرار گیرند؟
اهانت اخیر و بی‌شرمانه صدا و سیما به بانویی محترم از جمع کارگردانان سینمای ملی ایران و فرزند هنرمندش، پیش و بیش از آنکه خدشه‌ای به ساحت اعتبار و ارزش این سرمایه فاخر فرهنگی و هنری کشور وارد کند، برای ما سینماگران و همه کسانی که سینمای اجتماعی او را در تمام این سال‌ها دنبال کرده‌اند، گواه گویایی است بر تداوم عامدانه روند ایجاد تفرقه و تخریب توسط سازمان مذکور.
خانه سینما به درخواست روسای صنوف و جمع کثیری از اعضای خود، طی این بیانیه ضمن اعلام وظیفه اخلاقی،فرهنگی، حرفه‌ای و صنفی خود در حراست از  حیثیت کلیه اعضا-به ویژه یکی از فاخرترین چهره‌های فیلمسازش- و ضمن اظهار تأسف برای مدیریت سازمانی که ظاهراً بر محتوای تولیدات رسانه‌اش هیچ نظارت هوشمندانه‌ای ندارد، به نمایندگی از جامعه اصناف سینمایی کشور به مردم ایران اعلام می‌کند که همسو با مطالبات مدنی و حق‌جویانه آنها، چشم بر روی اینگونه توهین‌ها و عملکردهای رسانه ملی نخواهد بست.
همچنین به همه همکاران سینمایی خود پیشنهاد می‌دهد که با خودداری از حضور در برنامه‌های به اصطلاح سینمایی و تحلیلی این رسانه، همدل و همراه، در این اعتراض حرفه ای مشارکت کنند تا این رسانه گمان نبرد که به اتکای قدرت و بودجه وافرش می‌تواند هر تهمت و توهینی را نثار سینمای ایران و چهره‌های فرهنگی این سرزمین کند.

