کمدی کودک و نوجوان رویداد آنلاین
چیدمان
تیوال pajand soleymani | دیوار
S3 : 01:42:38 | com/org
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
سکوت سفیدی از جنس بتهوون
پژندسلیمانی
روزنامه‌ی شرق، ۲۴ آذرماه ۱۳۹۸

سکوت سفید، سکوت دو ضربی موسیقی که به معنای واقعی کلمه در نمایش کوروش سلیمانی می‌توان دید. از صحنه و دکوری ترو‌تمیز و سفید، تا لباسهای بازیگران و حرکت شسته رفته‌ی آنها روی صحنه و شیوه‌ی انتخابی بازی همه و همه اجرا را تبدیل به یک ملودی آرام کرده که نواخته می‌شود و به گوش مخاطب می‌نشیند. بازی‌هایی که شیوه‌ی اجرای نقشها را با فضا جفت و جور می‌کند. همانطور پرطمطراق و همانقدر آهنگین. حتی میزانسن‌ها و حرکت بازیگران در نیمه روشنایی میان صحنه‌ها برای رسیدن به جایگاهشان. اصلا اگر بدانیم موسیقی چیزی نیست جز سکوت بین نتها، بی‌شک سکوت سفید را هم باید یک سمفونی گوش‌نواز دانست که می‌توانی در خلوتی گوش بسپاری بهش. یک سمفونی پر از سکوتهای دوضربی. سکوتهایی که با متن تام استوپارد و با ذهن خلاق و کاربلد کوروش سلیمانی یک قطعه کلاسیک ساخته. از آن کلاسیکهای روان، بدون اوج و فرودهای موتزارت. چیزی شبیه «برای الیزه‌»ی بتهوون. ... دیدن ادامه ›› نرم و روان.

تام استوپارد، نویسنده‌ی انگلیسی، چک تبار که تاکنون فیلمنامه‌ها و نمایشنامه‌های زیادی نوشته است و بسیاری از آنها درخشیده‌اند، در نمایشنامه‌ی «آرامش از نوعی دیگر» که کوروش سلیمانی با انتخابی درست آن را به «سکوت سفید» تغییر داده است، داستانی برایمان روایت می‌کند از یک آرامش دراماتیک. آرامشی که هر روزه و هزارباره با آن روبرو نیستیم و تعریفش را نشنیده‌ایم. نام انگلیسی این نمایش بیشتر به معنای «صلح مهجور» است که شاید به دلیل فضای داستانی این ترجمه‌ی واژه به واژه را به «آرامشی از نوع دیگر» تغییر داده‌اند. متنی که با ظهور شخصیت در دل فضایی متفاوت و جدید، داستانی از نوع دیگر برای ما بازگو می‌کند. اما آنچه می‌توانیم در نام اصلی متن و البته قصه‌ی پنهانی پلات بیابیم، واژه‌ی صلح است. صلحی که آقای براون با حرکتی به ظاهر نامعقول و به زور برای خودش دست و پا می‌کند. حیرانیم به چرایی این جستجو، چرایی این اصرار. اما متن و مونولوگ شخصیت، جواب علامت سوالهای ما را می‌دهد. او طعم جنگ را چشیده و حالا به دنبال صلح است. به دنبال تکرار امنیتی که در بیمارستان پشت جبهه تجربه کرده بوده است. آنچه ما را به «جان براون» نمایش سکوت سفید علاقه‌مند می‌کند، علاوه بر بازی سامان دارابی، عشقی‌ست که پایش را هر کجا بگذارد، می‌توانیم همذات‌پنداری کنیم باهاش و خودمان را توی لحظه‌هاش ببینیم و بیابیم.
آنچه در اجرای کوروش سلیمانی اهمیت دارد، این تاش سفید و گذاشتنش به عنوان یک بن‌مایه‌ی پنهان در سراسر اجراست. آنطور که می‌شود در سراسر صحنه و الف تا یای اجرا آن را در جایی یافت. حتی وقتی تنها و تنها باری که آقای براون سنگی در آرامش صحنه و نمایش می‌اندازد و موج می‌اندازد توی آن اتاق سفید و ‌ از جنگ می‌گوید، باز هم سفیدی اتاقکی که مجروحین جنگی در آنجا‌ بستری بوده‌اند در ذهن مخاطب نقش می‌بندد و به تصویر کشیده می‌شود.
موسیقی دو ضربی کوروش سلیمانی با شیوه‌ی اجرایی خاص خود او که می‌توانیم در اجراهای دیگرش طی این سالها ببینیم، آرامش را همچون یک خیال به تصویر در می‌آورد و مواج و رقصان با خود پیش می‌برد. آرامشی که همچون آقای براون در جایی از این جهان گم شده است.

http://sharghdaily.com/fa/main/page/5031/10/هنری

خواندم نوشته‌ی شما را و موافق نیستم با بخش‌هایی از آن.
یک موقع است یک نفر نظری می‌نویسد در تیوال، در صفحه‌ی اینستاگرامش یا... اینها به مثابه نگاه شخصی است و می‌شود یا پذیرفت یا نپذیرفت، چالشی هم نیست چون موضع‌ش را تعیین کرده و وضعیت‌ش پیداست.
گمانم زمانی که نوشته‌ای در قالب مطلبی ژورنالیستی شکل می‌گیرد دیگر از آن بُعد شخصی در می‌آید و می‌شود به خودش هم نقد وارد کرد، همان طور که به نگاه من هم می‌شود.
مطلب بیش از آنکه بر پایه‌ی کشف و استدلال باشد، بر پایه تحلیل با انتخاب یک نظام نقادانه باشد ناشی از نگاه شخصی است که حکم دارد، که ... دیدن ادامه ›› قضاوت می‌کند و نویسنده خودش را تعمیم می‌دهد به سایر مخاطبان.
اینها به نظرم بیش از آنکه نقد باشد یک معرفی از منظر نگاه شماست که البته در وجه عام قابل احترام در وجه خاص اما ناکافی.

به این بخش توجه کنید:
" حتی وقتی تنها و تنها باری که آقای براون سنگی در آرامش صحنه و نمایش می‌اندازد و موج می‌اندازد توی آن اتاق سفید و ‌ از جنگ می‌گوید، باز هم سفیدی اتاقکی که مجروحین جنگی در آنجا‌ بستری بوده‌اند در ذهن مخاطب نقش می‌بندد و به تصویر کشیده می‌شود"

چرا این تصور وجود دارد که در ذهن مخاطب لزوما سفیدی اتاقکی که مجروحین جنگی در آن بستری هستند نقش می‌بندد، چرا خون نه،چرا ناله نه و خیلی چیزهای دیگر
این تحدید و مقید کردن گمانم ناشی از جهان متن نیست.

شاید مصداق این جمله از مزلو باشد:

اگر تنها ابزاری که دست شماست چکش باشد ، همه ی مسایل را میخ می بینید.

ارادت و سپاس
۲۴ آذر ۱۳۹۸
آقای متاجی عزیز،
ممنون از اینکه مطلب را خواندید و نگاه دقیق شما.
اول از همه مطلب بنده، نقد نبود و اساسا بنده نویسنده و بازیگرم و نقد نمی‌نویسم.
توصیف و شرح و تحلیل را مناسب‌تر می‌دانم برای نوشته‌هایم راجع به اجراهایی که می‌بینم.
و اما راجع به موضوع مطروحه:
مدلولهای بسیار آنقدر برای هر تصویر و برای هر واژه زیادند که باید آنها را محدود کرد به آنچه از کلیه‌ی ... دیدن ادامه ›› عوامل اجرایی برای رساندن و القا آنها استفاده شده. وقتی تمامی عوامل اجرا، همانطور که در متن هم اشاره شده، سعی بر همان سفیدی داشته، فرای اینکه آیا استوپارد قصدش چنین بوده یا نه، نمی‌توان مدلول بی‌ربطی را در تحلیل به کار برد. اتفاقا من به مدلولهای شخصی کاری نداشتم، چرا که تصویر من متفاوت از آن چیزی‌ست که کوروش سلیمانی عزیز به تصویر کشیده و اگر تنها به نمایشنامه بسنده کنیم، چسباندن تصاویر ذهنی آنقدر بی‌شمارند که نمی‌توان آن را در یک مطلب گنجاند. اما وقتی اجرا سعی در بکارگیری عواملی، از جمله تغییر نام نمایش از صلح به سکوت، جهت پیشبرد تفکر و اندیشه‌ی خودش را دارد نمی‌توان آنها را ندیده گرفت.
پس بی‌شک تحلیل بر اساس عوامل اجرایی و نشانه‌شناسی بوده و ربطی به دیدگاه شخصی بنده ندارد.
متنی که کلمه‌ی صلح را از نام آن خط می‌زند، نمی‌خواسته پارادوکس خشن آن را که جنگ و خون و فریاد را دل دارد به ذهن متبادر کند.

باز هم ممنونم از دقت و پیغامتون.