کانون فیلم خانه سینما در تازه‌ترین برنامه‌ی خود که با مشارکت انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی برگزار شد نسخه‌ی ترمیم‌شده‌ی «رگبار» ساخته‌ی تحسین‌برانگیز بهرام بیضایی را به نمایش گذاشت.
در این برنامه که شامگاه یک‌شنبه بیست و دوم دی‌ماه برگزار شد دکتر مصطفی جلالی‌فخر (منتقد سینما) و جابر قاسمعلی (فیلم‌نامه‌نویس) حضور داشتند و این فیلم را از جنبه‌های مختلف مورد بررسی قرار دادند.
در ابتدای این جلسه، ناصر صفاریان، دبیر کانون فیلم خانه سینما ضمن ابراز تاسف و هم‌چنین تسلیت به خانواده‌های داغدار و بازماندگان سقوط هواپیمای اکراینی، به ضرورت فعالیت‌های فرهنگی در برابر اِعمال سکوت و انفعال اشاره کرد و افزود: «لغو کردن مراسمی نظیر جشن‌ها و برنامه‌های بزرگداشت، تنها کاری است که در شرایط فعلی و در ابراز همدردی با مردم کشورمان و خانواده‌های عزادار می‌توان انجام داد اما در همین وضعیت آن‌چه که از اهمیت به‌سزایی برخوردار است مقاومت در برابر تعطیلی پاتوق‌ها و مراکز فرهنگی، و از آن مهم‌تر، پیدا کردن راهی برای مبارزه با سکوت و خانه‌نشینی است.»
وی گفت: «کانون فیلم خانه سینما که خوش‌بختانه از ابتدای راه‌اندازی، از مساعدت و همکاری مدیریت خانه سینما برخوردار بوده، در این روزهای آکنده از سوگ و غم، ضمن پرهیز از برگزاری برنامه‌های طنز یا جشن می‌کوشد تا با برگزاری جلسات نمایش فیلم و نقد و بررسی، از تعطیل شدن– حتی موقتی– جلسه‌هایی با اهداف فرهنگی جلوگیری کند.»
صفاریان سپس در بخش دیگری از صحبت‌های خود با اشاره به ترمیم و بازسازی «رگبار» در بنیاد سینمایی مارتین اسکورسیزی گفت: «مدیران این بنیاد برای انجام این کار از نسخه‌ی پزیتیو این فیلم که در اختیار آقای بیضایی بوده استفاده کردند و در نخستین نمایش این نسخه‌ در آمریکا، مارتین اسکورسیزی ضمن ابراز تاسف مدعی شد که ظاهراً این فیلم در داخل ایران نابود شده! در حالی که نسخه‌ی پزیتیو فیلم مورد بحث در آرشیو فیلمخانه‌ی ملی ایران موجود است و همین نکته،‌ ادعای این فیلمساز سرشناس آمریکایی درباره‌ی فیلم «رگبار» را نقض می‌کند.»
وی گفت: «آن‌چه که تماشای «رگبار» از پی سال‌های گذشته را به تجربه‌ای دریغ‌آلود تبدیل می‌کند، حسرت مواجهه با آدم‌ها و تجربه‌هایی است که قبلاً آن‌ها را داشته‌ایم و اینک آن‌ها را از دست داده‌ایم. حسرتی که مهاجرت استاد بهرام بیضایی و غیبت ایشان در سینمای امروز ایران، تنها یکی از آن‌هاست.»
دبیر کانون فیلم خانه سینما در ادامه‌ی جلسه با اشاره به این که «رگبار» به عنوان نخستین ساخته‌ی بهرام بیضایی در سال 1351 ساخته شده، ضمن اشاره به تحسین و دریافت جوایزی از جشنواره‌ی فیلم سپاس و هم‌چنین واکنش منفی برخی منتقدان مطبوعات) به برخی حاشیه‌های تولید آن (نظیر وقفه‌های طولانی مدت، بی‌نظمی و اختلاف سلیقه میان بهرام بیضایی و باربد طاهری) اشاره کرد و افزود: «می‌توان گفت مشکلات بهرام بیضایی با اغلب تهیه‌کنندگان فیلم‌هایش که متاسفانه تا آخرین ساخته‌اش ادامه داشت، از همین فیلم آغاز شده و این نکته در یادداشت گلایه‌آمیز او پس از پایان تولید این فیلم نیز انعکاس داشته است.»
بخش بعدی جلسه به صحبت‌های جابر قاسمعلی اختصاص داشت. این فیلم‌نامه‌نویس با اشاره به علاقه‌ی خود به اغلب آثار بهرام بیضایی، او را «یک استاد مسلم در زمینه‌ی هنر نمایش و سینما» دانست و گفت: «با این وجود در میان فیلم‌های بیضایی «رگبار» را چندان دوست ندارم و این‌بار که فیلم را دیدم اشکالات آن بیش‌تر برایم روشن شد.»
وی سپس با اشاره به تاثیر این فیلم در موج نو سینمای ایران گفت: «مهم‌ترین ویژگی این فیلم نسبت به جریان اصلی و رایج سینمای دهه‌ی پنجاه، تفاوت‌هایی در انتخاب داستان و چگونگی روایت آن است. به عبارتی دیگر در این فیلم نیز مثل خیلی از فیلمفارسی‌های آن دوران با یک مثلث عشقی روبه‌رو هستیم اما نخستین جسارتی که بیضایی می‌کند روایت این داستان بارها و بارها تکرار شده در زمانی بالغ بر صد و بیست دقیقه است. مدت زمانی که جزو استانداردهای اکران در زمان تولید این فیلم نبوده است.»
قاسمعلی گفت: «این فیلم نخستین اثر بلند و سینمایی بهرام بیضایی است و طبیعی است که نواقصی دارد. اما این نقص‌ها بیش‌تر از آن که از نحوه‌ی تولید ضعیف و غیر استاندارد چنین فیلمی ناشی شده باشد ریشه در پرداخت خام‌دستانه‌ی فیلم‌ساز نسبت به عناصر، نمادها و نشانه‌هایی نظیر آینه است که در فیلم‌های بعدی او شکل و قالب بهتری پیدا می‌کند.»
وی افزود: «به‌هرحال باید پذیرفت ذهنیت بیضایی در گذر زمان پخته‌تر شده و خود به عنصری از فیلم تبدیل شده است. اما نکته این‌جاست که اگر برخی نشانه‌ها در فیلم‌های بعدی و بهتر او به عنصری نمادین یا دراماتیک تبدیل شده، به‌خاطر نزدیکی لحن آن فیلم‌ها به اسطوره‌هاست. در حالی که در «رگبار» زبان، لحن و رویکرد فیلم، واقع‌گراست.»
این فیلم‌نامه‌نویس سپس به نقش و حضور قدرتمند زنان در سینمای بیضایی اشاره کرد و افزود: «زنان فیلم‌های بیضایی عموماً زنانی مقتدر، آرمان‌خواه و نسبت به مردان بسیار پیشروتر هستند. در حالی که شخصیت زن فیلم «رگبار» یک زن معمولی است که جایگاه و قداست زن آرمانی خصوصاً در فیلم‌های متاخر بیضایی را ندارد.»
در ادامه‌ی جلسه، دکتر مصطفی جلالی‌فخر در پاسخ به پرسش ناصر صفاریان درباره‌ی نوع نگاه اسطوره‌ا‌ی در آثار بهرام بیضایی و تقابل آن با روزمرگی‌های مورد اشاره در «رگبار» گفت: «اگر این یافته‌ی روان‌شناسی را بپذیریم که تمام آدم‌ها یک معشوق خیالی دارند باید اشاره کرد که این فیلم به‌شدت به اسطوره نزدیک شده و عشق کاملی را به تصویر آورده که در آن، این معشوق خیالی با تمام ابعاد ظاهر می‌شود.»
وی گفت: «این فیلم چهل و هفت سال پس از تولید آن مورد نقد و بررسی قرار گرفته در حالی که آن را باید با مختصات زمان و زمانه‌ای که در آن ساخته شده سنجید.»
جلالی‌فخر افزود: «به نظرم «رگبار» فیلم گرمی است و آدم‌ها و شخصیت‌هایش هنوز هم تماشاگر را تحت تاثیر قرار می‌دهند. آن‌هم در مقایسه با سینمای امروز ایران که متاسفانه بخش عمده‌ای از تولیدات آن، توان شخصیت‌پردازی و روایت سر راست داستان را ندارند.»
این منتقد سینما سپس «رگبار» را «یکی از موفق‌ترین آثار در تلفیق‌ رئالیسم و سوررئالیسم» توصیف کرد و افزود: «بیضایی در این فیلم موفق شده هم یک فیلم واقع‌گرا بسازد و هم یک ملودرام درست و عاشقانه که از لحظه‌های حسی بسیار قوی و موفقی برخوردار است. به عنوان مثال ذات عاشقانه‌ی سکانس دیدار آقای حکمتی (زنده‌یاد پرویز فنی‌زاده) و عاطفه (پروانه معصومی) به‌قدری قوی است که حتی طنز الصاقی فیلم‌ساز نیز نمی‌تواند جوهره‌ی آن را کم‌رنگ کند. به این ترتیب زمانی که تماشاگر در پایان همین سکانس با یک لحظه‌ی سوررئال (نظیر پر شدن درخت‌ها از بچه‌هایی که نظاره‌گر ابراز علاقه‌ی آقای حکمتی به عاطفه هستند) مواجه می‌شود، درام صحنه اُفت نمی‌کند و هم‌چنان یک عاشقانه‌ی شاعرانه باقی می‌مانَد.»
وی در بخش دیگری از صحبت‌های خود «رگبار» را «یک تجربه‌ی عاشقانه» توصیف کرد و افزود: «این فیلم روایتی از یک تراژدی نیست و حتی غمگین هم نیست. شخصیت محوری این فیلم یک تجربه‌ی غنی و عاشقانه را با خود می‌بَرَد که شاید نتوان آن را پیروزی او دانست اما در عین حال شکست رقیب عشقی‌اش هم نیست. چون عشقی که در فیلم مورد پرورش قرار گرفته، در پایان نیز هم‌چنان خوب و کامل و تاثیرگذار باقی مانده است.»
در ادامه‌ی جلسه، دیگر منتقد مهمان برنامه نیز با اشاره به «لحن کودکانه و سرخوشانه‌ی فیلم‌‌» که به گفته‌ی او «هنوز هم در «رگبار» قابل ردیابی است» گفت: «اوج این لحن در ایده‌ی نابی که در سکانس دنبال کردن خط روی دیوار وجود دارد دیده می‌شود. لحنی که حتی به تدوین فیلم تسری پیدا کرده و در برش‌های بعضاً نادرست و کمبود نماهای معرف در فیلم نیز نمود یافته است.»
قاسمعلی ریشه‌ی این مسائل را در عدم برخورداری فیلم‌ساز از یک دکوپاژ دقیق دانست و افزود: «فراموش نکنیم که بیضایی در «رگبار» کاری می‌کند که نسبت به زمان خودش بسیار جلوتر است. به عنوان مثال شخصیت منفی این فیلم (رحیم با بازی منوچهر فرید) شبیه هیچ‌کدام از آدم بدهای جریان اصلی سینمای آن دوران نیست و در بخشی از فیلم به شغل او (قصابی) و ادبیاتی که استفاده می‌کند اشاره می‌شود که در سینمای فارسی دهه‌ی پنجاه کم‌تر سابقه داشته است.»
وی در بخش دیگری از صحبت‌های خود با اشاره به استفاده از خرده‌پیرنگ‌ها در روایت داستانی که به تعبیر او ساختار کلاسیک ندارد گفت: «در این فیلم با قهرمانی روبه‌رو هستیم که برخلاف رویه‌ی سینمای آن سال‌ها و هم‌چنین سال‌های بعد کتک می‌خورَد. موضوعی که حتی در سال‌های اخیر نیز پذیرفتنی نیست.»
در ادامه‌ی جلسه، دکتر جلالی‌فخر نیز «پرداخت شخصیت‌های خاکستری» و هم‌چنین «پرهیز از اشاره به آدم‌های سیاه و سفید» را از مهم‌ترین ویژگی‌های «رگبار» برشمرد و افزود: «شاید بدترین شخصیت این فیلم مدیر مدرسه است که بیضایی با نمایش فضای خانوادگی و حرکات مشمئزکننده‌‌ای که برای او طراحی کرده سعی داشته تا تصویر یک آدم مزاحم را از او ارائه دهد.»
وی سپس با اشاره به نقش عناصر نمادگرایانه در برخی لحظات فیلم گفت: «این عناصر در بعضی لحظه‌های فیلم بیش‌ از آن که کارکردی در جهت خود فیلم داشته باشند مختل‌کننده هستند. مثل حضور فردی با عینک دودی تیره که به نظر می‌رسد نمادی از نیروهای امنیتی است و در پایان فیلم شخصیت اصلی داستان را مجبور می‌کند که آن محل را ترک کند.»
در بخش پایانی این جلسه‌ی نقد و بررسی، جابر قاسمعلی گفت: «یکی از جالب‌ترین نکته‌های «رگبار» این است که چنین فیلمی با وجود عدم برخورداری از ساختمان کلاسیک داستانی، از عناصری وام گرفته که مربوط به ساختارهای داستانی است.»
وی گفت: «یکی دیگر از مختصات ساختارهای داستانی، حضور خرده‌پیرنگ‌ها در یک شاه‌پیرنگ اساسی است که در این فیلم در حضور نامرئی بعضی آدم‌های فرعی داستان تجلی پیدا کرده است. آدم‌هایی نظیر شخصیت خیالی مدیر خیاط‌خانه (زنده‌یاد مهری ودادیان) که فقط سایه‌ی او روی دیوار دیده می‌شود، زنی که صاحب‌خانه‌ی آقای حکمتی و هنوز منتظر آمدن فرزندش است؛ و مهم‌تر از همه، مادر عاطفه (زنده‌یاد عصمت صفوی) که پزشک معالجش در توصیف او به زیبایی می‌گوید در حال مرگ است اما فقط دست‌هایش کار می‌کند.»
قاسمعلی هم‌چنین گفت: «باید پذیرفت مهم‌ترین شخصیت فیلم «رگبار» آقای حکمتی است که همان‌طور که از اسمش هم برمی‌آید واجد حکمت خاصی است؛ و البته شکل تکامل‌یافته‌ی او در فیلم‌نامه‌ی درخشان «طومار شیخ شرزین» (نوشته‌ی استاد بیضایی) و شخصیت شرزینِ دبیر حضور دارد. نماینده‌‌ای از خِرَد ایرانی که متاسفانه به دست بی‌خِرَدان قربانی می‌شود.»

در متن یادداشت نادر برهانی مرند دبیر سی و هشتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر خطاب به اهالی هنر تئاتر آمده است:

« به نام خداوند خورشید و ماه
که دل را به نامش خرد داد راه

آگاهی شادمانه و اندوهبار دوسویه‌ی معنای بودن آدمی‌ست در حضور تاریخی‌اش. هنر به ما آموخته "روشن بینی چیزی نیست جز مشارکت شورمندانه در اندوه‌های جهان " و در سویی دیگر نمایه‌ی آگاهی شادمانه‌ای است از این که علی‌رغم وجود تب و تاب و غم و رنج آدمی «انسان» و ارزش‌هایش تداوم داشته و خواهد داشت.

روزهای سختی است برای همه‌ ما مردمی که در سوگ عزیزان نشسته‌ایم و به حق کیست که از عمق جان لمس نکرده باشد اندوه و التهابی را که بر قلب و جان همگی ما سایه انداخته است؟! اگر ما بیش از هموطنان غم‌خوار و هموندان هنرمندمان پریشان و غم‌گسار نبوده باشیم، کمتر از ایشان خون به دل و اشک بر دیدگانمان نیست و عجب است اگر زمانی که احساس نجیب همدردی انسانی در لحظات سخت به جای گشودن آغوشی از مهر و نگاهی تسلی بخش به بغضی بدل شود که رشته‌های پیوندمان را بگسلد و خط فرضی از جدایی و رویارویی را میان ما بکشد.

در تاریخ پر فراز و نشیب مان، نه تنها در لحظات شادمانی پیوسته بوده‌ایم بلکه فرود ناگزیر هر رنج و اندوهی نیز نه گسستگی که پیوستگی بیشترمان بخشیده و این حکایت امروز نیست که خاطره‌ جمعی و حافظه تاریخی ما گواه این انسجام و همدلی است.

در میان فضائل پر شمار هنر، فضیلتی انکار ناپذیر هم هست که ما را به پرهیز از عصبیت و خشونت‌های فیزیکی و نمادین فرا می‌خواند و فرصت حضور گفت و شنود و مباحثه چند جانبه را فراهم می‌آورد. در میان بسیاری از کنش‌های جمعی، هنر تئاتر و رویدادهایش از بهترین دستاوردهای تمدن بشری برای از دست ندادن فرصت گردهمایی علی رغم تمامی تفاوت‌ها و تمایزهاست؛ جایی که هیجانات منجر به یورش‌های ناروشن به امری حاد، به مواجه ‌ای روشن گرانه و زیباشناختی مبدل می‌شود. ضرورت تئاتر، آنچه که همه دل در گروی آن داریم، فراخوانی برای حضور در فضاهای گشوده و همچنین گشودن عرصه‌هایی است که هنوز ناگشوده مانده‌اند؛ دعوتی است به حضور برای پر کردن جایگاهی که غیاب در آن شرایط مشارکت شورمندانه در غم‌ها و شادی‌ها را سخت یا ناممکن می‌کند.

هر رویداد مرتبط با این هنر ارزشمند، چه اجرایی چند روزه برای همگان و چه گردهمایی هنرمندانه در فستیوال تئاتری، جهت کنش آگاهی بخش هنر را به سوی ارتباطی تعاملی با مردمی می‌برد که در هنگام غم و شادی حوزه عمومی را می‌جویند تا همدلانه یکدیگر را برای بروز عواطف و آگاهی خود ملاقات کنند.

فستیوال تئاتر فجر در این دوره، چون هر سال هنرمندان و مخاطبان را برای شکل دادن به این عرصه عمومی مکالمه انسانی فراخواند تا در مجموعه‌ای متنوع از حضور موثر هنرمندان و تبلور گونه‌های پر توان هنر تئاتر «انسان»، بحران‌ها، رنج‌ها، امیدها و حتی ناامیدی‌هایش را با مخاطبان و دیگر هنرمندان به اشتراک بگذارد، در ادامه ی سنتی کهن از تجربه بشری که صورت‌های هنر را دور از تعصب و منازعه برای مفاهمه‌ای خردمندانه در اختیار ما قرار داده و تداوم بخشیده است. در پی این دعوت هنرمندان بسیاری از سراسر کشور محصول توان و کوشش و حاصل عرق‌ریزان روح و جسم خویش را عرضه کردند تا در اجتماعی از نسل‌های چندگانه  و سلایق و رویکردهای متنوع اندیشه ای و هنری، شاکله ای رنگارنگ از تئاتر را پدید آورده و در تحویل سال تئاتر ایران، چون هر سال به گذشته نگاهی ارزیابانه بیاندازیم بلکه تصویری از آینده هنر تئاتر نیز بر همگان آشکار شود. استعدادها به عرصه بیایند و تجربه‌های خلاقه حرفه ای و مهارت‌های هنری، مخاطبان را به شوق آورد. اکنون برای حرکت این قطار خون دل‌هایی یک ساله خورده شده تا حرکت تاریخ خلاقیت را در فستیوال تئاتر فجر به نظاره بنشینیم. اگرچه برخی عزیزان و هم کیشان به هر دلیلی اراده پیاده شدن از آن را داشته اند اما هنوز گروه‌هایی مصمم در این مسیر در حرکت‌اند و ما نیز به احترام این عزیزان ایستاده و خواهیم ماند.

 نگاهداشت حرمت تئاتر و ارزش‌هایش ما را بر آن می‌دارد که همه ی عزیزانی را که در مسیر مفاهمه همراه بودیم بار دیگر برای همگرایی فرابخوانیم. آنچه ساخته‌ایم دستاورد همه هنرمندانی است که نشان درخشان خود را با سخاوت به امروز ما سپرده‌اند و آنچه که خواهیم ساخت آینده‌ای است که باید مطلوب ما باشد.

خانم‌ها، آقایان
همکاران محترم
دیگر بار صمیمانه و همدلانه از شما خواهش می‌کنم که افتراق‌های ناچیزمان را کناری بگذاریم و در خانه خویش بمانیم، یقین بدانید همه ما یک آرمان مشترک بزرگ داریم: اعتلای فرهنگ و هنر این مرز وبوم و خدمت به مردمان نجیب و رنج دیده کشور عزیزمان.

برادر کوچک شما
ابتدا نویسنده و کارگردان تئاتر
و سپس دبیر سی و هشتمین جشنواره تئاتر فجر
نادر برهانی مرند
کسی که هنوز هم حلاوت تبریک‌های بیشمار شما عزیزان هنگام پذیرش این مسئولیت خطیر کامش را شیرین می‌کند.»

 

نمایش لیلای بی مجنون، حکایت دلبری و دلدادگی و سر سپردگی، روایت داستانی که در ایران معاصر اتفاق افتاده  و یک اثر متفاوت در حوزه نمایش ایرانی در زمان پهلوی اول است.

به گزارش روابط عمومی فرهنگسرای ارسباران، نمایش " لیلای بی مجنون" به نویسندگی ابوالفضل حاجی علی خانی، کارگردانی مهدی اسماعیلی و تهیه کنندگی علی نیکزاد و با بازی کرامت رود ساز ، افشین سنگ چاپ ، فرهاد بشارتی ، علی برجی ، ابوالفضل حاج علی خانی ، علیرضا پاکزاد ، داریوش هاشمی ، آرش تبریزی ، محمد رضا بهشتیان ، محمد اسکندری ، رها عادلی  تا ۱۰ بهمن ماه هر شب از ساعت ۱۹:۳۰ بصورت رایگان در فرهنگسرای ارسباران اجرا خواهد شد.

همچنین علی طهرانچی طراح صحنه، حسام حیدری طراح گریم، حسین کمندلو مدیر تولید ، علیرضاجوکار مدیر صحنه، سید علیرضا موسوی کیانی طراح نور، حامد جوکار طراح صدا، پوریا پیرهادی مسئول تبلیغات، پارسا صدر مدیر هنری ، محیا اسماعیلی روابط عمومی و دیگر عوامل اجرایی این اثر هستند.

علاقمندان جهت رزرو رایگان صندلی می توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.

نمایش «۳/۱۴» در حالی یکشنبه شب اجرا شد که تعدادی از نمایش‌های روی صحنه به نشانه همدردی با خانواده‌های داغدار کشته شدگان این حادثه تلخ، اجرای خود را کنسل کرده بودند.


گروه نمایش «۳/۱۴» به احترام تماشاگران حاضر در سالن، اجرای خود را کنسل نکرد اما در نیمه نمایش با توقف اجرا و سکوت یک دقیقه‌ای به قربانیان پرواز ۷۵۲ ادای احترام کرد.

نمایش «۳/۱۴» به نویسندگی و کارگردانی امیرموسی‌کاظمی تا ۱۱ بهمن هر شب ساعت ۱۹:۳۰ در سالن تئاتر هامون روی صحنه می‌رود.


حسین کشفی اصل، مینا شجاعیان، سوده ازقندی و پانته آ مهدی نیا در این نمایش ایفای نقش می‌کنند.

اهمیت سایکودرام، امروزه علم روانشناسی در زندگی جایگاه ویژه ای یافته است وآنچنان که شاهد هستیم روز به روز براین جایگاه ویژه (درمیان افراد وروانشناسان) تأکید وافزوده می شود،اما متأسفانه بنظر می رسد بسیاری از مفاهیم، علل، اصطلاحات و مباحثی که پیرامون اختلالات وبیماری های روانی ،عصبی و...در روانشناسی مورد مطالعه قرارمی گیرد به دلایل مختلف برای دانشجویان وعلاقه مندان این علم شفاف سازی نمی شود وچه بساکه آنان با دنیایی از سئوالات و ابهامات در این زمینه مواجهه می شوند. این مسئله همواره یکی از دغدغه های ذهنی ام بوده وهست که در طول سالیان تدریس خود بارها با آن مواجه گردیده ام.

بنابراین برای رفع این مشکل سایکودرام (روان نمایشگری) که تلفیقی از هنرتئاتر و روانشناسی است می تواند دریچه ای به روی متخصصین روانشناسی بگشاید و این راه را هموارسازد تا افراد روانشناس و سایر علاقمندان به این علم با این مفاهیم از نزدیک آشنا شوند وبه تحلیل بپردازند.

سایکودرام فرصتی را فراهم می آورد تا بسیاری از ابهامات موجود در مباحث روانشناسی برای افراد این حیطه ،برطرف شود سایکودرام یک دستاوردو حرکت ارزشمند است که می تواند بسیاری از گره های کور را برای آنان باز کند.((مردی که ... ))تجربه یکی از سایکودرام های بی نظیر اینجانب بود که اخیرأ آن را تماشاکردم وچه زیبا درخشیدند گروه بازیگران و البته کارگردان نمایش جناب رضا مولایی.

تماشای ((مردی که...))را به تمامی روانشناسان،روانپزشکان ، دانشجویان روانشناسی  وهمچنین علاقه مندان به روانشناسی، پیشنهاد می نمایم. امید است که در آینده نه چندان دور شاهد این قبیل کارهای ماندگار در عرصه سایکودرام از این گروه خوب هنری باشیم.

 تصمیم و اراده جزو مهمترین داشته‌های انسان است که به یقین می‌توان گفت تاثیرات بی‌شماری در پیش آوردن شرایط دارد که گاهی مطلوب و در زمان دیگر نامطلوب جلوه می‌کند.

حال رویکرد انسان در دوره معاصر تمام و کمال تحت این تاثیر است که چگونه و از چه طریقی قادر خواهد بود تا از این دو عنوان به معنای بهترین راهکار جهت آسایش و آرامش جهان هستی و انسان‌ها استفاده کند. لذا همه چیز از جمله باورها و اعمال با قانونی مقرر هر دلیل را برابر با یک خواسته می‌داند.
اهمیت رویکردهای جهان انسان‌ها از گذشته‌های دیرین تا به امروز که همه چیز مهیا برای خواستن و شدن است متکی به باورهایی است که در آن اراده، تفکر و عمل وجود دارد. حال این سه ضلع ترقی تمام و کمال برآمده از باورهایی است که در آن تحلیل و تمرکز رکن اساسی به شمار می‌آید و در این مجال مغز انسان بعنوان فرمانده ارشد کارآیی دو چندانی دارد، زیرا او عضوی از بدن است که زمام امور را برعهده دارد.
حال انسان با اتکا به باورهای خود و تحلیل مغزش جهان را به اکتشاف‌ها، اختراع‌ها و سایر داده‌های مهم دچار می‌کند تا از این طریق بتواند شرایط بهتری را برای سایر همنوعان خود فراهم آورد. اصولا هر آنچه که در زندگی انسان‌ها وجود دارد ثمره قدرت تشخیص و باورهایی است که در آن بیشتر انسان به سوی تفکر رفته است. لذا برداشت‌های بشر باتوجه به اعمال مغزی و محاسبات تمایزهای چشمگیری را پیش آورده که تا همیشه رقابت و پیشرفت جزو عناصری باشند که تعالی را رقم بزنند.

بنابراین جوامع پیشرفته نیز با این درک در عصر مدرنیته خود را بازیافت کرده و از علوم و فنون مختلف بعنوان کارکرهای مناسب برای بقا سود می‌برند، زیرا آنها همه چیز را در عملی بودن و مسجل شدن آرامش در آینده قلمداد می‌کنند.
البته روابط بین انسان‌ها و کشورها نیز بر پایه اصلی این خواسته پیش می‌رود که بنابر برآورده‌ها و تحلیل‌ها چه مزایایی را می‌تواند در زمینه‌های مختلف از آن خود کرده و چه داشته‌ای را بعنوان داده در اختیار سایر انسان‌ها قرار بدهد.

شاید بتوان گفت مغز انسان یک عضو فراگیر و قدرتمند است که به نوعی نظم و بی‌نظمی جهان را برعهده دارد.

نمایشنامه «مردی که...» که به قلم «پیتر بروک» و «ماری هلن‌اشتاین» به نگارش در آمده است برگرفته از جهان واقعی انسان‌ها است که در آن همه چیز بر مبنای نکات و نیازهای بشر روندی دراماتیک به خود گرفته و شخصیت‌ها بعنوان نمونه ما به ازایی از انسان‌های واقعی هستند. حال این تاثیرات که در این متن نمایشی وجود دارد نیز به نوعی وابسته به نگاه و تجربه‌های واقعی دکتر روانپزشک و عصب‌شناسی به نام «الیور ساکس» است که این دو نویسنده از آنها بهره گرفته و جهان متن نمایشی را طراحی کرده‌اند. لذا با این شرایط می‌توان اذعان داشت که جهان متن با داشته‌هایی علمی و حتی بالینی در روان‌پزشکی روبرو است که شخص انسان را از زاویه‌ای کاملا متفاوت و جذاب مورد تحلیل و بررسی قرار می‌دهد تا در مقابل مخاطب بتواند کشفی شگرف نسبت به خود و سایر همنوعانش داشته باشد. جهان متن در این راستا نقش مهمی را ایفا می‌کند، زیرا همه عناصر تحت تاثیر آن هستند و بر مبنای خط و مشی مشخصی پیش می‌روند تا هر کنش بتواند بر مبنای نقشه راهی برای شخصیت‌ها عمل کند. لذا باید اشاره داشت در جهان این اثر موقعیت‌های نمایشی وابستگی کاملی به محتوا و سپس شیوه اجرایی دارد که به موازات آنها فرم نیز حالت درستی به خود می‌گیرد تا بتواند فارغ از ایجاد درک و باور در ذهن مخاطب جهانی فراتر از آنچه که باید را به نمایش بگذارد. شخصیت‌های این نمایش با وجود داده‌های جهان متن به محرک‌هایی بدل شده‌اند که هر کدام از آنها با نقصی از ناحیه مغز خود جهان را مورد تحلیل و بررسی قرار داده و روایت زندگیشان را از زاویه‌ای متمایز به جهان پیرامون منتقل می‌کنند.

اهمیت دراماتیک بودن این اثر در آن است که بازیگرها در قالب شخصیت وضعیتی دوگانه‌ای دارند، زیرا بعنوان یک انسان برداشت‌هایی واقعی از متن نمایشنامه خواهند داشت و همچنین بعنوان بازیگر باید آن برداشت‌ها را در جهانی نمایشی بروز بدهند. در واقع آنها دچار یک کنش و واکنش مستقیم و غیر مستقیم هستند که در راس تمام آنها سوژه اثر که همان مغز انسان است قرار دارد. حال باتوجه به این داشته‌ها موقعیت مکانی اثر آسایشگاهی است که شخصیت‌ها بعنوان بیمارهایی با نقض مغزی گرد هم آمده‌اند که هر کدام در جامعه خود شغلی مناسب و هویتی قابل توجه دارند. لذا این موضوع مشخص می‌کند که هر نقص می‌تواند جهانشمول و تاثیرگذار در هر صنف و جامعه‌ای باشد. جهان متن و اثر هم راستا با یکدیگر شخصیت‌ها و موقعیت‌ها را بنابر رفتارهای طراحی شده به گونه‌ای هدایت می‌کنند که در آنها هویت انسانی مرز مشخصی ندارد و به گونه‌ای می‌توان گفت که تا اندازه‎ای در سیری مشخص به جهان‌های موازی و عالم خواب نیز می‌رسد. مولفه زمان در این سیر مشخص کارکردی معلوم دارد که زمان گذشته و حال را در موقعیت و روایت اثر به محل مشخصی هدایت نمی‌کند، بلکه با طراحی‌های روایی درام را سیال می‌سازد تا بتواند همچون سوژه اثر کارکردی فراگیر داشته باشد. عنصر ارتباط در جهان اثر بعنوان مولفه‌ای کاربردی مورد استفاده قرار گرفته تا شخصیت‌ها با مراجعه به پزشک آسایشگاه بتوانند کنش و واکنش‌هایی را از خود بروز بدهند و حتی تا اندازه‌ای شخصیت پزشک را دچار بحران‌های ذهنی کنند. دغدغه‌مند بودن جهان متن و اثر نیز در این زمینه کاملا عیان است که جهان انسان‌ها را دنیایی کاملا دگرگون و غیر قابل پیش‌بینی می‌داند با این تحلیل که هر چیزی در هر زمانی می‌تواند رخ بدهد و تاثیرگذار باشد.

جهان اثر باتوجه به داده‌های متن نمایش ساختاری سایکو درام دارد که جزئیات آن شرایطی را ایجاد می‌کند که موقعیت‌ها بیشتر سمت و سویی دراماتیک داشته باشند، زیرا مخاطب که بعنوان شاهد شرایط و اتفاق‌های اثر را به نظاره نشسته یک نمایش را می‎بیند. حال در این راستا خرده پیرنگ‌ها در نمایش باتوجه به توالی زمان و رفتار شخصیت‌ها نظم مشخصی را به اثر تزریق می‌کنند که در آنها هر اتفاق دلیلی دارد و هر تصمیم نتیجه‌ای را حاصل می‌کند. لذا از زاویه دیگر این تعریف را باید به نوعی برگرفته از آشفتگی جهان معاصر دانست که هر سوال، جوابی معلوم و یا نامشخص دارد. تصویرسازی‌های این اثر باتوجه به موقعیت‌های نمایشی ترتیب داده شده‌اند که در معنا و استعاره گویای مولفه از جز به کل رسیدن و بالعکس است. بنابراین جهان اثر مرزی بین خیال و واقعیت را طی می‌کند که در آن همه چیز عینی است، زیرا محدودیتی به فراخور مغز انسان که قوه محرک جهان اثر است وجود ندارد.

در کل باید اشاره داشت نمایش «مردی که...» برگرفته از تاثیراتی است که بنابر تصمیم‌ها، باورها و اعمالی از سوی مغز انسان به جهان درون و پیرامون ارسال می‌شود تا جهان انسان‌ها هر روزه دچار اوج و فرودهای بسیاری باشد. شاید بتوان گفت وجود میزانسن‌های سیال یکی از نکات مهمی در اثر است که کارگردان با در نظر گرفتن جهانشمول بودن دنیای نمایش به آن توجه کرده و بر مبنای آن نتیجه‌ای قابل درک را برای مخاطب رقم بزند.

سرویس تئاتر هنرآنلاین، نمایش "رکوئیم برای یک راهبه" نوشته آلبر کامو به کارگردانی روزبه اختری از ۱۷ دی‌ماه ساعت ۲۰:۴۵ در سالن شماره یک خانه نمایش مهرگان روی صحنه است و بازیگران این نمایش اشکان هورسان، نسترن ابراهیم‌زاده، حامد سوری، درسا حکیم‌الهی، ثمین امینی و محمدجواد ملک‌زاده هستند.

روزبه اختری در گفت‌وگو با خبرنگار هنرآنلاین درباره جذابیت‌های انتخاب و اجرای "رکوئیم برای یک راهبه" گفت: از سال گذشته بر آن شدم تا یکی از آثار آلبر کامو را روی صحنه آورم و از این رو به سراغ نمایشنامه "سوء‌تفاهم" از این نویسنده رفتم و چند روزی نیز تمرینات این نمایش را آغاز کردیم؛ اما ناخودآگاه توسط یکی از دوستان نمایشنامه "رکوئیم برای یک راهبه" که من آن را نخوانده بودم، به من پیشنهاد شد.

او در ادامه افزود: زمانی‌که این متن را خواندم به نظرم نمایشنامه بسیار قوی آمد و از آنجا که این اثر کمتر در ایران کار شده، برایم جذاب بود تا آن را روی صحنه آورم. به نظرم احتمالاً تماشای این اثر برای مخاطب حرفه‌ای تئاتر نیز جذاب خواهد بود. همچنین دغدغه‌های نمایشنامه "رکوئیم برای یک راهبه" در راستای تفکر من است.

کارگردان نمایش "سرزمین تهی‌سران" داستان این نمایش را اینگونه توضیح داد: داستان از یک دادگاه آغاز می‌شود. نوزاد یک خانواده مطرح آمریکایی به قتل رسیده و خدمتکار سیاهپوست این خانواده متهم و محکوم به اعدام می‌شود. وکالت او را وکیلی برعهده می‌گیرد که عموی این خانواده است و او نه تنها این خانواده را نادیده می‌گیرد بلکه نژادپرستی را نیز به کنار می‌گذارد و تمام تلاش‌اش بر این است تا در مجازات زن خدمتکار تخفیف دهد. خدمتکار در روند بازجویی و دادگاه از خود هیچ دفاعی نمی‌کند و ....

او ضمن اشاره به اینکه محوریت "رکوئیم برای یک راهبه" رنج و رستگاری است، عنوان کرد: این اثر نگاهی هستی‌شناسانه و انسان‌شناسانه دارد و مفهوم و کانسپت آن رنج و رستگاری است. به اعتقاد من این اثر زن محوراست و مخاطب با همه کاراکترهای آن همذات‌پنداری می‌کند.

این بازیگر تئاتر با بیان اینکه تمرینات این نمایش حدود دو ماه به طول انجامید، درباره سبک و فضای اجرایی آن یادآور شد: پرفورمنس را به فضای اجرایی این نمایش وارد کردم و مفهوم این اثر در سه پارت با پرفورمنس همراه است. طراحی صحنه این نمایش فضایی میان رئال و سورئال است. دور تا دور صحنه طناب‌ و زنجیرهایی است که نشان‌دهنده آن است که همه انسان‌ها دربند و گرفتار زنجیرهایی در زندگی هستند که آن‌‌ها را از حقیقت دور می‌کند.

او همچنین افزود: بازی بازیگران نمایش، رئال است به جز صحنه هفتم نمایش که نزدیک به اعدام نانسی است و به لحاظ میزانسن و فضا سورئال است.

اختری درباره میزان وفاداری‌اش در اجرا به نمایشنامه اظهار کرد: کاملاً در اجرا به نمایشنامه وفادار بودم اما به دلیل اینکه اگر این نمایشنامه تراژدی و جدی، قرار بود کامل اجرا شود مدت زمان آن حدود دو ساعت و نیم بود و این زمان از ظرفیت و حوصله مخاطب خارج است، دیالوگ‌هایی را از آن حذف کردم اما مابقی دیالوگ‌ها براساس متن است.

او درباره موسیقی نمایش "رکوئیم برای یک راهبه" گفت: موسیقی‌های این نمایش انتخابی است و از میان آثار بهترین آهنگسازان جهان همچون یوهان سباستیان باخ، هانس زیمر و موسیقی متن‌های شاهکار رامین زمانی انتخاب شده است. تماشاگران کمتر موسیقی‌های این نمایش را شنیده‌اند اما موسیقی در این اثر رکن اساسی است.

اختری در پایان صحبت‌هایش گفت: چند نمایش آخری را که به صحنه آوردم، آثار کمدی بودند و نمایش "رکوئیم برای یک راهبه" که اثری تراژدی است سخت‌ترین و دشوارترین نمایشی بوده که تاکنون روی صحنه آوردم. این اثر با اینکه فضایی تراژیک دارد اما مخاطب از سالن ناراضی بیرون نخواهد رفت چراکه نمایشنامه بسیار خوبی دارد که ارزش دیدن را دارد.

دیگر عوامل این اثر نمایشی عبارتند از: طراح لباس: حمیرا کامل، طراح نور و صحنه: روزبه اختری، مشاور طراحی: رویا اقبالی مقدم، ساخت تیزر، طراح پوستر و محتوای گرافیکی: کامران اسماعیلی، دستیار کارگردان و برنامه ریز: محمدجواد ملک زاده، عکاس: کامران اسماعیلی، طراح گریم: هانیه بنی اسد، گروه کارگردانی: سیاوش مرادیانی و کامران اسماعیلی، تبلیغات مجازی و مشاور رسانه: گروه تئاتر ریما، مدیر تبلیغات: فرید رحمتی و مجری طرح: گروه تئاتر ما.

علاقمندان به تماشای این نمایش می‌توانند بلیت آن را از سایت تیوال تهیه کنند

نمایش «سوگلی» به کارگردانی نگار چگنی تا ۳۰ دی‌ماه در تماشاخانه دیوار چهارم روی صحنه می‌رود.

به گزارش ایران تئاتر «سوگلی» به نویسندگی پوریا آژند، کارگردانی نگار چگنی و تهیه‌کنندگی بهراد خرازی از ۶ دی‌ماه ساعت ۲۲: ۴۵ اجرایش شروع‌شده و تا ۳۰ دی‌ماه در تماشاخانه دیوار چهارم روی صحنه می‌رود.
نگار چگنی کارگردان «سوگلی» درباره اجرای این اثر گفت: این نمایش قرار بود سه سال پیش اجرا شود که به دلیل مشکلات مالی به تعویق افتاد و با یک تیم جدید موفق به اجرای آن شدیم. البته فرصت چندانی برای تمرین و اجرا نداشتیم به دلیل آنکه بازیگران در پروژه‌های دیگر مشغول بودند ظرف مدت یک ماه تمرین نمایش را به اجرا رساندیم.
کارگردان سوگلی افزود: هدف ما این است که این نمایش را در شهرها و سالن‌های دیگر اجرا ببریم.
در این اثر نمایشی، بهراد خرازی، کسری ذوالفقاری، فرشته ترابی، مرتضی یعقوب پور، مژگان اخلاقی، حمید دلسوزی، صدف صفری، سمیرا سعادت، سید روح اله عقدائی، نگار چگنی به ایفای نقش می‌پردازند.
از دیگر عوامل این نمایش می‌توان به دستیار و برنامه‌ریز: داود بخشی خانی، منشی صحنه: سحر یوسفی، طراحان صحنه و لباس: منصور بستانی، هدی منصور فلاخ، طراح گریم: هانی گلشاهی، طراح نور: سجاد سبحانی، مجید طرقی، گروه موسیقی: آراس رجبی، طراح پوستر و لوگو: محمد موحدنیا، عکاس و روابط عمومی: محسن بیده، مدیر رسانه: سید محمد صادق سیادت، ساخت تیزر: امین امانی، گرافیک: علی شیرازی، محسن بیده، موشن گرافی: علی تاجیک و حامی مالی برند بین‌المللی سیاح با مدیریت مانی اسدیان اشاره کرد.
در خلاصه داستان نمایش «سوگلی» آمده است که: روایتی متفاوت از زندگی احمدشاه و سوگلی هایش در دربار.

علاقه مندان جهت تهیه بلیط این نمایش میتوانند به سایت تیوال و یا گیشه تماشاخانه دیوار چهارم مراجعه کنند.


تاریخ انتشار: یکشنبه ۲۲ دی ۱۳۹۸ | شناسه مطلب: 131074

فیلم سینمایی «بی‌وزنی» به نویسندگی و کارگردانی مهدی فرد قادری به بخش اصلی آکادمی «شمال کارولینا» راه پیدا کرد.
به گزارش مشاور رسانه‌ای پروژه؛ فیلم سینمایی «بی‌وزنی» به کارگردانی مهدی فرد قادری و تهیه کنندگی مرتضی شایسته که پیش از این در جشنواره فیلم های ایرانی لندن به نمایش در آمده بود و هفته آینده در بخش مسابقه جشنواره منار بلغارستان اکران خواهد شد، در جدیدترین حضور بین‌المللی خود در آکادمی «شمال کارولینا» حضور خواهد داشت و برای دریافت جایزه «بنیان‌گذاران»، «کارگردانان» و «مدیر آکادمی» با فیلم های دیگر از سراسر جهان به رقابت می پردازد. این آکادمی هر ساله در شهر نیویورک برگزار می‌شود. 
پخش بین‌المللی این فیلم را موسسه «پرشیا فیلم» به مدیریت علی قاسمی بر عهده دارد و جوایز برندگان آکادمی «کارولینا» دی ‌ماه سال جاری در نیویورک اهدا می‌شود.
«بى‌وزنى» به‌عنوان یک فیلم اجتماعى با قصه‌اى زنانه، فیلمنامه‌اى متفاوت دارد که فرد قادرى در راستاى نگاه منحصر به فرد خود در این اثر نیز فضایى تجربه‌گرا و متفاوت و روایتى نو در سینماى اجتماعى را به تصویر کشیده است. 
امیرعلی دانایی، بهاره کیان افشار، نسیم ادبی، یاسر جعفری، جلال فاطمی، سپیده مرادپور و تینا پاکروان بازیگران این فیلم هستند.

کمپانی هنرهای نمایشی و سینمایی اردیبهشت، دومین جشنواره تئاتر بانو را، باهدف گرامیداشت فرخنده روز زن، در بهمن‌ماه سال ۱۳۹۸ با حمایت و مشارکت دانشگاهیان و هنرمندان و پژوهشگران عرصه‌ی هنرهای نمایشی و اجرایی از سراسر کشور خواهد بود. بر این اساس، فراخوان حاضر دربرگیرنده‌ی اطلاعات اصلی برای تمامی متقاضیان حضور در جشنواره  حامیان مادی و معنوی آن بوده که به شرح زیر اعلام می‌گردد:

برگزارکننده: کمپانی هنرهای نمایشی و سینمایی اردیبهشت(نخستین واحد فناور کشور در حوزه‌ی هنرهای نمایشی و سینمایی)
حمایت و مشارکت: مرکز تئاتر مولوی دانشگاه تهران و پارک علم و فناوری دانشگاه تربیت مدرس

زمان برگزاری: ۲۶ تا ۲۹ بهمن‌ماه ۱۳۹۸
مکان برگزاری: مرکز تئاتر مولوی دانشگاه تهران

موضوعات و محورهای اصلی جشنواره:
-  زنان، آرزوها و آرمان‌ها
 - حقوق زنان در  زندگی شهری
-  زنان و امنیت اجتماعی
- زنان و اقتصاد(کارآفرینی، زنان سرپرست خانواده، مسئولیت‌ها و مشکلات اجتماعی و رفاهی)
- دیگر موضوعات مرتبط

بخش‌های جشنواره:

الف) تولید:
۱- نمایشنامه (تألیف و ترجمه
۲- اجرا(ویژه شهر تهران)
۳-فیلم تئاتر (ویژه تمام شهرهای ایران)

ب) پژوهش : سمینار زنان و تئاتر
پ) آموزش: کارگاه‌های آموزشی

لازم به ذکر است، چگونگی نام‌نویسی و شرایط حضور در بخش آموزش جشنواره، در هفته نخست دی‌ماه از سوی دبیرخانه جشنواره تئاتر بانو و صفحات مجازی آن اعلام می‌گردد،همچنین شیوه نگارش مقالات هم‌زمان با اعلام چکیده‌های برگزیده بخش پژوهش اعلام می‌شود. شرکت در جشنواره تئاتر بانو، مختص بانوان نبوده و تمامی هنرمندان بدون محدودیت سنی و جنسی، با رعایت قوانین و مفاد ارائه‌شده در فراخوان، امکان نام‌نویسی و حضور در آن را دارا می‌باشند.

تاریخ‌های مهم:
آغاز فرایند دریافت اثر:۳ آذرماه ۱۳۹۸
آخرین‌مهلت دریافت اثر: ۱۵ بهمن‌ماه ۱۳۹۸
اعلام آثار پذیرفته‌شده: ۲۰ بهمن‌ماه ۱۳۹۸
برگزاری جشنواره: ۲۶ الی ۲۹ بهمن‌ماه ۱۳۹۸

جهت کسب اطلاعات بیشتر:۰۲۱۶۶۹۱۹۱۵۱ داخلی ۴۱۰۱/۰۹۳۶۲۷۳۹۷۵۷

 

با پایان گرفتن ایام سوگواری شهادت حضرت زهرا (س) شش اثر نمایشی هفته جاری در تالارهای مختلف مجموعه تئاتر شهر به صحنه می روند.

به گزارش واحد ارتباطات، آموزش و پژوهش مجموعه تئاتر شهر، با پایان گرفتن ایام سوگواری شهادت حضرت زهرا (س) شش اثر نمایشی هفته جاری در تالارهای مختلف مجموعه تئاتر شهر به صحنه می روند.

 «متساوی الساقین» به نویسندگی و کارگردانی عمادالدین رجبلو عنوان تازه ترین اثر نمایشی مجموعه تئاتر شهر است که با پایان گرفتن نمایش «فردای شب» به کارگردانی جواد اسفندیاری از روز یکشنبه ۲۲ دی ماه در کارگاه نمایش روی صحنه می رود.

در این اثر نمایشی که از تاریخ یاد شده ساعت ۱۸ به مدت زمان ۷۰ دقیقه و قیمت بلیت ۲۰ هزار تومان روی صحنه می رود سمیرا سرچاهی، محدثه شیر علی، رعنا زیادلو، نازنین شهسواری، اسما دهمرده، مارال روشنیان، فتانه شمس آبادی، پروا آقاجانی به عنوان بازیگر حضور دارند.

«سقوط در کوه مورگان» عنوان نمایشی به نویسندگی آرتور میلر درام نویس برجسته ی قرن بیستم و کارگردانی منیژه محامدی است. این اثر یکی از نمایشنامه های متاخر میلر است که در سال ۱۹۹۱ نوشته شده و تصویرگر بحران های یک خانواده ی آمریکایی است . در این اجرا که تا هفتم بهمن ماه ساعت ۱۹:۳۰ با مدت زمان ۹۰ دقیقه و قیمت ۳۵ هزار تومان روی صحنه است، محمد نادری، آیلار نوشهری، مهوش افشارپناه، نسترن پیکانو، فرناز رهنما، محمد اسکندری، نسترن باقرزاده به عنوان بازیگر حضور دارند.

«کَر»نمایش دیگر تئاتر شهر است که به نویسندگی و کارگردانی فریدون ولایی در تالار سایه به صحنه می رود. در این اثر نمایشی که از تاریخ یاد شده  تا هفتم بهمن ماه ساعت 17:30 با مدت زمان ۷۵ دقیقه و قیمت بلیت ۲۵ هزار تومان روی صحنه می رود رضا جهانی، عادل عزیز نژاد، مریم برومند، صفورا خوش طینت، الهه نادری ایفای نقش می کنند.

نمایش «جنایات قلب» به نویسندگی بث هنلی و کارگردانی دلارا نوشین نیز تا هفتم بهمن ماه ساعت ۱۹:۳۰ با مدت زمان ۷۰ دقیقه و قیمت بلیت ۳۵ هزار تومان در تالار سایه روی صحنه می رود.

«جنایت‌های قلب» معروف‌ترین اثر بث هنلی است . هنلی این نمایشنامه را در سال ۱۹۷۸ میلادی با نام انگلیسی «Crimes of the Hearts» منتشر کرده و در همان سال برای این اثر کمدی-تراژدی به جایزه پولیتزر در بخش نمایشنامه دست یافته است. وی در «جنایت‌های دل»، داستان سه‌خواهر با نام‌های «بیب»، «مگ» و «لنی» را روایت می‌کند که اکنون بعد از این‌که لنی همسر خود را به ضرب گلوله کشته است، در خانه قدیمی پدربزرگ خود دور هم جمع می‌شوند. هریک از این سه‌خواهر زندگی از هم گسیخته‌ای دارند و ناچارند با پی‌آمد اشتباهات‌شان و به تعبیر نویسنده «جنایت‌های قلب» ِ خود مواجه شوند

هنلی برای فیلمی که از این اثر در سال ۱۹۸۶ ساخته شد، نامزد دریافت اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی هم بوده است. به این‌ها باید جوایز بهترین نمایشنامه آمریکایی از «حلقه منتقدان نیویورک» در سال ۱۹۸۱، جایزه

 «Theatre World Award» در سال ۱۹۸۲، نامزدی دریافت جایزه «تونی» در سه رشته مختلف (برای اجرای صحنه‌ای این نمایش) و نامزدی دریافت «Drama Desk Award» را هم اضافه کرد. همچنین منتقدان ادبی هم اکثرا به این اثر نظر مثبت داشته‌اند که این حجم از اعتبار برای نمایشنامه‌ای ۱۰۰ صفحه‌ای قابل اعتناست.

آزاده اسماعیل خانی، تینا بخشی، علیرضا مویدی، سارا توکلی، پگاه ارضی و تورج ثمینی پور بازیگران این اثر نمایشی هستند.

تالار اصلی مجموعه همچنان میزبان اجرای «فرانکنشتاین» به نویسندگی وکارگردانی ایمان افشاریان و بازی پژمان جمشیدی، بانیپال شومون، آناهیتا افشار، محمد پویا، سوده شرحی، سیاوش میری، حامدابریشمی، امید رضایی، فرید کیامرثی، محمد حقیقی پور، مهدی روحانی، مجتبی نصرت، سعید زینلی، حسین آیرمی، مبین تقوی، توحید لواسانی، امین رجایی و پویا نجفی ساعت  ۲۰ با مدت زمان ۹۰ دقیقه و قیمت بلیت ۶۰ تا ۹۰ هزار تومان تا هفتم بهمن روی صحنه می رود.

همچنین نمایش «چُنور» به نویسندگی و کارگردانی قطب الدین صادقی و بازی فرشید گویلی نیز ساعت ۲۰ با مدت زمان ۶۰ دقیقه و قیمت بلیت ۴۰ هزار تومان در تالار چهارسو تا هفتم بهمن ماه میزبان علاقه مندان تئاتر است.