ارادت فراوان
۲۴ آذر ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
pajand soleymani
درباره نمایش سوختن i
نمایشی با نمایشنامه‌ی جذاب، اجرایی که در آن مدام با هر واژه‌ای پرت می‌شویم به زمان و مخاطبی دیگر در دیالوگها که اینکار را برای زبانشناسان جالب و حائز اهمیت و قابل بررسی می‌کند. بازی متفاوت میثاق زارع از نظر سبک و شیوه‌ی اجرایی هم بسیار جذاب بود. خسته‌نباشید به همه‌ی این گروه دوست‌داشتنی!
اما راجع به نمایش کاتالپسی،
کانال کولر، پیش برنده‌ و یا به نوعی بن‌مایه‌ی تمامی خرده‌داستانهای نمایش است و بی‌شک مضمون داستان نیست. مضمون خانواده است و مشکلات زوجین که به‌سادگی هرچه تمام‌تر حرف خودشان را در این نمایش می‌زنند. بازی‌های دلنشین، علی‌الخصوص بانوان اجرا (پانته‌آ‌مرزبانیان و هدیه حاجی‌طاهری) و شخصیت‌های باورپذیر که انگار از دل جامعه بیرون کشیده شده‌اند و گذاشته شده‌اند روی صحنه، همه و همه در خدمت نمایش به کار گرفته شده‌اند.
صحنه‌های سورئال و فراذهنی دو زوج نویسنده که می‌توان گفت ایده‌های نوشتن‌شان هستند و ما تماشاگران و خوانندگان متن اساسا غرق ایده‌های آنها می‌شویم. ایده‌هایی که در دل کانالهای کولر پیچ‌در پیچ گیر کرده‌اند و هر کدام با نام و قصه‌ای، راهی به حریم این دو زوج باز می‌کنند...
و در انتها بازگشت به حقیقت زیستن که با حضور دختر این زوج روی صحنه جان می‌گیرد. حقیقتی که به جای صداهای گوش‌خراش و ترسناک که در طی نمایش از گوشه کنار صحنه به گوشمان رسیده، موسیقی آرامی را می‌نوازد و زن و شوهر را تسلیم حقیقت می‌کند. تسلیم زندگی...جمع اضدادی که یقه‌ی همه‌مان را گرفته است.
سکوت سفید، سکوت دو ضربی موسیقی که به معنای واقعی کلمه در اجرا به تصویر کشیده شد. از صحنه و دکوری تر و‌تمیز و سفید، تا لباسهای بازیگران و حرکت شسته رفته‌ی آنها روی صحنه و شیوه‌ی انتخابی بازی یک ملودی آرام بود که نواخته می‌شد. و موسیقی چیزی نیست جز سکوت بین نتها. سکوتی که این بار با متن تام استوپارد و با ذهن خلاق و کاربلد کوروش سلیمانی ملودی دیگری را به جانمان می‌ریزد...
یادداشت مفصل را به زودی در روزنامه‌ی شرق بخوانید.
پژند بانو سلیمانی عزیز ... چه خوب نوشتید ... مشتاقانه منتظر خواندن مطلب تکمیلی تان هستم ... پاینده باشید ...
۰۴ آذر ۱۳۹۸
ارادتمندم. یگانه و بی‌نظیرید.
۰۴ آذر ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سلام و ارادت به تمام مخاطبین محترم و فرهیخته‌ی سایت تیوال و دنبال کنندگان تئاتر؛
با توجه به شرایط پیش آمده در کشور و قطع شدن اینترنت، متاسفانه تمامی گروه‌های تئاتری هیچ راهی برای تبلیغات نداریم، از شما عزیزان و همراهان تئاتر -که فقط شما تئاتر را سرپا نگه‌ داشتید- درخواست می‌کنیم برای تمام کار‌های روی صحنه به هر شکلی که خودتون می‌دونید تبلیغ کنید که در این چند روز لااقل تئاتر به کار خودش ادامه بده.
سپاس فراوان
رضا تهوری این را خواند
امیرمسعود فدائی، لیلا مظاهری، محمد لهاک و vahid nafar این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
صحنه و ایده‌ی داستانی گیرا که به درستی همراه با شیوه‌ی اجرایی خاص جابر رمضانی، نمایشی جذاب ساخته که باید دید و نباید تجربه‌ی فضای این نمایش را از دست داد.
یادداشت من روی این اجرا در روزنامه‌ی شرق به چاپ رسیده و بخش اول یادداشت از این قرار است:
اجرای ۵۰-۵۰ به کارگردانی مرتضی اسماعیل‌کاشی و نوشته‌ی مشترک هاله مشتاقی‌نیا و مرتضی اسماعیل‌کاشی،
اجرایی که در طی ۱۸ماه تلاش و شناخت از دل یک کار کارگاهی با هنرجو شکل گرفته است. اجراهایی اینچنین به دلیل زمانی که برای رسیدن به ایده، پردازش و تکمیل آن صرف می‌شود، بسیار ارزشمندند. چرا که ادای دینی است به تئاتر و نمایش به مفهوم واقعی و اصیلش.
سپاس از لطف و توجه شما
۰۲ آذر ۱۳۹۸
خانم سلیمانی ممنون از توجهتون. به امید دیدار مجدد.
۰۲ آذر ۱۳۹۸
ممنونیم
۰۲ آذر ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید